Bujaria dhe fisnikëria në jetën e Imam Mehdiut a.s.
(Hutbja e së xhumasë e Hazret Mirza Masrur Ahmedit, Kalif i Pestë i Xhematit Musliman Ahmedia, e mbajtur më 10.07.2026)
“Kjo ishte një cilësi aq fisnike dhe e sinqertë, saqë gjendet shumë rrallë në botë.”
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani, duke përshkruar jetën e Hazret Mesihut të Premtuar [jetën e Imam Mehdiut] a.s., shkruan:
“Në jetën e tij shfaqej edhe një formë tjetër e bujarisë dhe e dhënies, e cila merrte trajtën e ndërmjetësimit dhe rekomandimit.
Ndonjëherë tek Huzuri a.s. vinte ndonjë kërkues, nevojën e të cilit ai nuk mund ta përmbushte drejtpërdrejt, sepse çështja varej nga njerëz të tjerë. Në një rast të tillë, Huzuri a.s. kujdesej që, për të mirën e atij personi, t’u shkruante rekomandime edhe njerëzve të cilëve nuk u kishte kërkuar kurrë asgjë për ndonjë nevojë të vetën.”
Pra, për të kryer punën e dikujt tjetër, ai u kërkonte ndihmë njerëzve, por për veten nuk u kërkonte kurrë ndonjë shërbim. I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani vijon:
“Kjo ishte një cilësi aq fisnike dhe e sinqertë, saqë gjendet shumë rrallë në botë.”
Huzuri a.s. i shkroi një letër rekomandimi pikërisht kundërshtarit që e armiqësonte
Pastaj, duke përmendur Mirza Imam Din Sahibin, ai shkruan:
“Nuk ishte e fshehtë për askënd që Mirza Imam Dini ishte një kundërshtar shumë i ashpër i Xhematit dhe ushqente armiqësi ndaj familjes së Hazret Mesihut të Premtuar a.s..
Megjithatë, në çështjet e kësaj bote, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. e anashkalonte gjithmonë armiqësinë e tij.”
Në çështjet e fesë, sigurisht, Huzuri a.s. nuk e toleronte kundërshtimin e së vërtetës; por në marrëdhëniet e kësaj bote, nuk e lejonte kurrë këtë armiqësi të ndikonte në sjelljen e tij. Pra, kurrë nuk ndryshoi mirëbërësinë as ndaj armikut.
Shpesh Mirza Imam Dini merrte ndihmë financiare nga Hazret Mesihu i Premtuar a.s., por pavarësisht nga këto mirësi, vazhdonte të merrej me kundërshtimin e tij. Pra, ai ishte një armik shumë i hidhur.
Për shitjen e kalit të Mirza Imam Dinit, Huzuri a.s. kërkoi ndihmën e Hazret Molvi Nuruddinit r.a.
Një herë Mirza Imam Dini dëshironte të shiste një kalë. Ai mendoi se mënyra më e mirë do të ishte ta çonte kalin në qytetin Xhamu dhe ta paraqiste nëpërmjet Hazret Molvi Nuruddin Sahibit r.a., i cili më vonë u bë Kalifi i Parë i Mesihut të Premtuar.
Hazret Molvi Nuruddini r.a. njihej me princat dhe sundimtarët e atij vendi, prandaj ekzistonte mundësia që ndonjëri prej tyre ta blinte kalin me një çmim të mirë.
Duke pasur këtë plan, Mirza Imam Dini i kërkoi vetë Hazret Mesihut të Premtuar a.s. që t’i shkruante një letër rekomandimi Hazret Molvi Nuruddin Sahibit r.a.
Huzuri a.s. nuk e refuzoi kërkesën e tij. Pa asnjë ngurrim, i shkroi Hazret Molvi Nuruddin Sahibit r.a. një letër të fuqishme rekomandimi.
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani shkruan:
Është e qartë se armiqësia dhe kundërshtimi i Mirza Imam Dinit nuk ishin të fshehta. Por kur vinte çasti për të bërë mirësi, Hazret Mesihut të Premtuar a.s. as nuk i shkonte ndër mend ajo armiqësi dhe ai nuk ngurronte kurrë t’i sillte ndonjë dobi.
Letra e Huzurit a.s.: “Bëni përpjekje konkrete që kali të blihet me çmim të përshtatshëm”
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i shkroi Hazret Molvi Nuruddin Sahibit r.a. këtë letër:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ نَحْمَدُهُ وَنُصَلِّي عَلَىٰ رَسُولِهِ الْكَرِيمِ
I nderuari dhe i respektuari vëllai im, Molvi Hakim Nuruddin Sahib, Allahu i Lartësuar ju ruajtë.
السَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ
“Me anë të kësaj letre do t’ju shqetësoj me një punë. Shpresoj se nuk do të kurseni vëmendjen dhe përpjekjen tuaj.
Çështja është kjo: Mirza Imam Din Sahibi, i cili është një nga kushërinjtë e mi nga ana e babait, ka një kalë të çmuar. Ai ecën bukur dhe është i përshtatshëm për t’u hipur nga princat dhe njerëzit e pasur.
Tani ai dëshiron ta shesë. Meqenëse njerëzit e zakonshëm nuk mund të blejnë kuaj kaq të kushtueshëm, ndërsa princat i kërkojnë vetë kuaj të tillë, do të doja t’ju kërkoja lutesha që mirësisht t’ia përmendnit këtë çështje sundimtarit të Xhamusë ose ndonjërit prej vëllezërve të tij. Ju lutem, bëni përpjekje që ata ta blejnë kalin me një çmim të përshtatshëm.
Nëse ata vendosin ta blejnë, atëherë kali do të dërgohet tek ju.
Pas një përpjekjeje konkrete, ju lutem më njoftoni. [Pra, i tha të bënte shumë përpjekje].
وَالسَّلَامُ
Modesti,
Mirza Ghulam Ahmed”
Kjo ngjarje ndodhi në vitin 1888. Në atë kohë, Mirza Imam Dini ishte kundërshtar i Huzurit a.s., edhe pse Hazret Mesihu i Premtuar a.s. ende nuk e kishte shpallur deklaratën e tij. Sidoqoftë, edhe në këtë mënyrë, Huzuri a.s. e ndihmoi kushëririn e tij kundërshtar.
Pronarja kërkonte ta dëbonte Shejh Mahmud Nasibin nga shtëpia me një foshnjë të porsalindur
Hazret Shejh Mahmud Nasib r.a. tregon:
“Për një periudhë banoja me qira në shtëpinë e disa marangozëve sikhë, e cila ndodhej pranë shtëpisë së Mirza Nizam Din Sahibit, përgjegjës për mbledhjen e taksave shtetërore.
Për shkak të një çështjeje, pronarja e shtëpisë u grind pa të drejtë me mua dhe më kërkoi ta liroja shtëpinë.
Unë i thashë:
‘Kam një kontratë të shkruar në letër të vulosur dhe po e paguaj rregullisht qiranë. Prandaj nuk do ta liroj shtëpinë.’
Për këtë çështje, ajo kërkoi ndihmën e Mirza Nizam Din Sahibit. Ai më thërriste vazhdimisht nëpërmjet Khair Dinit, i cili ishte rojë. Ndonjëherë shkoja tek ai, ndërsa herë të tjera nuk shkoja.
Ata përpiqeshin të më frikësonin, duke thënë se do të lindte ndonjë konflikt, dhe donin të më detyronin ta liroja shtëpinë, por unë nuk pranoja.”
“Së pari gjejini një shtëpi tjetër, pastaj kërkojini ta lirojë këtë”
Mirza Nizam Dini kërkoi ndihmën e të nderuarit Shejh Jakub Ali Irfani. Shejh Sahibi më tha:
“Është më mirë ta lirosh shtëpinë.”
Në ato ditë, në familjen time sapo kishte lindur një vajzë, prandaj ishte shumë e vështirë të ndërronim shtëpi.
Ia përmenda këtë çështje Hazret Molvi Nuruddin Sahibit r.a. Molvi Sahibi u zemërua me Shejh Jakub Ali Sahibin dhe i shkroi:
“Së pari gjejini një shtëpi tjetër, pastaj kërkojini ta lirojë këtë.”
Pasi pa pakënaqësinë e Hazret Molvi Nuruddinit r.a., Shejh Sahibi heshti plotësisht. Megjithatë, Mirza Nizam Dini vazhdoi të ushtronte presion.
Huzuri a.s. u pikëllua nga letra dhe premtoi t’i gjente një shtëpi
Rrëfimtari vazhdon:
“Në fund, një ditë ia shkrova të gjithë çështjen Hazret Mesihut të Premtuar a.s.
Huzuri a.s. u pikëllua shumë dhe tha:
‘Më ka dhembur shumë kur e lexova këtë. Sikur të kisha ndonjë shtëpi të lirë, patjetër do të ta jepja. Do ta mbaj parasysh për të ardhmen.’
Pastaj Huzuri a.s. tha:
‘Sot, kur të vij për namazin e drekës dhe nëse është i pranishëm edhe Shejh Jakub Ali Sahibi, ma kujtoni këtë çështje.’”
Në ato ditë po zgjerohej Xhamia Mubarak dhe namazi falej në shtëpinë e Hazret Mirza Bashir Ahmed Sahibit.
Para se Mahmud Nasibi të fliste, Huzuri a.s. i tha: “Tani nuk do të të shqetësojnë”
Rrëfimtari thotë:
“Kur shkova për namazin e drekës, Huzuri a.s. erdhi. Unë ende nuk i kisha thënë asgjë, por sapo më pa, më tha vetë:
‘Nga shtëpia e Mirza Nizam Dinit kishte ardhur një grua. Unë u kam dërguar një mesazh. Tani nuk do të të shqetësojnë më.’
Pas kësaj, askush nuk më tha më asgjë dhe vazhdova të banoja në atë shtëpi për një kohë të gjatë.
Më vonë, administrata e Sadr Anxhuman Ahmedia më caktoi një banesë. Vetëm atëherë e lirova shtëpinë.
Pronarja që dikur e dëbonte, më pas qante dhe nuk donte ta linte të largohej
Kur Shejh Mahmud Nasibi po largohej pasi i ishte caktuar banesa nga Anxhumani, qëndrimi i pronares kishte ndryshuar plotësisht.
Me sa duket, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i kishte bërë ndonjë mirësi asaj ose ndikimi i sjelljes së tij ia kishte ndryshuar zemrën. Tani ajo nuk donte më që qiramarrësi të largohej dhe qante me dënesë duke i thënë:
“Përse po largohesh?”
Më parë gjendja ishte plot grindje dhe armiqësi, por për shkak të sjelljes dhe mirësisë së Hazret Mesihut të Premtuar a.s., qëndrimi i saj kishte ndryshuar tërësisht.
I nderuari Shejh Mahmud Nasib r.a. shkruan:
“Kjo ishte dashamirësia dhe mirësia e Hazret Mesihut të Premtuar a.s. ndaj shërbyesit të tij më të vogël, ndonëse me Mirza Nizam Din Sahibin ai nuk kishte as biseda dhe as vizita të ndërsjella. Të gjithë e dinin se marrëdhëniet e tyre ishin ndërprerë plotësisht. Megjithatë, Huzuri a.s. më bëri këtë mirësi.”
Imam Mehdiu a.s. i siguroi punë edhe djalit të një familjeje që e kundërshtonte ashpër
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani thotë:
“Po shënoj edhe ngjarjen e Mirza Muhammed Begut, djalit të Mirza Ahmed Beg të Hoshiarpurit.
Marrëdhëniet me familjen e Mirza Muhammed Begut nuk ishin të mira. Çdo sjellje e ftohtë ndaj tyre nga ana e Imam Mehdiut a.s. ishte vetëm për hir të kënaqësisë së Allahut.”
Kjo ishte familja e Ahmed Begut dhe Muhammedi Begumit, e cila ishte shumë larg fesë dhe kundërshtare e Xhematit.
“Mirza Muhammed Begu dëshironte të shkonte në qytetin Xhamu për të gjetur punë. Ai i kërkoi Hazret Mesihut të Premtuar a.s. që t’i shkruante një letër rekomandimi Hazret Molvi Nuruddin Sahibit r.a..
Huzuri a.s. nuk ngurroi aspak dhe i shkroi menjëherë letrën e mëposhtme, sepse nuk e refuzonte asnjë kërkesë të drejtë:
“Për djalin Muhammed Beg, i cili ndodhet pranë jush, besoj se ju e dini se babai i tij, Mirza Ahmed Begu, për shkak të moskuptimit dhe perdeve të tij shpirtërore, ushqen armiqësi dhe mëri të fortë ndaj meje.
Megjithatë, nuk ka asnjë të keqe që, përballë ashpërsisë së këtyre njerëzve, t’u përgjigjem me butësi dhe të zbatoj porosinë e Zotit me qëllim shpërblimi dhe kënaqësie të Zotit:
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
‘Largoje të keqen me atë mënyrë që është më e mira.’”
Pra, Huzuri tha: përse të mos i përgjigjem me mënyrën më të mirë, t’i bëj mirë dhe të fitoj shpërblimin e zbatimit të këtij urdhri të Allahut?
Nga ky djalë, Muhammed Begu, më kanë ardhur disa letra me kërkesën që Molvi Sahibi ta ndihmojë të punësohet në departamentin e policisë.”
Pas kësaj letre, Hazret Molvi Nuruddin Sahibi r.a. i siguroi punë në polici.
Bujaria nuk nënkuptonte shpërdorim
Këto ngjarje tregojnë se Hazret Mesihu i Premtuar a.s. ishte gjithmonë i gatshëm t’u sillte dobi krijesave të Allahut në çdo mënyrë. Ai nuk ngurronte kurrë të jepte, të ndihmonte, të ndërmjetësonte ose të shkruante rekomandime.
Megjithatë, kur shihte se dhënia e diçkaje do të merrte trajtën e shpërdorimit, ai përmbahej.
Pra, bujaria nuk duhej të shndërrohej në shpërdorim.
Kundërshtari Nihal Chand erdhi si person në nevojë dhe Huzuri a.s. i dha njëzet e pesë rupi
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani shkruan:
Në Kadijan jetonte një person me emrin Nihal Chand, i njohur si Nihala. Ai ishte brahman (hindu) dhe, në rininë e tij, njihej si njeri që ngrinte shpesh çështje gjyqësore.
Pothuajse deri në fund të jetës mbeti prej atyre që i kundërviheshin familjes së Hazret Mesihut të Premtuar a.s. dhe u shkaktonin vazhdimisht shqetësime. Ai shoqërohej edhe me kundërshtarët e Xhematit.
Në fund të jetës, gjendja e tij financiare u përkeqësua shumë. Arriti deri aty sa ndonjëherë e kishte të vështirë të siguronte edhe nevojat e përditshme, madje edhe bukën e gojës.
Një herë mbërriti te dera e Hazret Mesihut të Premtuar a.s. dhe kërkoi takim. Edhe pse kishte qenë kundërshtar, ai nuk ngurroi të paraqitej te dera e Huzurit a.s.
Sapo mori njoftimin, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. doli menjëherë. Nihal Chandi e përshëndeti dhe filloi t’i tregonte gjendjen e tij.
Huzuri a.s. jo vetëm që e ngushëlloi, por solli edhe njëzet e pesë rupi dhe ia dha në dorë, duke i thënë:
“Për momentin, plotësoji nevojat me këto. Kur të kesh përsëri nevojë, më njofto.”
Pas kësaj, atij iu bë zakon të vinte pas një ose dy muajsh dhe të merrte nga Huzuri a.s. një shumë të konsiderueshme për shpenzimet e tij.
Hazret Molvi Nurudini r.a. ia fali borxhin kur dëgjoi se Huzuri a.s. e ndihmonte rregullisht
Nihal Chandi nuk merrte ndihmë vetëm nga Hazret Mesihu i Premtuar a.s., në fakt, ai kishte marrë edhe një shumë të konsiderueshme hua nga Hazret Molvi Nurudin sahibi r.a., duke premtuar se do ta kthente në një kohë të caktuar.
Kur afati kaloi, Hazret Molvi Nurudin sahibi r.a. i dërgoi shkresë për shlyerjen e borxhit, por ai e shmangu me një përgjigje të përciptë.
Në fund, Molvi Nurudin sahibi r.a. më ngarkoi mua [thotë rrëfimtari], që unë t’ia kërkonte shumën.
Kur unë i kërkova Nihal Chandit, ai ma tregoi ngjarjen e përmendur më sipër dhe tha:
“Molvi Sahibi vazhdon të më dërgojë njerëz për paratë, ndërsa Mirza Xhi më jep gjithmonë para dhe me to siguroj jetesën.”
Unë shkova te Molvi Nurudin sahibi ia tregoi të gjithë çështjen Ai tha:
“Mirë, tani mos i thuaj më asgjë.”
Pra, pas kësaj, edhe Molvi Nurudin sahibi (Kalifi i Parë i Mesihut të Premtuar) r.a. gjithashtu nuk ia kërkoi më shlyerjen e borxhit.
Edhe Pandit Bhexh Nath, pavarësisht nga sjellja e tij, merrte ndihmë nga Huzuri a.s.
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani shkruan:
“Një person tjetër ishte Pandit Bhexh Nath. Unë e di se Hazret Mesihu i Premtuar a.s., në disa raste, e ndihmoi edhe atë, ndonëse sjellja e tij ndaj Huzurit a.s. nuk ishte e mirë.”
Një prift i krishterë dëshmoi për thjeshtësinë, bujarinë dhe guximin moral të Huzurit a.s.
Hazret Mirza Bashir Ahmed shkruan:
Prifti Walter, M.A., i cili ishte sekretar i YMCA-së, në librin e tij në anglisht “The Ahmadiyya Movement”, shprehu këtë mendim për Hazret Mesihun e Premtuar a.s.:
“Është vërtetuar plotësisht se i nderuari Mirza ishte i thjeshtë në zakonet e tij dhe ishte tepër bujar. Guximi moral që tregoi përballë kundërshtimit dhe përballë vështirësive të mëdha që i erdhën nga nga kundërshtarët e tij është, pa dyshim është i denjë për lavdërim.
Vetëm një njeri me ndikim tërheqës dhe me moral jashtëzakonisht të lartë mund të fitonte miqësinë dhe besnikërinë e njerëzve, prej të cilëve të paktën dy dhanë jetën në Afganistan për shkak të bindjeve të tyre.”
Ai përmendi edhe dëshmorët e Afganistanit dhe tha se, për shkak të ndikimit të Hazret Mesihut të Premtuar a.s., ata nuk u ndanë prej tij.
Ai shkroi gjithashtu:
“Kur pyeta disa ahmedianë të hershëm për arsyen pse ishin bërë ahmedianë, shumica prej tyre përmendën si shkakun më të madh ndikimin personal të Mirza Sahibit, forcën e tij tërheqëse dhe personalitetin e tij që i afronte zemrat.”
“Jam gati të paguaj edhe shpenzimet e kundërshtarëve, vetëm të vijnë e të pyesin”
Edhe në kuvendet e përgjithshme, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thoshte se ishte i gatshëm të përballonte edhe shpenzimet e kundërshtarëve, nëse ata vinin tek ai, bënin pyetje dhe përpiqeshin t’i largonin dyshimet e tyre.
Lidhur me këtë, Hazret Mirza Bashir Ahmed shkruan:
I nderuari Mian Fakhruddin Multani më tregoi:
“Një herë, në kohën e Hazret Mesihut të Premtuar a.s., babai im erdhi në Kadijan. Ai ishte kundërshtar shumë i ashpër dhe përdorte fjalë fyese.
Kur ishte në Multan, thoshte:
‘Nëse takohem ndonjëherë me Mirzën, Zoti na ruajt, do t’ia them edhe në fytyrë të gjitha ato mallkime që them këtu.’
Sidoqoftë, unë e çova te Huzuri a.s.
Kur Huzuri a.s. doli, babai im u ngrit menjëherë me shumë respekt. Pastaj, i frikësuar dhe i ndrojtur, u tërhoq pak prapa dhe u ul.”
Në atë kuvend ishin të pranishëm edhe disa njerëz të tjerë. Pa iu bërë ndonjë pyetje, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. filloi të fliste dhe tha:
“Shpesh unë dëshiroj që njerëzit të vijnë tek unë, t’i dëgjojnë fjalët e mia dhe të më bëjnë pyetje. Jam i gatshëm të përballoj edhe shpenzimet e tyre. Por, së pari, njerëzit nuk vijnë; dhe nëse vijnë, ulen në heshtje. Pastaj largohen dhe flasin pas shpine.”
Huzuri a.s. e shpjegoi çështjen gjerësisht, bëri tabligë dhe e nxiti disa herë që të fliste.
Mian Fakhruddini thotë:
“Babai im zakonisht fliste shumë rrjedhshëm, por atje dukej sikur goja i ishte vulosur. Nuk mundi të thoshte as edhe një fjalë.
Kur u larguam, e pyeta:
‘Përse nuk fole atje?’
Ai nuk dha ndonjë përgjigje dhe e shmangu çështjen me fjalë të tjera.”
Mian Fakhruddin Sahibi thotë se Hazret Mesihu i Premtuar a.s. nuk iu drejtua posaçërisht babait të tij, por foli në mënyrë të përgjithshme.
Fatkeqësisht, më vonë, gjatë kohës së Kalifit të Dytë, edhe Mian Fakhruddin Sahibi u largua nga Xhemati.
Kërkuesi kërkoi një këmishë dhe Huzuri a.s. ia dha atë që kishte veshur
Hazret Mirza Bashir Ahmed tregon:
Safija Begum, vajza e të ndjerit Molvi Abdul Kadir Ludhianvi, e cila ishte mësuese në Shkollën e Mesme Nusrat, i tha:
“Një herë, një kërkues po kërkonte një këmishë përmes një dritareje të vogël.
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. e hoqi këmishën që kishte veshur dhe ia dha të varfrit përmes dritares.”
Babai im i ndjerë, i cili po e shihte këtë, tha:
“Allahu Ekber! Çfarë bujarie të jashtëzakonshme po tregon!”
“A ma vodhe jelekun?” — Huzuri a.s. buzëqeshi kur pa Rasul Bibin me jelekun e tij
Hazret Mirza Bashir Ahmed tregon:
Rasul Bibi Sahiba, bashkëshortja e të ndjerit Hafiz Hamid Ali Sahib dhe vjehrra e Molvi Abdul Rahman Sahib Fazil Xhatit, rrëfeu:
“Të gjitha shpenzimet tona për ushqim dhe veshje i mbulonte vetë Huzuri a.s.
Një herë, Huzuri a.s. kishte porositur një jelek prej rrobe, një për vete dhe një për Hafiz Hamid Ali Sahibin. Të dy ishin njëlloj.
Ishte dimër. I thashë Hafiz Sahibit:
‘Kur ngrihem në mëngjes për namazin e tehexhudit dhe përgatis syfyrin, më merr të ftohtët.’
Atëherë Hafiz Sahibi ma dha jelekun e ngrohtë që Huzuri a.s. ia kishte bërë atij dhe më tha:
‘Vish këtë.’
Kur e vesha atë jelek dhe shkova të ndizja zjarrin në mangall, Huzuri a.s. erdhi. Më pyeti me shaka:
‘Rasul Bibi, mos ma ke vjedhur jelekun?’
Unë i thashë:
‘Huzur, gjithçka është e jotja. Nga e jotja hamë dhe tënden veshim.’
Atëherë Huzuri a.s. qeshi dhe tha:
‘Hani e pini sa të doni.’”
Dhënia e Huzurit a.s. bëhej fshehurazi, vetëm për hir të Allahut
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani thotë:
Zakon i Hazret Mesihut të Premtuar a.s. ishte që çfarëdo që i jepte dikujt, nuk e bënte për dukje, por vetëm për kënaqësinë e Zotit dhe nga dhembshuria për krijesat e Zotit.
Prandaj, zakonisht Huzuri a.s. jepte në mënyrë shumë të fshehtë. Ndonjëherë, për t’i nxitur të tjerët ose për t’u dhënë një mësim praktik, jepte edhe hapur.
Një mënyrë e tij për të dhënë fshehurazi ishte kjo: nganjëherë jepte në atë mënyrë, saqë edhe vetë marrësi mezi e kuptonte se kush ia kishte dhënë.
Pakoja me njëzet a njëzet e pesë rupi që u hodh në dhomën e Mahmud Nasibit
Në lidhje me këtë, i nderuari Shejh Jakub Ali Irfani rrëfen një ngjarje:
Munshi Muhammed Nasib Sahibi, i cili më vonë e ndërpreu lidhjen me Kadijanin dhe u tërhoq, kishte ardhur në Kadijan si jetim. Ai u rrit dhe u shkollua në Kadijan nën mëshirën dhe përkujdesjen e Hazret Mesihut të Premtuar a.s.. Të gjitha shpenzimet dhe nevojat e tij mbuloheshin nga Xhemati.
Kur u rrit dhe u martua, u bë shkrues në zyrën e një gazete në Lahore. Më pas erdhi në zyrën e gazetës “Badr” në Kadijan dhe u punësua me pagë dymbëdhjetë rupi në muaj.
Kur Allahu i Lartësuar i dhuroi Hazre Kalifit të Dytë r.a. djalin e parë, Nasir Ahmedin, i cili më vonë ndërroi jetë, Hazret Mesihut të Premtuar a.s. i lindi nevoja për një mëndeshë për nipin e porsalindur.
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani thotë:
“Unë e nxita Shejh Mahmud Nasibin që në një rast të tillë të ofronte shërbimin e bashkëshortes së tij. I thashë se kjo ishte një mundësi ku kishte edhe përfitim, edhe shpërblim.”
Shejh Sahibi e pranoi këshillën time me respekt dhe kështu iu dha kjo mundësi. Bashkëshortja e tij u caktua për t’i dhënë gji Sahibzada Nasir Ahmedit.
Në këtë lidhje, gjatë një bisede të zakonshme, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. pyeti:
“Sa pagë merr Shejh Mahmud Nasibi?”
Kur mori vesh se ai merrte vetëm dymbëdhjetë rupi, Huzuri a.s. e ndjeu se ndoshta me një pagë kaq të vogël nuk mund t’ia dilte mbanë. Megjithëse ishte kohë shumë e lirë dhe çmimet ishin të ulëta, Huzuri a.s. e ndjeu këtë nevojë.
Një ditë, duke kaluar pranë dhomës së tyre, hodhi brenda një pako me njëzet ose njëzet e pesë rupi.
Shejh Sahibi u habit dhe mendoi se çfarë mund të ishin ato para. Më në fund u kuptua se Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i kishte lënë aty, duke ndier vështirësinë e tyre, që të mos kishin shqetësim dhe të mund ta kalonin jetën me lehtësi.
Ata i përdorën ato para për të bërë një stoli, sepse në atë kohë nevojat e ushqimit u plotësoheshin nga sofra e gjerë e Hazret Mesihut të Premtuar a.s..
“Në këtë sjellje, nuk bënte dallim mes mikut e armikut, mes hinduve e muslimanëve”
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani thotë:
Ashtu siç ishte zakon i Huzurit a.s. të mos e kthente kurrë kërkuesin duarbosh, po ashtu ishte edhe zakon i tij që, kur e ndiente nevojën e dikujt, e ndihmonte përpara se ai person të kërkonte diçka.
Ai përmend ngjarjen e 28 tetorit 1904. Para sabahut, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i dha një muhaxhiri të sinqertë disa para, të cilat ishin rreth tetëose një dhjet rupi, duke i thënë:
“Është dimër. Do të të duhen rroba.”
Nga ana e atij muhaxhiri nuk kishte pasur asnjë kërkesë. Vetë Huzuri a.s. e ndjeu nevojën e tij dhe ia dha atë shumë.
Kjo nuk ishte një ngjarje e vetme. Një gjë e tillë ndodhte shumë herë. Huzuri a.s. zakonisht i ndihmonte nevojtarët në mënyrë të fshehtë dhe, në këtë sjellje, nuk bënte dallim mes mikut e armikut, hinduve e muslimanëve.
“A të paguaj edhe rrugën?” — Huzuri a.s. u ofronte ndihmë edhe atyre që nuk e kërkonin
I nderuari Shejh Jakub Ali Irfani shkruan:
Në natyrën e Hazret Mesihut të Premtuar a.s. ishte edhe kjo: kur ndiente nevojën e dikujt, nuk priste që ai të kërkonte ose ta shprehte vetë hallin, por i ofronte ndihmë nga vetja.
Lidhur me këtë, i nderuari Shejh Fateh Muhammed Sahib, pensionist dhe ish-inspektor në shtetin e Kashmirit, i cili prej kohësh vinte në shërbim të Hazret Mesihut të Premtuar a.s., tregon:
“Sa herë që vija në shërbim të Huzurit a.s., ai gjithmonë ishte i gatshëm të më paguante shpenzimet e udhëtimit. Por unë, duke mos pasur nevojë, nuk i mora kurrë.
Megjithatë, shpirti i tij bujar ishte aq madhështor, saqë, pa pyetur fare, e ofronte gjithmonë ndihmën. Dhe kjo nuk ndodhte vetëm me mua; ai u jepte shpesh edhe shumë të tjerëve.
Kur vinin disa njerëz nga Shami dhe Arabia, Huzuri a.s. ndonjëherë u jepte shuma të mëdha si shpenzime udhëtimi, sepse e dinte që kishin ardhur nga vende shumë të largëta.”
Kërkuesit që jepnin një pusullë dhe askush nuk e merrte vesh çfarë kishin kërkuar
Po kështu, i nderuari Shejh Jakub Ali Irfani shkruan:
Shpesh vinin edhe kërkues të tillë që nuk kërkonin hapur, por shkruanin një pusullë dhe ia jepnin Huzurit a.s. Askush nuk e merrte vesh se kishin bërë ndonjë kërkesë.
Vetëm kur Hazret Mesihu i Premtuar a.s. u dërgonte diçka nga brenda, kuptohej se ai person kishte kërkuar ndihmë.
Ndonjëherë, kur Huzuri a.s. shkonte brenda, i thoshte kërkuesit:
“Ti ulu, unë po vij.”
Disa njerëz mendonin se Hazret Sahibi a.s. do të kthehej thjesht për të folur. Por më pas kuptohej se ai kishte shkuar për t’i sjellë kërkuesit atë që kishte kërkuar, qoftë para, qoftë rroba.
Mian Nizamuddini solli dy ana si dhuratë dhe u largua me shtatë ose tetë rupi
I nderuari Munshi Zafar Ahmed thotë:
Mian Xhi Nizamuddin Ahmedi, banor i Kapurthalës, ishte njeri shumë i varfër. Ai mbërriti në Kadijan në këmbë dhe i paraqiti Huzurit a.s. dy ana si dhuratë.
Huzuri a.s. i pranoi dy anat duke thënë:
“Xhezakumullah!” (Allahu jua shpërbleftë!)
Pas disa ditësh, kur Nizamuddin Sahibi po largohej, Huzuri a.s. i tha:
“Prisni pak.”
Pastaj shkoi brenda, solli shtatë ose tetë rupi dhe ia dha Mian Xhi Nizamuddinit.
Ali Gohari shiti enë për të nderuar mysafirin dhe pastaj mori disa rupi nga Huzuri a.s.
Hazret Mirza Bashir Ahmed shkruan:
I nderuari Munshi Zafar Ahmed Kapurthalvi ia kishte rrëfyer me shkrim këtë ngjarje:
“I nderuari Munshi Ali Gohar punonte në postën e Kapurthalës. Kur doli në pension, pensioni i tij ishte vetëm dy rupi e gjysmë. Pas daljes në pension, jetesa iu bë shumë e vështirë. Ai shkoi në Xhalandhar, ku kishte shtëpinë e vet.
Më shkroi:
‘Kur të shkosh në Kadijan, më merr edhe mua me vete.’
Ai ishte një ahmedian shumë i sinqertë.”
Munshi Zafar Ahmedi thotë:
“Kur u nisa për Kadijan, shkova në Xhalandhar për ta marrë me vete. Ai ishte një njeri shumë i përulur dhe mikpritës. Për mua përgatiti një ushqim shumë të mirë. Më vonë mora vesh se, për ta bërë atë pritje, kishte shitur një enë shtëpie.”
Kështu ishte gjendja edhe e sahabëve që ishin edukuar nga Hazret Mesihu i Premtuar a.s..
Rrëfimtari vazhdon:
“Unë ia bleva vetë biletën Munshi Ali Goharit. Ai këmbëngulte që ta paguante vetë udhëtimin. Unë ia njihja gjendjen, prandaj ia bleva biletën nga paratë e mia.
Kur këmbënguli shumë, i thashë:
‘Mirë, atëherë këto para paraqiti në shërbim të Hazret Mesihut të Premtuar a.s.’
Kështu, ai i paraqiti dy rupi Hazret Mesihut të Premtuar a.s.
Pas tetë ose dhjetë ditësh, kur shkuam për të marrë leje për t’u kthyer, Huzuri a.s. na dha leje. Pastaj i tha Munshi Sahibit:
‘Ju, prisni pak ju lutem.’
Më pas Huzuri a.s. solli dhjetë ose pesëmbëdhjetë rupi dhe ia dha Munshi Sahibit.
Munshi Sahibi filloi të qante dhe tha:
‘Huzur, a duhet t’ju shërbej unë, apo të marr prej jush?’
Huzuri a.s. më tha mua:
‘Ky është miku juaj. Shpjegojani ju lutem.’
Unë i thashë:
‘Në këto para ka bekim. Merri, sepse t’i ka dhënë Hazret Mesihu i Premtuar a.s.’
Pas shpjegimit tim, ai i mori dhe ne u nisëm.”
Ndërkohë, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. nuk kishte fare dijeni për gjendjen financiare të Munshi Ali Goharit.
Ditën e Bajramit, Huzuri a.s. hoqi çallmën e vet dhe ia dha Munshi Zafar Ahmedit
I nderuari Munshi Zafar Ahmed shkruan gjithashtu:
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. kishte kujdes shumë të madh për t’ua gëzuar zemrat shërbyesve të tij. Për këtë, ai vetë tregonte në praktikë çdo lloj sakrifice dhe vetëmohimi.
Ai thotë:
“Një herë ishte dita e Bajramit. Çallma ime nuk ishte e pastër. Kur vinim në Kadijan, zakonisht nxirrnim vetëm një ose dy ditë kohë për të qëndruar. Por kur arrinim atje, Huzuri a.s. urdhëronte që të qëndronim disa ditë. Atëherë nuk na shkonte më mendja të ktheheshim në punë dhe qëndronim aty.
Kështu ndodhi që erdhi dita e Bajramit. Unë kisha sjellë vetëm një çallmë, dhe ajo ishte bërë e ndotur. Desha të shkoja në treg dhe të blija një tjetër. Kur po shkoja drejt tregut, Huzuri a.s. më pa.
Mprehtësia e tij ishte dhuratë nga Zoti. Ai më pyeti:
‘Ku po shkon?’
I thashë:
‘Është dita e Bajramit. Çallma ime është me njolla. Po shkoj në treg të blej një tjetër.’
Po aty, në këmbë, Huzuri a.s. hoqi çallmën e tij të bekuar dhe ma dha duke thënë:
‘Nëse kjo të pëlqen, merre. Unë do të lidh një tjetër.’
Ndikimin që pati tek unë kjo dashuri dhe dhembshuri, nuk mund ta përshkruaj dot. E mora atë çallmë me shumë respekt. Huzuri a.s., pa asnjë ngurrim, shkoi në shtëpi dhe më pas doli duke lidhur një çallmë tjetër.”
Djali i bariut ishte zbathur, e Huzuri a.s. ia dha këpucët e veta
Hazret Mian Khairuddini thotë:
Një herë, kur Hazret Mesihu i Premtuar a.s. ende nuk kishte bërë deklaratën e misionit të tij, po martohej vëllai i tij i madh. Për këtë rast, ai kishte sjellë disa cjep. Një burrë nga Nangal Baghbana i kulloste ata.
Një ditë, Huzuri a.s. doli për shëtitje. Rrugës pa se ai njeri po kulloste cjeptë, dhe bashkë me të ishte edhe i biri, i cili ishte zbathur.
Huzuri a.s. e pa djalin dhe tha:
“O djalë, po ecke zbathur ti! A nuk të hyjnë gjemba në këmbë?”
Ai tha:
“Huzur, nuk kam këpucë, dhe babai im është i varfër, nuk mund të m’i blejë.”
Atëherë Huzuri a.s. hoqi njërën këpucë nga këmba e vet dhe i tha:
“Veshe këtë dhe shiko a të bën.”
Djali u justifikua dhe tha:
“Si mund t’i vesh unë këpucët e tua?”
Huzuri a.s. i tha:
“Jo, veshi patjetër.”
Ai veshi njërën këpucë. Huzuri a.s. tha:
“Po, mirë është, të bën.”
Pastaj Huzuri a.s. hoqi edhe këpucën tjetër dhe tha:
“Vishe edhe këtë.”
Ai e veshi edhe atë. Huzuri a.s. u gëzua shumë dhe tha:
“Mirë, tani është në rregull. Përdori këto.”
Kështu, Huzuri a.s. u kthye në shtëpi zbathur. Kjo ngjarje i përket kohës kur Huzuri a.s. ndoshta ishte njëzet ose tridhjetë vjeç.
“Shko me të dhe siguroja të gjitha gjërat për qefinin”
Hazret Mesihu i Premtuar a.s., duke ndjekur shembullin e mirëbërësit dhe prijësit të tij, pra, shembullin e Profetit Muhammed s.a.v.s., ishte mishërim i bujarisë dhe zemërgjerësisë. Megjithatë, ndonjëherë shohim edhe se, për ndonjë urtësi ose arsye të veçantë, ai nuk i jepte kërkuesit atë që kërkonte.
Po i nderuari Shejh Jakub Ali Irfani shkruan:
Në vitin 1889, viti i bejatit, Huzuri a.s. ndodhej në Ludhiana. Një herë erdhi tek ai një lypës dhe tha se i kishte vdekur një i afërm, por nuk kishte mundësi të siguronte qefinin dhe varrimin. Ai kishte vendosur në një tas disa monedha argjendi dhe bakri, për të treguar sa kishte mbledhur nga lypja. Thoshte se po kërkonte ndihmë për ta varrosur të vdekurin dhe ende i duheshin para.
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i tha të nderuarit Kazi Khaxha Ali, i cili ishte një njeri shumë i sinqertë dhe i përkushtuar ndaj Huzurit:
“Kazi Sahib, shko me të dhe siguroja të gjitha gjërat për qefinin.”
Domethënë: meqenëse ky thotë se duhet të bëjë varrimin, siguroja të gjitha nevojat për qefinosjen dhe varrimin.
Zakonisht, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. nuk vepronte kështu. Ai zakonisht i jepte kërkuesit atë që e shihte të përshtatshme. Prandaj shërbyesit u habitën nga ky urdhër. Edhe Kazi Sahibi nuk pyeti se çfarë t’i jepte, por u nis menjëherë me kërkuesin dhe i tha:
“Eja vëlla, po vij të bëj të gjithë përgatitjen.”
Lypësi gënjeshtar u zbulua kur iu tha: “Unë do të vij vetë për qefinin”
Lypësi u largua bashkë me Kazi Sahibin. Pas pak kohe, Kazi Sahibi u kthye duke buzëqeshur dhe tha:
“Huzur, ai doli mashtrues i madh. Rrugës filloi të më lutej e të më përulej, duke më thënë: ‘Për hir të Zotit, mos eja me mua. Çfarëdo që ke për të dhënë, ma jep këtu.’
Unë i thashë: ‘Mua më është dhënë urdhër që të vij me ty. Çfarëdo që ke mbledhur, ma jep mua, dhe çdo shpenzim që do të duhet, do ta bëj unë.’
Në fund, kur pa se unë nuk po tërhiqesha, i bashkoi duart me turp dhe tha:
‘As ka vdekur njeri, as ka nevojë për qefin e varrim. Ky është profesioni im. Tani mos më turpëro. Kthehu dhe më lër të iki. Nuk do ta bëj më këtë punë.’”
Kështu ishte edhe gjendja e disa lypësve.
Kur Kazi Sahibi e tregoi këtë ngjarje, natyrshëm njerëzit qeshën. Por në të njëjtën kohë, ajo la një ndikim të çuditshëm të mprehtësisë besimtare dhe të moralit të Hazret Mesihut të Premtuar a.s.. Ai, duke pasur mendim të mirë, nuk e refuzoi lypësin, por zgjodhi një mënyrë me të cilën ai njeri u korrigjua dhe vetë Huzuri a.s. nuk pati nevojë të shpenzonte në një vend të papërshtatshëm.
“Të shohim më parë ku është i vdekuri”
Këtë ngjarje, ose një ngjarje të ngjashme me të, e ka treguar edhe vetë Hazret Mesihu i Premtuar a.s. Ai tha:
“Një lypës erdhi tek unë në Ludhiana dhe tha se kishte vdekur një njeri dhe po përgatiste qefinin për të. I mungonin edhe katër ana.
Një person tha se së pari duhej parë ku është i vdekuri, pastaj duhej ndihmuar plotësisht. Kështu, ai person shkoi me të. Kur u larguan pak, lypësi iku me vrap, sepse e gjithë historia që kishte treguar ishte gënjeshtër.”
Kur kërkuan ndihmë për një xhami tjetër, Huzuri a.s. tha se shpenzimi këtu do të ishte shpërdorim
Po kështu, një herë erdhi një letër nga diku, ku shkruhej:
“Duam të ndërtojmë një xhami dhe, për bekim, dëshirojmë edhe ndihmën tuaj.”
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. tha:
“Ne mund të japim, dhe kjo nuk është ndonjë gjë e madhe. Por ndërkohë që vetë tek ne ka shpenzime shumë të rëndësishme dhe të domosdoshme të Xhematit, në krahasim me to pjesëmarrja në shpenzime të tilla duket si shpërdorim. Atëherë si mund të marrim pjesë?
Xhamia që po ndërton Zoti këtu, ajo është “Xhamia Aksa”. Ajo ka përparësi mbi të gjitha. Tani njerëzit duhet të dërgojnë para për të dhe të marrin pjesë në shpërblimin e saj.”
Huzuri a.s. tha:
“Miku im është ai që pranon fjalën time, jo ai që i jap përparësi fjalës së vet.”
Monedha e Imam Ebu Hanifes që doli e pavlefshme, dhe kjo e gëzoi shumë
Pastaj Huzuri a.s. dha shembullin se një person shkoi te Hazret Imam Ebu Hanifja dhe tha:
“Po ndërtojmë një xhami. Jep edhe ti diçka për të.”
Imam Ebu Hanifja u justifikua dhe tha:
“Tani nuk mund të jap diçka për këtë.”
Ndërkohë, nëse do të kishte dashur, mund të jepte shumë.
Ai person tha:
“Ne nuk të kërkojmë shumë. Jep vetëm për bekim.”
Në fund, Imam Ebu Hanifja i dha një monedhë të vogël, afërsisht sa dy ana.
Në mbrëmje, ai person u kthye me po atë monedhë dhe tha:
“Huzur, kjo doli e pavlefshme.”
Imam Ebu Hanifja u gëzua shumë dhe tha:
Mirë që doli kështu. Në të vërtetë, nuk e kisha me zemër t’ju jepja diçka për këtë mënyrë si po e ndërtoni xhaminë. Xhami ka shumë; ju nuk falni namaz, por ndërtoni xhami për t’u dukur.
Vajza qante për bukën që po hante Huzuri a.s., dhe ai ia dha menjëherë
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. u jepte edhe fëmijëve sipas dëshirës së tyre.
Hazret Mirza Bashir Ahmed shkruan:
Bibi Rani, musije, nëna e Aziza Begumit, bashkëshortja e Hakim Muhammed Umerit nga Kadijani, tregoi:
“Unë bëra bejat me letër në vitin 1901. Vajza ime, Aziza Begum, bashkëshortja e Hakim Muhammed Umer Sahibit, ishte në Kadijan. Prandaj edhe mua më lindi dëshira të vija në Kadijan në vitin 1902. Bashkë me mua ishte edhe vajza ime e vogël.
Kur Hazret Mesihu i Premtuar a.s. dilte ndonjë mëngjes për shëtitje drejt kopshtit, unë shpesh shkoja bashkë me të. Për shkak të moshës së madhe dhe kalimit të kohës, nuk më kujtohen më bisedat.”
Ajo thotë:
“Por një gjë më kujtohet. Një herë, në mëngjes, Huzuri po hante bukë dhe unë erdha aty. Vajza ime e vogël filloi të qante.
Huzuri pyeti:
‘Pse po qan?’
Unë i thashë:
‘Po kërkon bukë.’
Huzuri a.s. urdhëroi që t’i sillej bukë dhe ia dha. Por vajza nuk pushoi, vazhdoi të qante. Kur Huzuri a.s. pyeti përsëri, i thashë:
‘Ajo kërkon bukën që po hanu ju, Huzur.’
Atëherë Huzuri ia dha pikërisht bukën që po hante vetë. Vajza mori atë pak bukë, pushoi së qari dhe filloi ta hante qetësisht.”
Kujdesi i veçantë për lehtësinë e punëtorit
Kur Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i ngarkonte dikujt ndonjë punë, kujdesej edhe për lehtësinë e tij.
Dr. Atar Din rrëfen:
Hazret Mir Muhammed Is’haku, i cili në atë kohë ishte fëmijë, kishte dalë diku jashtë. Kur Hazret Mesihu i Premtuar a.s. mori lajmin, u shqetësua menjëherë. Dërgoi shërbyesin e tij në konvikt dhe kërkoi të silleshin disa nxënës që vraponin shumë shpejt.
Në atë kohë, i nderuari Abdul Rahim Sahib, i cili kishte pranuar Islamin më vonë, ishte përgjegjës i konviktit. Ai më dërgoi mua dhe tre-katër djem të tjerë. Mua më caktoi si udhëheqës ose kryetar të grupit.
Kur shkuam te Huzuri a.s., ai na tha me shumë dhembshuri:
“Ju kam shqetësuar shumë duke ju thirrur. Duhet të shkoni për këtë punë. Mund të ndodhë që të vonoheni, të endeni gjatë dhe t’ju marrë uria.”
Pastaj Huzuri a.s. më dha shumë bukë dhe tha:
“Këto janë bukët.”
Edhe gjellën, një lloj thjerza, e gatuar, e solli vetë Huzuri a.s. dhe na e dha, sepse po shkonim për kërkim dhe mund të na duhej gjatë rrugës.
Rrëfimtari thotë:
“Ne u përgatitëm të niseshim. Por pikërisht atëherë i nderuari Shejh Jakub Ali Irfani erdhi bashkë me fëmijën. Meqenëse ai u gjet, ne nuk patëm nevojë të shkonim. Por nga kjo ngjarje shihet qartë dhembshuria e Huzurit a.s. edhe ndaj shërbyesve të tij.”
Huzuri a.s. merrte ushqim nga shtëpia dhe hante në xhaminë e fshatit Kadirabad
I nderuari Muhammed Din, i biri i Bhago Sahibit, i cili banonte në fshatin Kadirabad pranë Kadijanit, tregon:
“Shumë herë Hazret Mesihu i Premtuar a.s. merrte bukë nga shtëpia e tij dhe vinte në xhaminë e fshatit tonë për të ngrënë. Edhe neve na jepte prej atij ushqimi.”
Borxhi i marrë qoftë nga bashkëshortja duhet kthyer
Edhe borxhi i marrë nga bashkëshortja duhet kthyer. Në hytben e kaluar përmenda ngjarjen se kur shpenzimet e kuzhinës (Langar) u shtuan, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. plotësoi nevojat duke shitur stolitë e Hazret Ama Xhanit (pra, të bashkëshortes së tij).
Pas kësaj, dikush më pyeti javën e kaluar nëse kjo do të thotë se, kur lind nevoja, stolitë e bashkëshortes nëse mund të vihen në përdorim nga burri dhe të shpenzohen.
Duhet sqaruar se Hazret Mesihu i Premtuar a.s. i merrte këto si borxh dhe i kthente. Lidhur me këtë ka edhe një transmetim tjetër.
Hazret Mirza Bashir Ahmed shkruan:
Rasul Bibi Sahiba, e veja e Hazret Hamid Ali Sahibit, rrëfen:
“Kur ra zi buke, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. mori para borxh nga Hazret Ama Xhan.”
Edhe në shembullin e mëparshëm bëhej fjalë për borxh ose peng. Kur pengu u lirua, pagesën e bëri vetë Hazret Mesihu i Premtuar a.s.
Rrëfimi vazhdon:
Huzuri a.s. mori para borxh, bleu grurë, përmbushi shpenzimet e shtëpisë dhe gjithashtu shpenzimet e kuzhinës (Langar). Kjo nuk ishte vetëm për shpenzimet e shtëpisë, sepse një pjesë e madhe e ushqimit të Langarit gatuhej pikërisht nga shtëpia e Huzurit a.s.
Më pas, Huzuri a.s. i kërkoi Çaudhri Rustam Ali Sahibit, përmes Hafiz Hamid Ali Sahibit, që t’i dërgonte pesëqind rupi dhe disa enë me gjalpë. Kur erdhën paratë, Huzuri a.s. ia ktheu borxhin Hazret Ama Xhanit (bashkëshortes së tij).
Rasul Bibi thotë:
“Shpesh kam parë që Hafiz Sahibi sillte thasë me para, të cilët gjatë natës më duhej t’i ruaja. Në ato ditë kishte rënë zi buke dhe nevoja ishte e madhe. Ato para ishin borxhe ose ndihma nga njerëzit.”
Sidoqoftë, nëse Huzuri a.s. merrte borxh nga Hazret Ama Xhani r.a. ose nga dikush tjetër, e kthente atë.
Gruaja me duar të mbushura me bajga mori ilaç për vajzën e sëmurë
I nderuari Babu Ghulam Muhammed tregon:
“Në Kadijan, ndonjëherë gra fshatare, me duar të mbushura me bajga dhe me rroba të ndotura, vinin te Hazret Mesihu i Premtuar a.s. dhe thoshin:
‘Mirza Xhi, e vockla është sëmurë. Nuk po vjen në vete. Ka temperaturë shumë të lartë.’
Pastaj, duke treguar duart e tyre, thoshin:
‘Shiko, nuk i kemi larë as duart.’”
Një herë, një grua që kishte duart të mbushura me bajga, sepse po bënte punën e saj, erdhi te Huzuri a.s. dhe tha:
“Vajza ime është sëmurë. Ka shumë temperaturë dhe është krejt pa ndjenja.”
Huzuri a.s. pyeti:
“A ke sjellë ndonjë enë?”
Ajo, me duart e mbushura me bajga, i paraqiti Huzurit a.s. një tas balte. Huzuri a.s. e mori tasin, e mbushi me esencë lulesh (kewra) dhe i dha rreth gjysmë gram myshk. Pastaj tha:
“Jepja dy herë, nga gjysmë tasi, bashkë me këtë ilaç.”
Gjithashtu i tha:
“Më njofto si është gjendja e vajzës.”
Kjo tregon sa i bukur ishte trajtimi dhe sa e madhe ishte mirësia e Huzurit a.s. edhe ndaj të varfërve.
Shejh Mahmud Nasibi kërkoi dhjetë rupi borxh dhe Huzuri a.s. ia dërgoi
I nderuari Shejh Mahmud Nasib tregon:
“Një herë pata nevojë dhe i shkrova Hazret Mesihut të Premtuar a.s. që të më dërgonte dhjetë rupi si borxh, të cilat do t’i ktheja në dy këste.
Huzuri a.s. m’i dërgoi.”
Në çdo rast, ky ishte zakoni i Huzurit a.s.: ai nuk refuzonte kurrë. Dhe siç kemi parë, ai nuk kërkonte as kthimin e borxhit. Madje, nëse dikush ia kthente, i thoshte:
“Jo, pasuria ime dhe pasuria jote janë një. Mbaje për vete.”
Kjo ishte mënyra e tij.
Ëmbëlsira e pakët mjaftoi për të gjithë mysafirët dhe teproi
Gjendet edhe një ngjarje rreth bereqetit në ushqim. Hazret Mirza Bashir Ahmed shkruan:
Mian Abdullah Sanori rrëfen:
“Një herë Hazret Mesihu i Premtuar a.s. kishte ftuar disa mysafirë dhe për ta kishte porositur të përgatitej ushqim në shtëpi. Por pikërisht në kohën e ushqimit erdhën edhe po aq mysafirë të tjerë, dhe Xhamia Mubarak u mbush me mysafirë.”
Xhamia ishte e vogël. Huzuri dërgoi fjalë brenda:
“Kanë ardhur edhe mysafirë të tjerë. Dërgoni më shumë ushqim.”
Nuk mund të ndodhte që dikush të vinte në sofrën e tij dhe disa të hanin, ndërsa të tjerët të mbeteshin pa bukë. Kjo ishte kundër natyrës së tij dhe kundër zakonit të tij të dhënies. Ai patjetër do t’i ushqente të gjithë.
Atëherë Hazret Bibi Sahiba, Hazret Ama Xhani r.a., e thirri Huzurin a.s. brenda dhe tha:
“Ushqimi është pak. Është përgatitur vetëm për ata pak mysafirë për të cilët kishe thënë më parë. Ndoshta ushqimi tjetër mund të rregullohet disi duke e zgjatur, por ëmbëlsira (zerdeja) është shumë pak. Çfarë të bëjmë me të?”
Pastaj ajo vetë tha:
“Ëmbëlsirën nuk po e dërgoj. Ushqimin tjetër po e nxjerr.”
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. tha:
“Jo, kjo nuk është e përshtatshme. Sillma enën e ëmbëlsirës.”
Kështu, Hazret Ama Xhani r.a. ia solli enën. Huzuri a.s. vendosi një pecetë mbi enë, pastaj futi dorën poshtë pecetës dhe preku ëmbëlsirën me gishtat e tij. Pastaj tha:
“Tani nxirr ushqim për të gjithë. Zoti do të vendosë bereqet.”
Mian Abdullah Sahibi thotë se ëmbëlsira erdhi për të gjithë, të gjithë hëngrën dhe përsëri mbeti pak.
Ai tregoi gjithashtu se këtë pjesë të ngjarjes që kishte ndodhur brenda shtëpisë, vetë Hazret Mesihu i Premtuar a.s. ia kishte rrëfyer, duke i thënë se kur e thirrën brenda dhe i thanë kështu, ai veproi në atë mënyrë dhe Allahu i Lartësuar e bekoi.
Në pemishte, Huzuri a.s. u jepte miqve mango me dorën e tij
Huzuri a.s. ua shërbente miqve me shumë thjeshtësi edhe frutat e stinës. Nuk kishte asnjë lloj formaliteti. Gjithmonë kjo ishte dhënie e tij.
I nderuari Mumtaz Ali Sidiki thotë:
“Më kujtohet se në pemishte kishte një vend të ngritur për t’u ulur, i cili tani është rregulluar përsëri. Huzuri a.s. vinte aty dhe ulej bashkë me miqtë e tij. Ndonjëherë, duke u ulur aty, hante edhe fruta të stinës.
Më kujtohet një rast kur Huzuri a.s., me dorën e tij të bekuar, më dhuroi dy mango. Po kështu, edhe miqve të tjerë u dha nga dy mango secilit.”
Këto ishin disa ngjarje të bujarisë dhe mirësisë së Hazret Mesihut të Premtuar a.s., shembullin e së cilës ai e tregoi duke ndjekur Pirjësin e tij, Profetin Muhammed s.a.v.s.
Nga kjo bujari dhe mirësi përfitonin të afërm e të huaj, madje edhe kundërshtarët dhe armiqtë e tij.