Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit.
Nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut, Muhammedi është i Dërguari i Allahut.
Muslimanët që besojnë se Hazret Mirza Ghulam Ahmedi a.s.,
është Imam Mehdiu dhe Mesihu i Premtuar.
Kapitujt (Lexoni kapitujt Online)
  1. Fjala e botuesit
  2. Ku dallojnë profetët nga filozofët?
  3. Arabia gjatë kohës së lindjes së Profetit Muhammed s.a.
  4. Lindja e Profetit Muhamed s.a.
  5. Martesa e Profetit me Hatixhen r.a.
  6. Shpella Hira dhe shpallja e parë e Kuranit
  7. Grupi i parë i besimtarëve
  8. Dhuna e mekasve ndaj muslimanëve
  9. Torturat ndaj Profetit Muhammed s.a.v.s.
  10. Mesazhi i Islamit
  11. Mërgimi në Abisini
  12. Ankesa e mohuesve tek Ebu Talibi dhe vendosmëria e Profetit s.a.v.s.
  13. Pranimi i Islamit nga Omeri r.a.
  14. Bojkotimi ndaj muslimanëve dhe vdekja e Hatixhes dhe e Ebu Talibit
  15. Udhëtimi i Profetit Muhamed s.a.v.s. drejt Taifit
  16. Zhvillime të rëndësishme dhe takime me medinasit përpara Hixhretit
  17. Hixhreti i Profetit s.a.v.s. nga Meka drejt Medinës
  18. Ardhja e Profetit Muhammed s.a.v.s. në Medinë
  19. Medinasit pranojnë Islamin, mekasit tërbohen
  20. Vëllazëria midis ensarëve dhe muhaxhirëve dhe marrëveshja me hebrenjtë
  21. Rifillimi i dhunës nga mekasit dhe masat mbrojtëse nga Profeti Muhammed s.a.v.s.
  22. Themelimi i qeverisë islame në Medinë
  23. Beteja e Bedrit – shkaqet dhe rezultatet
  24. Beteja e Uhudit
  25. Urdhri për ndalimin e pirjes së alkoolit dhe ndikimi i tij i jashtëzakonshëm
  26. Intrigat e fiseve mohuese pas betejës së Uhudit
  27. Beteja e Hendekut, mësymje kundër Medinës nga e gjithë Arabia
  28. Ndëshkimi i Benu Kurejdhëve për pabesinë e tyre
  29. Fillimi i triumfit të muslimanëve
  30. Mësimi i judaizmit, i krishterimit dhe i Islamit lidhur me luftën – Përqasje
  31. Sulmet pas betejës së Hendekut
  32. Marrëveshja e Hudejbijes
  33. Letrat drejt mbretërve
  34. Rrethimi i kështjellës së Khejberit dhe tri ngjarje të çuditshme
  35. Tavafi rreth Qabes, martesa e Profetit pas tavafit dhe një histori dashurie
  36. Beteja e Mu’tes
  37. Çlirimi i Mekës – Triumfi mbi Mekën
  38. Beteja e Hunejnit
  39. Pas çlirimit të Mekës dhe betejës së Hunejnit
  40. Beteja e Tebukut
  41. Haxhi i lamtumirës dhe një fjalim i Profetit Muhammed s.a.v.s.
  42. Vdekja e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  43. Gjendja e sehabëve në kohën e vdekjes së Profetit Muhammed s.a.v.s.
  44. PJESA II – Karakteri i Profetit Muhammed s.a.v.s.
  45. Pastërtia e jashtme dhe e brendshme e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  46. Thjeshtësia e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  47. Dashuria dhe adhurimi i Profetit ndaj Zotit
  48. Mbështetja te Zoti i Lartësuar
  49. Mirësjellja e Profetit s.a.v.s. ndaj njerëzve
  50. Virtytet e larta të Profetit s.a.v.s.
  51. Vetëpërmbajtja e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  52. Drejtësia e Profetit Muhammed s.a.v.s.
  53. Kujdesi për të varfrit dhe respektimi i ndjenjave të tyre
  54. Mbrojtja e pasurive të të varfërve
  55. Mirësjellja e tij ndaj skllevërve dhe shërbëtorëve
  56. Mirësjellja e Profetit s.a.v.s. ndaj grave
  57. Praktika e Profetit s.a.v.s. në lidhje me të vdekurit
  58. Mirësjellja e tij ndaj fqinjëve
  59. Mirësjellja me prindërit dhe me të afërmit e tjerë
  60. Shoqëria e mirë dhe kujdesi për besimin e shokëve
  61. Mbulimi i gabimeve të të tjerëve
  62. Durimi, anashkalimi, bashkëpunimi
  63. Vërtetësia tek Profeti Muhammed s.a.v.s.
  64. Urrejtja për spiunazhin, mashtrimin dhe zhgënjimin
  65. Mëshira ndaj kafshëve
  66. Liria fetare, trimëria, dashuria për njerëzit me aftësi të kufizuara dhe mbajtja e premtimit
Jeta

Fiset idhujtare të Medinës pranojnë Islamin

Shumica e njerëzve të fiseve idhujtare të Medinës, brenda shumë pak ditësh pas ardhjes së Profetit s.a.v.s., ishin bërë muslimanë. Kishte nga ata, që nuk e kishin pranuar Islamin me zemër, por iu bashkuan për sy e faqe muslimanëve të tjerë dhe kështu, për herë të parë, brenda muslimanëve u krijua një grup i hipokritëve, të cilët më vonë, pjesërisht u bënë muslimanë të sinqertë, ndërsa një pjesë tjetër qëndruan gjithmonë të angazhuar në kurdisjen e planeve dhe intrigave kundër muslimanëve. Ishin edhe disa të tjerë, që as në dukje nuk u bënë muslimanë, por të tillët nuk e duruan dot madhështinë e Islamit në Medinë dhe mërguan në Mekë.

Në këtë mënyrë, Medina ishte qyteti i parë në botë ku u manifestua aq thekshëm adhurimi i Zotit të Vetëm. Me të vërtetë, nuk kishte asnjë qytet apo fshat deri atëherë që adhuronte dëlirësisht Zotin e Vetëm. Çfarë gëzimi dhe suksesi i madh ishte për Profetin s.a.v.s. dhe për shokët e tij, që vetëm disa ditë pas mërgimit, Zoti i Lartësuar e ktheu një qytet të tërë në adhurues të Tij dhe ku nuk adhurohej më asnjë idhull tjetër, as i dukshëm, as i padukshëm!

Megjithatë, ky ndryshim nuk do t’ua garantonte paqen muslimanëve. Edhe në Medinë ishte një grup hipokritësh, që ishin armiq të jetës së Profetit s.a.v.s.. Edhe hebrenjtë pleksnin intriga. Profeti s.a.v.s. e ndiente rrezikun dhe gjithnjë ishte vigjilent ndaj tij dhe i këshillonte shokët të ishin të vëmendshëm. Në fillim, kishte ca ditë, kur ai u detyrua të rrinte i zgjuar tërë natën. Një natë të tillë, kur ai ishte shumë i lodhur duke qëndruar vazhdimisht zgjuar, tha:

“Nëse ndonjë i devotshëm do të shërbente si rojë, do të flija pak çaste”.

Menjëherë u dëgjua zhaurima e armëve. “Kush është?”, pyeti Profeti s.a.v.s..

“Jam Sad ibn Ebi Uekasi. Erdha t’ju mbroj ju o i Dërguari i Allahut”,

iu përgjigj i porsaardhuri. Vetëm atëherë, Profeti u rehatua.[1]

Edhe ensarët ishin të vetëdijshëm që qëndrimi i Profetit të Zotit s.a.v.s. në Medinë u ngarkonte përgjegjësi të madhe dhe që Profeti s.a.v.s. nuk ishte i siguruar nga sulmi i armikut. Ata u këshilluan me njëri-tjetrin dhe vendosën që fiset t’i shërbenin si rojë radhazi dhe po në këtë mënyrë vepruan, duke qëndruar rojtarë para shtëpisë së tij, njëri pas tjetrit.

Kështu që, ndryshimi i vetëm që kishte midis jetës mekase dhe asaj medinase të muslimanëve, ishte që tani muslimanët pa pengesë falnin namazet e pesë vakteve në xhaminë e ngritur në emër të Zotit.

Planet e tërbuara të mekasve për të persekutuar sërish muslimanët

Pas dy apo tre muajsh mekasit e rimorën veten dhe sërish zunë të thurnin plane për të dëmtuar muslimanët. Pas këshillimeve, ata kuptuan që nuk do të kishin ndonjë sukses duke persekutuar vetëm muslimanët që jetonin në Mekë apo përreth. Sipas tyre, ata do të mund ta shfarosnin Islamin vetëm nëse arrinin ta dëbonin Profetin s.a.v.s. nga Medina.

Kështu që, ata i dërguan një letër Abdullah bin Ubej bin Sululit, i cili, siç e thamë më përpara, ishte kandidati i vetëm për t’u bërë mbreti i Medinës para se të vinte Profeti s.a.v.s.. I tërhoqën vëmendje që pas largimit të Muhammedit ( s.a.v.s.) nga Meka, mekasit ishin mjaft të tronditur nga kjo ikje. Medinasit nuk duhej ta strehonin atë dhe shokët e tij. Në fund të kësaj letre, thuhej:

dhuna“Tani që keni strehuar në shtëpitë tuaja njeriun tonë (Profetin Muhammed s.a.v.s.), ne deklarojmë, duke u betuar në Zot, se ju banorët e Medinës duhet ta luftoni atë, ose ta dëboni nga qyteti juaj, përndryshe, ne të gjithë do t’ju sulmojmë dhe do të vrasim gjithë burrat tuaj që kanë aftësi për të luftuar dhe gratë tuaja do t’i bëjmë skllave”.[2]

Nga kjo letër, Abdullah ibni Ubej ibni Sululi dëshiroi të përfitonte me tinëzi. Ai u lidh me hipokritët e tjerë dhe i këshilloi për problemet e shumta që mund të dilnin, nëse do ta mbronin Profetin Muhammed s.a.v.s.. Prandaj, u pa e domosdoshme që të luftonin kundër tij dhe t’i kënaqnin mekasit. Profeti Muhammed s.a.v.s. e mori vesh këtë gjë dhe shkoi te Abdullah bin Ubej bin Sululi dhe e këshilloi:

Ky veprim yti ty do të të sjellë dëm, sepse ti e di që shumë nga medinasit tashmë janë bërë muslimanë dhe që janë gati edhe për t’u flijuar për Islamin. Nëse do të shpallni luftë, të gjithë muslimanët e Medinës do të luftojnë për muhaxhirët[3] dhe ju do të shkatërroheni. Abdullah bin Ubej bin Sululit iu hapën sytë dhe hoqi dorë nga ky plan.


[1]  Muslimi, Kitab fedailis-sahaba, bab fi fedli Sa’ad ibni Uekas.
[2]  Abu Daud, Kitabul-kharaxh uel-fi, bab fi khebrin-nefir.
[3]  Fjala muhaxhir do të thotë mërgimtar. Në kontekst, muslimanët mekas që mërguan në Medinë, quhen muhaxhirë. [Përkhtyesi]