Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit.
Nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut, Muhammedi është i Dërguari i Allahut.
Muslimanët që besojnë se Hazret Mirza Ghulam Ahmedi a.s.,
është Imam Mehdiu dhe Mesihu i Premtuar.
Kapitujt (Lexoni kapitujt Online)
  1. Fjala e botuesit
  2. Ku dallojnë profetët nga filozofët?
  3. Arabia gjatë kohës së lindjes së Profetit Muhammed s.a.
  4. Lindja e Profetit Muhamed s.a.
  5. Martesa e Profetit me Hatixhen r.a.
  6. Shpella Hira dhe shpallja e parë e Kuranit
  7. Grupi i parë i besimtarëve
  8. Dhuna e mekasve ndaj muslimanëve
  9. Torturat ndaj Profetit Muhammed s.a.v.s.
  10. Mesazhi i Islamit
  11. Mërgimi në Abisini
  12. Ankesa e mohuesve tek Ebu Talibi dhe vendosmëria e Profetit s.a.v.s.
  13. Pranimi i Islamit nga Omeri r.a.
  14. Bojkotimi ndaj muslimanëve dhe vdekja e Hatixhes dhe e Ebu Talibit
  15. Udhëtimi i Profetit Muhamed s.a.v.s. drejt Taifit
  16. Zhvillime të rëndësishme dhe takime me medinasit përpara Hixhretit
  17. Hixhreti i Profetit s.a.v.s. nga Meka drejt Medinës
  18. Ardhja e Profetit Muhammed s.a.v.s. në Medinë
  19. Medinasit pranojnë Islamin, mekasit tërbohen
  20. Vëllazëria midis ensarëve dhe muhaxhirëve dhe marrëveshja me hebrenjtë
  21. Rifillimi i dhunës nga mekasit dhe masat mbrojtëse nga Profeti Muhammed s.a.v.s.
  22. Themelimi i qeverisë islame në Medinë
  23. Beteja e Bedrit – shkaqet dhe rezultatet
  24. Beteja e Uhudit
  25. Urdhri për ndalimin e pirjes së alkoolit dhe ndikimi i tij i jashtëzakonshëm
  26. Intrigat e fiseve mohuese pas betejës së Uhudit
  27. Beteja e Hendekut, mësymje kundër Medinës nga e gjithë Arabia
  28. Ndëshkimi i Benu Kurejdhëve për pabesinë e tyre
  29. Fillimi i triumfit të muslimanëve
  30. Mësimi i judaizmit, i krishterimit dhe i Islamit lidhur me luftën – Përqasje
  31. Sulmet pas betejës së Hendekut
  32. Marrëveshja e Hudejbijes
  33. Letrat drejt mbretërve
  34. Rrethimi i kështjellës së Khejberit dhe tri ngjarje të çuditshme
  35. Tavafi rreth Qabes, martesa e Profetit pas tavafit dhe një histori dashurie
  36. Beteja e Mu’tes
  37. Çlirimi i Mekës – Triumfi mbi Mekën
  38. Beteja e Hunejnit
  39. Pas çlirimit të Mekës dhe betejës së Hunejnit
  40. Beteja e Tebukut
  41. Haxhi i lamtumirës dhe një fjalim i Profetit Muhammed s.a.v.s.
  42. Vdekja e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  43. Gjendja e sehabëve në kohën e vdekjes së Profetit Muhammed s.a.v.s.
  44. PJESA II – Karakteri i Profetit Muhammed s.a.v.s.
  45. Pastërtia e jashtme dhe e brendshme e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  46. Thjeshtësia e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  47. Dashuria dhe adhurimi i Profetit ndaj Zotit
  48. Mbështetja te Zoti i Lartësuar
  49. Mirësjellja e Profetit s.a.v.s. ndaj njerëzve
  50. Virtytet e larta të Profetit s.a.v.s.
  51. Vetëpërmbajtja e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  52. Drejtësia e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  53. Kujdesi për të varfrit dhe respektimi i ndjenjave të tyre
  54. Mbrojtja e pasurive të të varfërve
  55. Mirësjellja e tij ndaj skllevërve dhe shërbëtorëve
  56. Mirësjellja e Profetit s.a.v.s. ndaj grave
  57. Praktika e Profetit s.a.v.s. në lidhje me të vdekurit
  58. Mirësjellja e tij ndaj fqinjëve
  59. Mirësjellja me prindërit dhe me të afërmit e tjerë
  60. Shoqëria e mirë dhe kujdesi për besimin e shokëve
  61. Mbulimi i gabimeve të të tjerëve
  62. Durimi, anashkalimi, bashkëpunimi
  63. Vërtetësia tek Profeti Muhammed s.a.v.s.
  64. Urrejtja për spiunazhin, mashtrimin dhe zhgënjimin
  65. Mëshira ndaj kafshëve
  66. Liria fetare, trimëria, dashuria për njerëzit me aftësi të kufizuara dhe mbajtja e premtimit
Të ngjashme rreth kësaj teme
peshorja argumenti drejtesia

Profeti Muhammed s.a.v.s. ishte aq i drejtë, saqë nuk mund t’i gjesh shembullin. Servilizmi dhe rekomandimet ishin gjëra të rëndomta tek arabët. Jo vetëm te ta, por vërejmë edhe në vendet e civilizuara të kësaj kohe, që autoritarët druhen shumë për të ndëshkuar njerëz të fuqishëm, kurse për të varfrit as nuk e çajnë kokën fare. Një herë, Profetit s.a.v.s. iu paraqit një çështje për të gjykuar. Një grua e një fisi shumë të fuqishëm, i kishte zaptuar pasurinë dikujt. Kur u zbulua që ajo qe fajtore, tek arabët pati ngurrime, pasi parashikonin se një fis i madh do të poshtërohej. Ata deshën t’i kërkonin Profetit s.a.v.s. që gruaja në fjalë të falej. Por askush nuk guxoi për t’ia thënë, dhe në fund, zgjodhën djaloshin Usama ibni Zejdin dhe e detyruan t’ia bënte këtë rekomandim. Osama sa e kishte nisur këtë bisedë te Profeti s.a.v.s., kur menjëherë atij iu shfaqën shenja zemërimi në fytyrë dhe tha:

“O Osama, ç’po thua! Popujt e mëparshëm u shkatërruan pikërisht për këtë arsye, që merrnin në konsideratë të fuqishmit, kurse të varfrit i persekutonin. Islami nuk e lejon një gjë të tillë dhe unë kurrsesi nuk mund ta bëj këtë. Pasha Zotin! Nëse bija ime Fatimja do ta bënte këtë krim, nuk do të qetësohesha derisa ta ndëshkoja edhe atë”.[1]

Një ngjarje që u përmend në pjesën e biografisë, është ajo e Abasit r.a., i cili pas betejës së Bedrit, erdhi i burgosur te muslimanët. Kur Abasi rënkonte nga dhimbjet, Profeti s.a.v.s. shqetësohej, dhe për këtë arsye, sahabët r.a. ia liruan litarët që ia shtrëngonin duart. Kur Profeti s.a.v.s. e mori vesh, ai tha që të afërmit e tij janë si të afërmit e të gjithë të tjerëve dhe porositi:

“Shtrëngojini litarët edhe Abasit, xhaxhait tim, ose zgjidhjani të gjithë të burgosurve!”.

Sahabët r.a., ngaqë e ndienin shqetësimin e Profetit s.a.v.s., thanë: “O i Dërguari i Allahut, ne do ta shtojmë sigurinë, por do t’ua lirojmë litarët të gjithë të robëruarve”. Kështu vepruan ata.[2]

Profeti Muhammed s.a.v.s. i kushtonte rëndësi drejtësisë edhe gjatë luftës. Një herë, ai kishte dërguar disa sahabë r.a. për një ekspeditë hulumtuese. Ata u ndeshën me disa armiq brenda kufijve të Haremit, pra të vendit të shenjtë. Sahabët i sulmuan, duke kujtuar që armiqtë, po të ktheheshin në Mekë, do t’i njoftonin mekasit, të cilët medoemos do t’i vrisnin ata. Në këtë përleshje u vra njëri prej armiqve. Kur kjo ekspeditë u kthye në Medinë, mbrapa tyre erdhi edhe një delegacion mekas për t’iu ankuar Profetit s.a.v.s., që muslimanët vranë një njeri të tyre brenda kufijve të zonës së shenjtë. Ata që vazhdimisht i bënin mizori Profetit Muhammed s.a.v.s. në të njëjtën zonë, duhej të merrnin përgjigje: “Kur keni respektuar zonën e shenjtë, që të shpresoni një gjë të tillë prej nesh?” por Profeti s.a.v.s. nuk iu kthehu kështu, madje tha: “Po, është e vërtetë që juve ju është bërë padrejtësi. Mbase i vrari nuk mori masa të nevojshme për shpëtimin e tij duke kujtuar se ishte i mbrojtur, gjersa gjendej brenda kufijve të vendit të shenjtë. Juve do t’ju jepet shpagimi i gjakut të derdhur”. Kështu që, Profeti s.a.v.s. ua dha shpagimin trashëgimtarëve të të vrarit, ashtu siç kërkonte tradita arabe.

Respektimi i ndjenjave të të tjerëve

Profeti s.a.v.s. jo vetëm që respektonte jashtëzakonisht shumë ndjenjat e miqve të tij, por respektonte edhe të të tjerëve. Një herë, një hebre erdhi te Profeti s.a.v.s. dhe iu ankua: “Ebu Bekri ma lëndoi zemrën, sepse më tha – Pasha Muhammedin, të Dërguarin e Zotit, të cilin Zoti i ka dhënë epërsi mbi Musain – Fjalët e tij më kanë prekur shumë”. Profeti s.a.v.s. e thirri Ebu Bekrin dhe i kërkoi sqarim. Ai u përgjigj: “O i Dërguari i Allahut, ky e kishte filluar këtë bisedë duke thënë – Pasha Musain, të cilit Zoti i ka dhënë epërsi mbi gjithë botën – Për këtë i thashë, pasha Muhammedin, të Dërguarin e Zotit, të cilin Zoti i ka dhënë epërsi mbi Musain”. Profeti s.a.v.s. i tha Ebu Bekrit që nuk duhej të thoshte këto fjalë dhe duhej të respektonte ndjenjat e tjetrit dhe tha:

“Mos më jepni epërsi mbi Musain!”[3]

Kjo nuk do të thotë që Profeti nuk e vlerësonte veten më të madh në status sesa Musainas, por kuptimi ishte që nuk duhej t’ua lëndonin zemrat hebrenjve me pohimin që Zoti i Madhërishëm i dha Profetit Muhammed s.a.v.s. epërsi mbi Musainas.


[1] Muslim, Kitabul-hudud, bab ketlis-sarikish-sherif; Buhariu, Kitabul-hudud, bab ikamatil-hudud uel-intikam li hurmetillah.

[2]  Zerkani, vëll. III, f. 279.

[3]  Buhariu, Kitabul-husumat, bab ma jedhkuru fil-eshkhas.