Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit.
Nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut, Muhammedi është i Dërguari i Allahut.
Muslimanët që besojnë se Hazret Mirza Ghulam Ahmedi a.s.,
është Imam Mehdiu dhe Mesihu i Premtuar.
Kapitujt (Lexoni kapitujt Online)
  1. Parathënie
  2. Hapja
  3. Mënyra për të arritur njohjen e Zotit
  4. Dëgjoni me vëmendje
  5. Lutja, përpjekjet dhe tregimi i një dervishi
  6. Kur mund të sjellë fryt lutja pa përpjekje?
  7. Përpjekjet e duhura janë kusht për të pasur sukses
  8. Tri kërkesa për njohjen e Zotit
  9. Një akuzë që ngrihet kundër fesë Islame dhe përgjigjja ndaj saj
  10. Dy rrugë për të gjetur sukses
  11. Njohja e Zotit ka lidhje me zemrën, e jo me gjuhën
  12. Mjetet për ta zbuluar qenien e Zotit – Krijo ngjashmëri me Të
  13. Krijoni atributet e Zotit në veten tuaj
  14. Mënyrat për të krijuar atributet e Zotit brenda vetes
  15. Më së pari, duhet t’i dini atributet e Zotit
  16. Si mund të arrijmë atributet e vërteta të Zotit?
  17. Si mund të dallosh të mirën dhe të keqen?
  18. Tri kategoritë e të mëkatuarit
  19. Trajtimi mjekësor i disa sëmundjeve shpirtërore
  20. Ilaçi për të shpëtuar nga mëkatet
  21. Kushti i parë për ta njohur Zotin është pendesa
  22. Shtatë elemente të rëndësishme të pendesës
  23. Këshilla të rëndësishme për të pastruar llogarinë e vjetër dhe për të bërë mirësi në të ardhmen
  24. Vlera e mendimit
  25. Një tregim i bukur
  26. Metoda e dytë për pastrimin shpirtëror
  27. Metoda e tretë për të pasur atributet Hyjnore
  28. Metoda e katërt dhe e pestë
  29. Njohja e Zotit: Metoda e gjashtë dhe kontrolli
  30. Tri nënkategori të kontrollit të pjesshëm
  31. Katër grupe të veprave të mira
  32. Një mënyrë e lehtë për të kontrolluar veprat
  33. Realiteti i përgojimit
  34. Si mund të njohim përkufizimet e gjynaheve të ndryshme?
  35. Njohja e Zotit: Metoda e shtatë, e teta, e nënta dhe e dhjeta
  36. Ngjarja e një njeriu të Zotit
  37. Qëndrueshmëria është e domosdoshme për lutjen
  38. Dallimi midis vetëpëlqimit dhe vlerësimit të vetvetes
  39. Njohja e Zotit: Metoda e njëmbëdhjetë dhe një tregim i bukur
  40. Nivelet e njohjes së Zotit
  41. Rreth autorit
Të ngjashme rreth kësaj teme
shkallë zhvillimi i njeriut

Metoda e tretë për të pasur atributet Hyjnore është që njeriu t’i sjellë ndërmend e të meditojë vazhdimisht për veprat, që ia mundësojnë pastrimin e nefsit. Sepse, gjërat që i bluani në mendje, ju nguliten në zemër. Këtë dua t’ju shpjegoj me një shembull: një njeri që është zemërak, në kohë të lirë duhet të mendojë për të kuptuar se pse zemërohet aq shpejt e të bindet se ky është ves dhe pengesë për përparimin e tij shpirtëror. Gjatë meditimit, ai gjithashtu të marrë vendimin se kurrë nuk do të zemërohet. Këtë duhet ta sjellë ndërmend aq shumë sa t’i rrënjoset në zemër derisa të shpëtojë nga ky ves.

Nëse nuk ka sukses nga kjo metodë dhe ai e harron premtimin e bërë, atëherë ka edhe një metodë tjetër që mund ta përdorë. Jo gjithkush u përmbahet premtimeve afatgjata. Një i tillë le të bëjë premtime të përkohshme, qoftë edhe njëditore. Pra, të jetë i vendosur që “sot patjetër do ta bëj këtë vepër të mirë”, ose “sot nuk do ta bëj këtë gabim”. Atë ditë ai do të tregohet i vendosur në premtimin e tij, përndryshe vetë ndërgjegjja e tij do ta brejë se si as për një ditë nuk i përmbahet dot fjalës së tij. Këtë duhet ta bëjë edhe ditën e dytë dhe kështu të vazhdojë derisa ta mbizotërojë nefsin e vet.

Shkurt, për të hequr dorë nga diçka e papëlqyeshme, kështu duhet luftuar me të, e jo t’i ngarkojë vetes një barrë që nuk mund ta ngrejë, përndryshe nuk mund të arrihet lehtë suksesi. Suksesi arrihet duke punuar shkallë-shkallë dhe me qëndrueshmëri. Së pari, bëjeni nefsin tuaj që të realizojë një vepër të mirë, pastaj mësojini që ta përsërisë atë aq shumë herë, derisa t’i bëhet shprehi ajo vepër. Nefsi i njeriut, realisht, është si fëmijë dhe ashtu duhet të trajtohet. Për t’i dhënë edhe edukatën shpirtërore, duhet ndjekur e njëjta metodë që ndjekin shkollat për të edukuar fëmijët, pra duke u mësuar në fillim ushtrime të lehta e pastaj më të vështira.

Një tjetër metodë për të pasur pastrimin shpirtëror është edhe përsëritja. Edhe kjo metodë dëshmohet në Kuranin Famëlartë:

لَیۡسَ عَلَی الَّذِیۡنَ اٰمَنُوۡا وَ عَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِیۡمَا طَعِمُوۡۤا اِذَا مَا اتَّقَوۡا وَّ اٰمَنُوۡا وَ عَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوۡا وَّ اٰمَنُوۡا ثُمَّ اتَّقَوۡا وَّ اَحۡسَنُوۡا ؕ وَ اللّٰہُ یُحِبُّ الۡمُحۡسِنِیۡنَ 

Nuk hyjnë në gjynah ata që besuan dhe bënë vepra të mira për ato që kanë ngrënë duke pasur takva (druajtje ndaj Allahut) dhe besim e duke bërë vepra të mira, të cilët sërish e shtuan takvanë e besuan, e mandej prapë e shtuan takvanë dhe u bënë mirëbërës. Allahu i do mirëbërësit.[1]

Në këtë ajet, tri herë përsëritet porosia për të pasur takvanë dhe në të tria herët janë përmendur efekte të ndryshme të saj. Me takvanë e parë, Kurani përmend besimin dhe veprat e mira. Këtu veprat nënkuptojnë ato që besimtarët i realizojnë duke përmbushur të gjitha kushtet e duke pasur besim të sinqertë. Pastaj, kur tha sërish “të shtojnë takvanë përmendi vetëm besimin. Në lexim të parë, kjo krijon një pyetje: Si është e mundur që në herën e parë takvaja sjell si efekt besimin dhe veprat e mira, ndërsa në herën e dytë ajo sjell vetëm besimin?

Duhet të keni parasysh që besimi ka disa nivele. Një besim mund të jetë i tillë që jo medoemos shkakton vepra të mira, një tjetër mund të jetë i tillë që patjetër sjell vepra të mira me vete. Në ajetin e sipërshënuar, ngaqë së pari u përmend ai besim, i cili për shkak të dobësisë së tij jo medoemos sjell vepra të mira, prandaj bashkë me porosinë e besimit janë porositur edhe vepra të mira. Kurse besimi që u përmend për herë të dytë është më i fortë se i pari, i cili natyrisht shkakton vepra të mira, ndaj dhe nuk është përsëritur porosia për vepra të mira. Pastaj, për herë të tretë përsëritet porosia e takvasë dhe efekti i saj është që besimtarët të bëhen mirëbërës. Kjo tregon se me përsëritjen e veprës, njeriu arrin përparim të veçantë, duke hedhur çdo herë hapa përpara.

Fjala arabe muhsin (mirëbërës) që është mbiemër rrjedh nga ihsani dhe kuptimin e saj e ka treguar vetë Profeti Muhammedsa. Ai tha se Ihsani (mirëbërësia) është:

“Ta adhurosh Allahun ashtu sikur e sheh Atë. E, nëse nuk arrin ta shohësh, të paktën (të jesh i bindur se) Ai të sheh ty”. [2]

Pikërisht kjo quhet njohja e Zotit. Shkurt, ajeti i Kuranit që u citua pak më parë tregon se sa e rëndësishme është përsëritja e një vepre të caktuar dhe se si ajo çdo herë sjell efekt më shumë se përpara. Ajeti tregon se kur një njeri punon me takva, e fiton besimin dhe i jepet mundësia edhe për të bërë vepra të mira. Pastaj, kur sërish punon me takva, ai përparon akoma më shumë në besim, aq sa veprat e mira bëhen pjesë e pandashme e besimit të tij, pasi ato ai mund t’i realizojë natyrshëm. Pastaj, kur sërish punon me takva, përparon akoma më shumë derisa gëzon edhe statusin e mirëbërësit, në shpjegimin e të cilit Zoti i Lartësuar thotë se ai bëhet i dashur i Zotit. Kush mund të rrijë në perde me personin e dashur?! Kurse Profeti Muhammedsa thotë me fjalë akoma më të qarta se njeriu i tillë arrin ta shohë Zotin dhe pikërisht kjo quhet njohje e Zotit.


[1]     Kurani Famëlartë 5:94.
[2]     Buhariu, Kitabul-iman bab suali Xhibril minel-iman uel-islam ue geirihima.