Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit.
Nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut, Muhammedi është i Dërguari i Allahut.
Muslimanët që besojnë se Hazret Mirza Ghulam Ahmedi a.s.,
është Imam Mehdiu dhe Mesihu i Premtuar.
Kapitujt (Lexoni kapitujt Online)
  1. Fjala e botuesit
  2. Ku dallojnë profetët nga filozofët?
  3. Arabia gjatë kohës së lindjes së Profetit Muhammed s.a.
  4. Lindja e Profetit Muhamed s.a.
  5. Martesa e Profetit me Hatixhen r.a.
  6. Shpella Hira dhe shpallja e parë e Kuranit
  7. Grupi i parë i besimtarëve
  8. Dhuna e mekasve ndaj muslimanëve
  9. Torturat ndaj Profetit Muhammed s.a.v.s.
  10. Mesazhi i Islamit
  11. Mërgimi në Abisini
  12. Ankesa e mohuesve tek Ebu Talibi dhe vendosmëria e Profetit s.a.v.s.
  13. Pranimi i Islamit nga Omeri r.a.
  14. Bojkotimi ndaj muslimanëve dhe vdekja e Hatixhes dhe e Ebu Talibit
  15. Udhëtimi i Profetit Muhamed s.a.v.s. drejt Taifit
  16. Zhvillime të rëndësishme dhe takime me medinasit përpara Hixhretit
  17. Hixhreti i Profetit s.a.v.s. nga Meka drejt Medinës
  18. Ardhja e Profetit Muhammed s.a.v.s. në Medinë
  19. Medinasit pranojnë Islamin, mekasit tërbohen
  20. Vëllazëria midis ensarëve dhe muhaxhirëve dhe marrëveshja me hebrenjtë
  21. Rifillimi i dhunës nga mekasit dhe masat mbrojtëse nga Profeti Muhammed s.a.v.s.
  22. Themelimi i qeverisë islame në Medinë
  23. Beteja e Bedrit – shkaqet dhe rezultatet
  24. Beteja e Uhudit
  25. Urdhri për ndalimin e pirjes së alkoolit dhe ndikimi i tij i jashtëzakonshëm
  26. Intrigat e fiseve mohuese pas betejës së Uhudit
  27. Beteja e Hendekut, mësymje kundër Medinës nga e gjithë Arabia
  28. Ndëshkimi i Benu Kurejdhëve për pabesinë e tyre
  29. Fillimi i triumfit të muslimanëve
  30. Mësimi i judaizmit, i krishterimit dhe i Islamit lidhur me luftën – Përqasje
  31. Sulmet pas betejës së Hendekut
  32. Marrëveshja e Hudejbijes
  33. Letrat drejt mbretërve
  34. Rrethimi i kështjellës së Khejberit dhe tri ngjarje të çuditshme
  35. Tavafi rreth Qabes, martesa e Profetit pas tavafit dhe një histori dashurie
  36. Beteja e Mu’tes
  37. Çlirimi i Mekës – Triumfi mbi Mekën
  38. Beteja e Hunejnit
  39. Pas çlirimit të Mekës dhe betejës së Hunejnit
  40. Beteja e Tebukut
  41. Haxhi i lamtumirës dhe një fjalim i Profetit Muhammed s.a.v.s.
  42. Vdekja e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  43. Gjendja e sehabëve në kohën e vdekjes së Profetit Muhammed s.a.v.s.
  44. PJESA II – Karakteri i Profetit Muhammed s.a.v.s.
  45. Pastërtia e jashtme dhe e brendshme e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  46. Thjeshtësia e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  47. Dashuria dhe adhurimi i Profetit ndaj Zotit
  48. Mbështetja te Zoti i Lartësuar
  49. Mirësjellja e Profetit s.a.v.s. ndaj njerëzve
  50. Virtytet e larta të Profetit s.a.v.s.
  51. Vetëpërmbajtja e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  52. Drejtësia e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  53. Kujdesi për të varfrit dhe respektimi i ndjenjave të tyre
  54. Mbrojtja e pasurive të të varfërve
  55. Mirësjellja e tij ndaj skllevërve dhe shërbëtorëve
  56. Mirësjellja e Profetit s.a.v.s. ndaj grave
  57. Praktika e Profetit s.a.v.s. në lidhje me të vdekurit
  58. Mirësjellja e tij ndaj fqinjëve
  59. Mirësjellja me prindërit dhe me të afërmit e tjerë
  60. Shoqëria e mirë dhe kujdesi për besimin e shokëve
  61. Mbulimi i gabimeve të të tjerëve
  62. Durimi, anashkalimi, bashkëpunimi
  63. Vërtetësia tek Profeti Muhammed s.a.v.s.
  64. Urrejtja për spiunazhin, mashtrimin dhe zhgënjimin
  65. Mëshira ndaj kafshëve
  66. Liria fetare, trimëria, dashuria për njerëzit me aftësi të kufizuara dhe mbajtja e premtimit
Jeta

Dhuna ndaj muslimanëve po kalonte çdo cak. Disa qenë larguar nga Meka. Të mbeturit torturoheshin më shumë se përpara, por zemrat e shtypësve nuk ngiheshin së persekutuari. Kur vunë re që muslimanët asfare nuk u trembën persekutimeve të bëra kundër tyre dhe në vend që t’u lëkundej besimi, ata gjallëruan akoma më shumë adhurimin ndaj Zotit të Vetëm dhe shfaqën akoma më shumë urrejtjen ndaj idhujve të tyre, atëherë ata mblodhën këshillin e tyre, që vendosi të bënte bojkotim total kundër tyre: të mos kishin marrëdhënie me ta, as shoqërore e as tregtare.

Në këto rrethana, Profeti Muhammed s.a.v.s. bashkë me disa ndjekës të tij dhe familjarët e tyre, si dhe me ata të afërm të tij të pakët, të cilët edhe pse nuk ishin bërë muslimanë, por nuk donin t’i largoheshin atij, u detyrua të merrte strehë në një vend që ishte pronë e Ebu Talibit. Nuk mund ta imagjinojë ndonjëri se ç’periudhë vuajtjesh hoqën ata, pasi kishin humbur pasuri, mjete dhe gjithçka tjetër që u duhej për mbijetesë.

Kjo gjendje vazhdoi afërsisht tri vite me radhë, por në vendimin e Mekës nuk pati asnjë lëshim. Pas tri vitesh, pesë njerëz shpirtmirë të qytetit u rebeluan kundër bojkotimit. Ata shkuan te hyrja e vendit të Ebu Talibit dhe u bënë thirrje të ngujuarve që të dilnin, sepse bojkotimi kundër tyre do të thyhej. Ebu Talibi, që ishte dobësuar tej mase nga rrethimi dhe skamja e gjatë, doli, i mallkoi dhe u tha se dhuna e tyre në asnjë mënyrë nuk mund të përligjej.

Rebelimi i këtyre pesë njerëzve zemërmirë vetëtimthi u përhap në qytet. Natyra njerëzore edhe një herë filloi të ngrejë kokën. Shpirti i mirësisë sërish zuri të regëtinte dhe banorët e Mekës u detyruan t’i jepnin fund bojkotimit djallëzor,[1] i cili megjithatë, do t’i linte pasojat e tij një nga një. Vetëm pas pak ditësh, bashkëshortja besnike e të Dërguarit të Allahut s.a.v.s., Hatixhja r.a., ndërroi jetë nga vuajtjet e gjata. Një muaj më pas ndërroi jetë edhe Ebu Talibi.

Pengesat në përhapjen e mesazhit pas vdekjes së Hatixhes dhe të Ebu Talibit

Profeti Muhammed s.a.v.s. jo vetëm që nuk e kishte më shoqërinë jetësore të bashkëshortes Hatixhe, por do të humbte edhe mbrojtjen prindërore të Ebu Talibit. Vdekjet e tyre zbehën edhe atë pak rezervë të njerëzve ndaj Profetit dhe sahabëve të tij, që kishin në të gjallë të tyre. Nuk kishte më ndonjë pengesë, sado e vogël qoftë, për mekasit që të ushtronin dhunë kundër muslimanëve.

Ebu Lehebi, vëllai i vogël i Ebu Talibit, ishte njëri ndër armiqtë e fortë të Profetit Muhammed s.a.v.s.. Fillimisht për shkak të vdekjes dhe dëshirës së fundit të Ebu Talibit, ai e përkrahu Muhammedin s.a.v.s.. Por, kur mekasit i ngjallën ndjenjat armiqësore duke i thënë se si mund ta shoqëronte atë derisa ai folkësh kundër atyre që nuk besojnë në një Zot, dhe thënkësh që ata do të ndëshkohen, Ebu Lehbi sërish ndërpreu marrëdhëniet me Profetin, madje bëri betimin se do ta kundërshtonte më shumë se përpara.

Tri vite rrethimi të muslimanëve natyrisht i kishin ftohur lidhjet e tyre me banorët që ishin jashtë dhe këta të fundit ishin mësuar të jetonin të ndarë nga muslimanët, gjë që përbënte një shkak tjetër për t’i kufizuar veprimtaritë misionare të Profetit Muhammed s.a.v.s. Kur ai u gjend përballë kësaj ngrirjeje, mendoi që në vend të mekasve, mesazhin e Islamit t’ua jepte njerëzve të tjerë, atyre të Taifit.

Dhuna që shtohej gjithnjë e më shumë, shpejt ia forcoi vendimin. Mekasit nuk ia vinin veshin Profetit s.a.v.s., por edhe kur përballeshin me të, i hidhnin rërë në kokë, në mënyrë që ai të mos u afrohej fare. Një ditë, po në këtë gjendje ai u kthye në shtëpi. E bija zuri të qante duke ia hequr rërën.

“Zoti është me babanë tënd moj bijë! Mos qaj!”, e ngushëlloi Profeti.[2]

Ai nuk shqetësohej nga lëndimet. Shqetësimi i tij ishte që njerëzit nuk donin ta dëgjonin, kurse lëndimet, ai i quante të nevojshme. Çuditërisht, dita më e vështirë për të ishte kur ai nuk lëndohej nga dikush. Shkruhet se, një ditë, Profeti Muhammed s.a.v.s. doli nëpër rrugicat e Mekës për të përhapur mesazhin, por me një plan të paracaktuar, askush nuk i foli, as nuk e shqetësoi, qoftë ndonjë skllav, qoftë i lirë. Profeti s.a.v.s. u shtri diku, tejet i mallëngjyer nga kjo sjellje shpërfillëse, derisa Zoti i Lartësuar i dha kurajë duke thënë:

“Shko o Muhammed te populli yt sërish, rishtas e rishtas dhe zgjoje atë! Mos u dëshpëro nga shpërfillja e tyre!”

Pra, për Profetin e Zotit s.a.v.s. nuk ishte e rëndë që njerëzit e lëndonin. Ai kishte ardhur për t’i dhënë udhëzim botës, ndaj, si mund të duronte që njerëzit të mos i flisnin dhe të mos e dëgjonin fare. Për këtë arsye, ai mori vendimin që të shkonte në Taif dhe atyre t’ua dërgonte mesazhin e Zotit.

Këtë fat e sjellin profetët e Zotit për vete. Ata shkojnë herë këtej, herë andej, që t’u përcjellin mesazhin e tyre popujve të ndryshëm. Kështu ndodhi edhe me Musainas. Edhe ai herë iu drejtua popullit të Faraonit, herë popullit të Isakut e herë atij të Medjenit. Edhe Isaias shkoi herë në Galile, herë në zonat matanë Jordanisë, herë në Jerusalem e herë diku tjetër që t’u drejtohej njerëzve të ndryshëm.


[1]  Siret Ibni Hisham, vëll. II, Egjipt, 1936, f. 14-17.
[2]  Es-siratul-Halabija, vëll. I, Egjipt, 1932, f. 391.