Teuhidi i vendosur nga Profeti Muhamed a.s. | Njëshmëria e Allahut

(Hutbja e së xhumasë e Hazret Mirza Masrur Ahmedit, Kalif i Pestë i Xhematit Musliman Ahmedia, e mbajtur më 27.02.2026)

Të gjithë Profetët erdhën për vendosjen e Teuhidit

Të gjithë profetët erdhën në botë për të vendosur Teuhidin (njëshmërinë e Allahut) dhe për t’ua mësuar këtë mësim popujve të tyre, por fatkeqësisht shumica e braktisën këtë Teuhid.

I Dërguari i Allahut s.a.v.s. gjithashtu erdhi me të njëjtin mesazh, erdhi për ta vazhduar të njëjtën detyrë dhe për ta mbjellë shpirtin e këtij Teuhidi në zemrat e pasuesve të tij. Në përmbushjen e kësaj detyre, pozita që i përket Profetit Muhammed s.a.v.s., nuk i përket askujt tjetër.

Nëse ai i ftoi njerëzit ta pranonin Teuhidin, ai – duke marrë dije nga Allahu i Madhërishëm – paraqiti argumente për ta pranuar Teuhidin. Nëse ai bëri xhihad kundër shirkut, nuk e bëri pa argumente, por e shpjegoi të keqen e shirkut dhe, duke e shpjeguar, krijoi urrejtje ndaj tij. Dhe pasuesit e tij e dëshmuan me veprat e tyre se mësimi i Teuhidit dhe urrejtja ndaj shirkut u përthithën në palcën e tyre.

Kjo sepse mësimi që Allahu i Madhërishëm i zbriti atij ishte aq gjithëpërfshirës dhe me ndikim, saqë as që mund të mendohej që dikush ta kuptonte thellësinë e tij dhe pastaj të largohej prej tij.

Ky mësim i tij, që ndikoi te pasuesit, ishte me ndikim sepse ai vetë ishte pasqyra e tij e vërtetë në çdo fjalë dhe vepër. Dhe për mësimin madhështor që Allahu i Madhërishëm i dha në këtë drejtim, vetë Profeti a.s. ishte shembull praktik.

Ai kishte merak që, ashtu si kombet e tjera i kthyen varret profetëve të tyre në faltore, ky mëkat i frikshëm të mos shfaqej edhe në umetin mysliman. Ai iu lut Zotit mbrojtje nga një situatë e tillë, që kurrë të mos vihej përballë Allahut të Madhërishëm si ortak, dhe e këshilloi edhe umetin e tij që kurrë të mos e bëjnë atë mjet shirku. Që shikimi i tyre të mos drejtohet kurrë te dikush tjetër përveç Allahut të Madhërishëm.

Në hutbet e kaluara kam përmendur dashurinë për Allahun ose adhurimin; në çdo rast që paraqita nga jeta e tij s.a.v.s. në këtë kontekst, ai të çonte drejt Teuhidit, ose në të shihej një zjarr, një mall, për vendosjen e Teuhidit. Dhe kjo, përveçse tregon pozitën më të lartë që Allahu i Madhërishëm i dha Profetit a.s. që nga fëmijëria për vendosjen e Teuhidit, na bën të kuptojmë edhe thellësinë e mësimit të tij të plotë për jetën e përtejme.

Mësimi i Teuhidit në Kuranin e Shenjtë

Në Kuranin e Shenjtë, vazhdimisht dhe nga këndvështrime të ndryshme, na jepet mësimi i Teuhidit. Siç thotë Allahu i Madhërishëm në suren el-Enbija:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ.

“Përpara teje nuk dërguam asnjë të dërguar, përveçse i shpallëm që nuk ka të adhurueshëm tjetër përveç Meje, andaj, Mua Më adhuroni.” (El-Enbija 21:26)

Pastaj mënyrat e adhurimit që Zoti ia mësoi atij dhe mënyra si ai e përmbushi të drejtën e pozitës së Teuhidit në adhurim, në asnjë fe tjetër nuk shihet as edhe një pjesë e vogël e saj.

Diku tjetër Allahu i Madhërishëm thotë:

قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّينَ.

“Thuaj: Unë jam urdhëruar të adhuroj Allahun, duke ia përkushtuar fenë vetëm Atij.” (Ez-Zumer 39:12)

Kur një mysliman i vërtetë e lexon këtë, ai gjithashtu shpall se do ta adhurojë Allahun e Madhërishëm me sinqeritet të plotë dhe do të përpiqet për vendosjen e Teuhidit të pastër, duke ecur në atë model që e vendosi i Dërguari i Allahut s.a.v.s. me këtë shpallje, për të cilën u dha urdhër në Kuranin e Shenjtë.

Nëse ne, duke vendosur Teuhidin e pastër, e ngremë standardin e adhurimeve tona, atëherë mund të sjellim një revolucion të madh. Përndryshe, do të jenë vetëm fjalë. Vetëm kur ngremë standardin e ibadetit tonë, do të quhemi vërtet adhurues të Një Zoti të vetëm.

Diku tjetër Allahu i Madhërishëm thotë:

وَاعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا.

“Adhurojeni Allahun dhe mos shoqëroni asgjë me Të në adhurim.” (En-Nisa 4:37)

Dhe në një vend tjetër:

وَإِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وَاحِدٌ لَا إِلٰهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيمُ.

“I Adhurueshmi juaj është i Adhurueshmi i Vetëm. Nuk ka të adhurueshëm tjetër përveç Atij, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit.” (El-Bekare 2:164)

Në fund të Kuranit të Shenjtë, Allahu i Madhërishëm shpall vendosjen e Teuhidit:

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ.اللَّهُ الصَّمَدُ.لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ.وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ.

“Thuaj: Ai është Allahu, i Vetmi. Allahu është i Pavaruri. Ai nuk ka lindur (askënd) dhe as nuk është i lindur. Dhe askush nuk ka qenë asnjëherë i barabartë me Të.” (Surja El-Ihlas 112:2-5)

Këtu Allahu i Madhërishëm shpall refuzimin e çdo lloj shirku dhe i urdhëron të Dërguarin s.a.v.s. ta shpallë këtë në botë.

Prandaj, kur ne si pasuesit e tij e lexojmë këtë, kemi për detyrë ta shpallim këtë Teuhid të pastër, që është shpallur në këtë sure dhe në shumë vende të tjera, dhe me fjalë e me vepra t’i tregojmë botës se vetëm Allahu i Madhërishëm është Një dhe i Pavarur nga çdo gjë, ndërsa çdo gjë ka nevojë për Të. Ai nuk është as baba, as bir, dhe askush nuk mund të jetë si Ai.

Kjo është një shpallje që hedh poshtë mësimet e shtrembëruara të çdo feje, dhe është pikërisht ky mësim që, duke u shpallur, e afron njeriun me Allahun e Madhërishëm. Dhe modeli më i lartë i kësaj është Prijësi dhe Udhëheqësi ynë, Hazret Muhammed Mustafai s.a.v.s..

Çdo çast i jetës së tij kaloi për vendosjen e Teuhidit. Madje, siç e përmenda, që nga fëmijëria, Allahu i Madhërishëm e kishte edukuar për Teuhidin e pastër.

Këto janë vetëm disa shembuj nga Kurani i Shenjtë. Kurani është i mbushur me këtë mesazh.

Teuhidi në natyrën e tij që nga fëmijëria

Po paraqes edhe disa ngjarje nga jeta e të Dërguarit të Allahut s.a.v.s., nga fëmijëria deri te deklarata e profetërisë, ku shihet malli dhe dashuria e tij për Teuhidin dhe përpjekja për të.

Natyra e të Dërguarit të Allahut s.a.v.s. ishte aq e pastër, sa dashuria për Teuhidin ishte vendosur në palcën e tij, dhe para se të arrinte pozitën e profetërisë, ai kishte neveri ndaj shirkut dhe ndaj adhurimit të idhujve.

Transmetohet se Hazret Umi Ajmen tregon:

“Buvane ishte një idhull që kurejshët e nderonin shumë. Ata shkonin atje, bënin kurbane dhe një herë në vit qëndronin atje në itikaf. Abu Talibi shkonte me popullin e tij dhe donte ta merrte edhe të Dërguarin e Allahut s.a.v.s. me vete, por ai refuzonte. Derisa një herë hallat e tij dhe Abu Talibi iu zemëruan dhe i thanë: ‘O Muhammed, çfarë dëshiron? A nuk do të marrësh pjesë në festën e popullit tënd, për ta na shtuar numrin?’”

Sidoqoftë, një herë, me këmbënguljen e hallave, ai shkoi, por u kthye i frikësuar dhe tha se kishte parë një pamje të çuditshme.

Hallat thanë: “Një njeri kaq i mirë nuk mund të ndikohet nga djalli. Çfarë pe?” e pyetën.

Profeti s.a.v.s. tha:

“Sa herë që përpiqesha t’i afrohesha idhullit, një person i veshur me të bardha më thërriste:

‘O Muhammed, qëndro prapa dhe mos e prek këtë idhull.’”

Pas kësaj, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. nuk mori më pjesë në asnjë festë të idhujtarëve dhe Allahu i Madhërishëm e ruajti gjithmonë nga këto rite idhujtare. Kjo ishte para deklaratës së profetërisë.

Në fëmijëri, gjatë udhëtimit për në Sham me xhaxhain e tij Abu Talib, kur u takua me murgun e krishterë Bahira, me një rast, në përgjigje të një pyetjeje të tij, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:

“Mos më pyet për Lat-in dhe Uzza-n. Betohem në Allah, nuk ka gjë që e urrej më shumë se ato.”

Refuzimi i shirkut edhe para shpalljes

Kur Profeti Muhammed s.a.v.s. mori mallin tregtar të Hazret Hatixhes dhe shkoi në vendin e Sham-it, ai e shiti atë mall dhe në këmbim bleu mall tjetër. Gjatë kësaj kohe, mes tij dhe një njeriu tjetër lindi një mosmarrëveshje në një çështje.

Ai njeri tha: “Betoju në Lat dhe Uzza, atëherë do ta pranoj fjalën tënde”. Pra, i tha – bëje këtë betim, jep dëshmi.

Atëherë Profeti Muhammed s.a.v.s. tha:

“Unë kurrë nuk jam betuar në këta idhuj. Madje edhe kur kaloj pranë tyre, e kthej fytyrën.” (A po thua të betohem në ta! Nuk është e mundur.)

Për ta arritur këtë Teuhid, ai shkonte edhe në shpellën Hira. Ju kam përmendur edhe më parë. Atje në zemrën e tij kishte mall për adhurimin e Zotit të Vetëm dhe për Teuhidin.

Hazret Mirza Bashir Ahmad Sahib e ka përshkruar këtë pamje kështu:

Shpella Hira ndodhet në një nga malet e Mekës, në malin e njohur Hira, rreth tre milje larg Mekës. Sot quhet Xhebel en-Nur.

Profeti Muhammed s.a.v.s. jo vetëm që kishte urrejtje ndaj idhujve, por ai ndiente edhe keqardhje për ata që i adhuronin idhujt dhe largoheshin nga Zoti i Vetëm e i Pashoq. Jo vetëm për veten, por edhe për njerëzit ai ndiente keqardhje se pse adhuronin idhuj.

Para shpalljes, ai shkonte në atë shpellë larg vendbanimit dhe adhuronte atje.

Kur Profeti Muhammed s.a.v.s. arriti moshën dyzet vjeç, një ditë iu shfaq Xhibrili dhe mbi të zbriti shpallja e parë, me të cilën Allahu i Madhërishëm e caktoi si të dërguar.

Me këtë shpallje të parë, Profeti Muhammed s.a.v.s. filloi t’i thërriste njerëzit drejt Teuhidit të Allahut të Madhërishëm dhe të jepte mësim kundër shirkut. Por në fillim ai nuk e shpalli hapur misionin e tij; përkundrazi, filloi punën në heshtje dhe e kufizoi mësimin e tij vetëm në rrethin e atyre që e takonin.

Mrekullia e Profetit Muhammed s.a.v.s.

Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:

“Profeti ynë s.a.v.s., për shfaqjen e së vërtetës, ishte një reformator i madh që e riktheu në botë të vërtetën e humbur. Në këtë detyrë askush nuk barazohet dot me Profetin tonë s.a.v.s., sepse ai e gjeti tërë botën në errësirë dhe me shfaqjen e tij ajo errësirë u shndërrua në dritë.

Në popullin ku ai u shfaq, ai nuk u nda nga kjo botë derisa i gjithë ai popull hoqi petkun e shirkut dhe veshi rrobën e Teuhidit; dhe jo vetëm kaq, por ata arritën shkallët më të larta të besimit. Ata rrëfyen vepra të sinqeritetit, të besnikërisë dhe të bindjes në atë mënyrë, që shembulli i tyre nuk gjendet në asnjë pjesë të botës.

Një sukses të tillë nuk gëzoi dot asnjë profet tjetër, përveç Profetit Muhammed s.a.v.s..

Kjo është një provë e madhe e profetërisë së tij, se ai u dërgua në një kohë kur epoka ishte zhytur në errësirë të thellë dhe natyrshëm kërkonte një reformator madhështor; dhe ai u largua nga kjo botë në një kohë kur qindra mijëra njerëz kishin braktiskur shirkun dhe adhurimin e idhujve dhe kishin përqafuar Teuhidin dhe rrugën e drejtë.

Pa dyshim, kjo reformë e plotë ishte veçantia e tij, sepse ai gjeti një popull me natyrë të egër dhe me cilësi shtazore, dhe e pajisi me sjellje njerëzore; ose, me fjalë të tjera, shtazët i bëri njerëz; më pas, njerëzit i bëri njerëz të arsimuar; më pas njerëzit e arsimuar i bëri njerëz të Zotit, duke fryrë te ta spiritualizmin e vërtetë dhe duke krijuar te ta lidhjen me Zotin e vërtetë.

Ata u therën në rrugën e Allahut si dele dhe u shtypën nën këmbë si milingona, por nuk e lëshuan besimin nga dora; përkundrazi, në çdo fatkeqësi marshuan përpara.

Prandaj, pa dyshim, Profeti ynë s.a.v.s., për sa i përket vendosjes së spiritualizmit, ishte Ademi i dytë; madje Ademi i vërtetë ishte ai, përmes të cilit dhe falë të cilit të gjitha virtytet njerëzore arritën përsosmërinë dhe të gjitha forcat e mira u vunë në punë, dhe asnjë degë e natyrës njerëzore nuk mbeti pa fryt.

Dhe vulosja e profetërisë mbi të nuk ndodhi vetëm për shkak të kronologjisë kohore, por edhe për shkak se të gjitha përsosmëritë e profetërisë u përmbyllën tek ai.”

Diku tjetër, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:

“O Zot, mijëra e mijëra falënderime për Ty që na e tregove Vetë rrugën e njohjes Sate dhe, duke zbritur Librat e Tu të pastër, na shpëtove nga gabimet dhe lajthitjet e mendimit dhe të arsyes!

Paqja dhe bekimet qofshin mbi Hazret Profetin Muhammed, prijësin e të gjithë të dërguarve, s.a.v.s. dhe mbi familjen e tij dhe sahabët e tij, përmes të cilit Allahu e solli një botë të humbur në rrugën e drejtë!

Ai është edukatori dhe dobi-prurësi që e solli krijimin e humbur sërish në rrugën e drejtë; ai është bamirësi dhe zotërues i mirësive që i shpëtoi njerëzit nga fama e shirkut dhe e idhujve; ai është dritë dhe shpërndarës drite që përhapi në botë dritën e Teuhidit; ai është i urti dhe mjeku i kohës që vendosi në drejtësi zemrat e shtrembëruara; ai është fisniku dhe shenjë mrekullie që u dha jetë të vdekurve; ai është i mëshirshmi që u brengos dhe ndjeu dhimbje për umetin; ai është trim dhe hero që na nxori nga goja e vdekjes; ai është i dhembshur dhe vetëmohues që përuli kokën në adhurim ndaj Allahut dhe duke u bërë tërësisht vetmohues; ai është adhurues i përsosur dhe oqean i njohjes, të cilit i pëlqeu vetëm madhëria e Allahut dhe që hodhi poshtë çdo madhështi tjetër nga shikimi i tij; ai është mrekullia e fuqisë së të Gjithëmëshirshmit që, megjithëse i pashkolluar, doli mbi të gjithë në dijet hyjnore dhe provoi çdo popull fajtor për gabimet dhe lajthitjet e tyre.”

Teuhidi i vërtetë: veçoria e ummetit të Profetit s.a.v.s.

Ai thotë në një vend tjetër:

“Sot, në faqen e botës, ajo gjë që quhet Teuhid nuk gjendet në asnjë grup tjetër përveç umetit të Profetit s.a.v.s., dhe përveç Kuranit të Shenjtë nuk gjendet shenjë e ndonjë libri tjetër që të vendosë miliona krijesa mbi njëshmërinë e Allahut dhe me madhërim të plotë t’i udhëzojë drejt atij Zoti të vërtetë.

Çdo popull ka krijuar një zot të vetin artificial; Zoti i myslimanëve është Ai që është që nga fillimi, i përhershëm, i pandryshueshëm dhe në cilësitë e Tij të përjetshme është ashtu siç ishte më parë.”

Por fatkeqësisht, sot edhe ummeti i Muhammedit po e harron nderin e këtij Teuhidi dhe Teuhidi i vërtetë nuk ka mbetur te ta, siç ia kishte mësuar dikur Allahu i Madhërishëm dhe siç na e udhëzoi dhe na e mësoi me dhembshuri të madhe Profeti i Nderuar s.a.v.s.

Për shkak se harruan Teuhidin e pastër, nuk ka mbetur te ta as ai besim i pastër në cilësitë e Allahut që duhet ta ketë myslimani.

Në një gjendje të tillë, detyra e atyre që pranojnë shërbëtorin e sinqertë të Profetit s.a.v.s., Mesihun e Premtuar, është që ta kuptojnë realitetin e Teuhidit dhe për këtë të sjellin ndryshime të veçanta brenda vetes.

Ky është muaji i veçantë i adhurimit, Ramazani; në të duhet të bëjmë përpjekje të veçantë për këtë dhe gjithashtu të lutemi për këtë.

Ashtu si Profeti i Nderuar s.a.v.s. gjatë gjithë jetës së tij u përpoq për vendosjen e Teuhidit, nëse ne pretendojmë se e duam atë, atëherë duhet të bëjmë përpjekje të veçanta për këtë.

Thirrja për farefisin: zbatimi i urdhrit hyjnor

Me urdhrin e Allahut të Madhërishëm, Profeti s.a.v.s. përballoi vështirësi dhe dhimbje në përpjekjen për të vendosur njëshmërinë e Allahut.

Duke e shpjeguar këtë, Hazret Musleh Maudi r.a. thotë në një vend:

“Në Kuranin e Shenjtë, Allahu i Madhërishëm i tha Profetit të Shenjtë s.a.v.s.:

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ‎

‘Dhe paralajmëro të afërmit nga fisi yt.’ (Esh-Shuara 26:215)

O Muhammed, i Dërguar i Allahut s.a.v.s., paralajmëro njerëzit në çdo cep të botës, por së pari paralajmëro të afërmit e tu. Sepse e drejta që ua ke atyre është e dyfishtë: një e drejtë është se, si pjesa tjetër e botës, edhe ata po shkojnë drejt shkatërrimit; dhe e dyta është se ata janë të afërmit e tu dhe të parët e tyre dikur të trajtuan me mirësi.

Ekziston edhe një proverb i njohur anglez: ‘Charity begins at home.’ Domethënë, bamirësia fillon në shtëpi. Po ashtu, procesi i këshillimit dhe i paralajmërimit duhet të fillojë gjithmonë nga shtëpia.

Prandaj, Profeti i Shenjtë s.a.v.s. e përmbushi këtë urdhër në atë mënyrë që, sipas zakonit të Mekës, ai u ngjit mbi malin Safa dhe filloi t’i thërriste me emër fise të ndryshme.

Së pari thirri fisin Ghalib, dhe ata dolën nga Xhamia e Shenjtë dhe u mblodhën në rrëzë të malit Safa. Në atë moment, Ebu Lehebi i tha Profetit s.a.v.s.: ‘fisi Ghalib ka ardhur; thuaj atë që ke për të thënë.’

Profeti s.a.v.s. nuk i kushtoi vëmendje fjalës së tij dhe thirri fisin Lu’ajj. Kur ata erdhën, Ebu Lehebi përsëri tha: ‘Tani që edhe fisi Lu’ajj ka ardhur, na thuaj çfarë dëshiron të thuash.’

Edhe kësaj here, Profeti s.a.v.s. nuk e konsideroi të denjë për t’i kushtuar vëmendje dhe thirri fisin Murrah, të cilët gjithashtu erdhën. Pastaj thirri fisin Kilab dhe fisin Kusej, derisa u mblodhën të gjithë njerëzit. Ata që nuk mundën të vinin vetë, dërguan lajmëtarë që t’u tregonin pse ishin mbledhur atë ditë.

Kur u mblodhën të gjitha fiset e Mekës, përfshirë kurejshët, Profeti s.a.v.s. filloi t’u drejtohej dhe tha:

“Më thoni, nëse do t’ju njoftoja se pas këtij mali është mbledhur një ushtri e madhe që synon t’ju sulmojë, a do të më besonit?”

Ata u përgjigjën: “Sigurisht! Do të të besojmë, sepse gjithmonë të kemi njohur si të ndershëm dhe të vërtetë.”

Ata që i njohin rrethanat e Mekës e dinë se kjo pyetje e Profetit s.a.v.s. në thelb ishte si t’u kërkonte të pranonin diçka të pamundur. Bagëtitë e mekasve kullosnin në luginë dhe ishte e pamundur që një ushtri të qëndronte e fshehur atje. Megjithatë, aq e fortë ishte përshtypja e vërtetësisë së tij mbi ta, sa ata deklaruan: “Edhe nëse sytë tanë nuk do ta shihnin, prapëseprapë do të të besojmë, sepse në sytë tanë vërtetësia jote është përtej çdo dyshimi.”

Kur ata shprehën njëzëri këtë bindje dhe besim ndaj tij, ai tha:

“Atëherë dëgjoni. Ju sjell një njoftim të rëndësishëm. Jam caktuar nga Allahu i Madhërishëm si i Dërguari i Tij. Prandaj ju them se, nëse doni të shpëtoni nga ndëshkimi i Allahut të Madhërishëm, më ndiqni.”

Sapo e tha këtë, Ebu Lehebi thirri me zemërim:

تَبًّا لَكَ سَائِرَ الأَيَّامِ، أَلِهٰذَا جَمَعْتَنَا؟

“Qofsh i shkatërruar! Për këtë na mblodhe?” (meadhAllah)

Dhe edhe të tjerë filluan të qeshnin dhe të talleshin ndërsa u shpërndanë.

Megjithatë, kjo tallje dhe kundërshtim nuk e penguan Profetin s.a.v.s. nga përpjekja për vendosjen e njëshmërisë së Allahut. Ai vazhdoi me vendosmëri në këtë përpjekje.

Shkallët e kundërshtimit dhe shkaqet e tij

Siç e përmenda, tallja lindi dhe kundërshtimi u shtua më tej.

Hazret Mirza Bashir Ahmad Sahib r.a., duke u mbështetur në burime historike, e përshkruan kështu këtë kundërshtim:

“Kundërshtimi ndaj tij ishte në përpjesëtim me madhështinë e misionit të tij. Meqë Profeti i Shenjtë s.a.v.s. u ngrit në një epokë kur errësira ishte veçanërisht e thellë dhe ishte e pashmangshme që me shfaqjen e dritës, ushtritë e errësirës të kundërshtonin me gjithë forcën, kështu ndodhi. Krahasuar me të gjithë profetët e mëparshëm, Profeti s.a.v.s. u përball me kundërshtimin më të madh.

Shkaqet kryesore të këtij kundërshtimi, siç duken, janë këto:

Së pari, populli i Kurejshëve ishte idhujtar në shkallën më të lartë. Nderimi dhe dashuria për idhujt ishin ngulitur aq thellë në zemrat e tyre, saqë të dëgjonin qoftë edhe një fjalë kundër tyre ishte e padurueshme.

Këta keqbërës kishin vendosur qindra idhuj në Qabe, e cila ishte ndërtuar vetëm për adhurimin e Allahut të Lartësuar. Ata iu drejtoheshin këtyre idhujve për çdo nevojë.

Kur erdhi Islami, themeli i tij kryesor ishte Njëshmëria e Allahut (Teuhidi). Urdhri i tij i qartë ishte të mos përkulesh para asnjë njeriu, peme, guri apo ylli etj., por:

وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ

‘Bëjini sexhde Allahut që i krijoi ato.’ (Ha.Mim. Es-Sexhde 41:38)

Për më tepër, fjalët e përdorura në Kuranin e Shenjtë për t’i përshkruar idhujt e kurejshëve iu dukën atyre shumë fyese, sepse u shpallën lëndë djegëse e zjarrit të ferrit. Këto deklarata ndezën një zjarr në mesin e kurejshëve dhe ata u ngritën të bashkuar për ta zhdukur Islamin.”

Ishin edhe shkaqe të tjera, por ky është një nga kryesorët.

Zilia e parisë fetare ndaj Profetit Muhammed s.a.v.s.

Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:

“Kur një profet ose i dërguar emërohet nga Allahu dhe bashkësia e tij duket për njerëzit si një grup me premtime, i vërtetë, i guximshëm dhe përparimtar, atëherë në mënyrë të pashmangshme lind një lloj pakënaqësie dhe zilie në zemrat e popujve dhe sekteve ekzistuese ndaj atij profeti.

Sidomos dijetarët fetarë dhe kujdestarët e vendeve të shenjta të çdo feje shfaqin armiqësi të theksuar, sepse ardhja e atij njeriu të Allahut prek të ardhurat dhe prestigjin e tyre. Nxënësit dhe dishepujt e tyre fillojnë t’u rrëshqasin nga duart, sepse tek ai i caktuari nga Allahu gjejnë të gjitha cilësitë e besimit, të moralit dhe të dijes.

Ata dishepuj që kanë natyrë të drejtë dhe fatlum largohen prej tyre dhe drejtohen te njeriu i Allahut. Njerëzit larpamës fillojnë ta kuptojnë se nderi që u ishte dhënë më parë atyre dijetarëve për shkak të dijes, devotshmërisë dhe drejtësisë së supozuar nuk është më i merituar, dhe titujt e lartë si ‘Ylli i popullit’, ‘Dielli i popullit’, ‘Mësuesi i mësuesve’ e të ngjashëm nuk janë më të përshtatshëm për ta.

Për këtë arsye, njerëzit me mend largohen prej tyre, sepse nuk duan ta humbin besimin e tyre.”

(Pra, kështu veprojnë njerëzit shpirtëpastër)

“Si pasojë e këtyre humbjeve, klasa e dijetarëve dhe e udhëheqësve ka ushqyer gjithmonë zili ndaj profetëve dhe të dërguarve. Sepse në kohën e shfaqjes së profetëve dhe të caktuarve të Allahut, këta njerëz zbulohen plotësisht. Del sheshit që ata janë të mangët dhe kanë vetëm një pjesë të vogël drite. Armiqësia e tyre ndaj profetëve të Allahut dhe njerëzve të drejtë lind thjesht nga egoja. Të sunduar plotësisht nga egoja, ata hartojnë plane për të shkaktuar dëm.

Madje ndonjëherë ndiejnë në zemrat e tyre se, duke e torturuar padrejtësisht një shërbëtor të pastër të Allahut, kanë rënë nën zemërimin hyjnor. Veprat e tyre, si rezultat i kundërshtimit të vazhdueshëm, zbulojnë gjendjen fajtore të zemrave të tyre. Megjithatë, motori i fuqishëm i zilisë i tërheq drejt humnerës së armiqësisë.

Këto ishin pikërisht shkaqet që, në kohën e Profetit s.a.v.s., ua privuan dijetarëve midis idhujtarëve, hebrenjve dhe të krishterëve, jo vetëm pranimin e së vërtetës, por edhe i shtynë në armiqësi të ashpër. Ata u vunë në detyrë ta zhduknin Islamin nga faqja e dheut.

Dhe meqë në ditët e para të Islamit, myslimanët ishin të paktë, kundërshtarët e tyre, nga ajo mendjemadhësi që zakonisht zë vend në zemrat e atyre që e konsiderojnë veten superiorë në pasuri, numër, nder dhe pozitë, i trajtuan myslimanët e asaj kohe me armiqësi ekstreme.

Ata nuk donin që kjo bimë qiellore të zinte rrënjë në tokë; përkundrazi, bënë çdo përpjekje për t’i shkatërruar myslimanët e parë. Nuk lanë asnjë mundësi pa e shfrytëzuar për të shkaktuar dëm dhe kishin frikë se mos kjo fe zinte rrënjë të forta dhe përparimi i saj bëhej rrënimi i fesë dhe kombit të tyre.

Për shkak të kësaj frike të thellë, ata kryen akte mizorie dhe vranë brutalisht shumë myslimanë. Sjellja e tyre nuk ndryshoi për trembëdhjetë vite të gjata. Shumë nga besimtarët e Allahut, nderi i njerëzimit, u copëtuan mizorisht me shpatat e këtyre barbarëve.

Jetimë dhe gra të dobëta e të pafuqishme u therën në rrugë dhe nëpër lagje. Edhe atëherë, Allahu i Madhërishëm urdhëroi të mos ketë hakmarrje ndaj së keqes. Këta njerëz të drejtë dhe të zgjedhur iu përmbajtën këtij urdhri me përpikëri. Ndërsa rrugët u skuqën nga gjaku i tyre, ata nuk nxorën asnjë fjalë. U therën si kafshë, por nuk protestuan.”

Qëndrimi i palëkundur për Teuhidin

Mosbesimtarët e Mekës u përpoqën ta ndalonin Profetin s.a.v.s. nga përhapja e mesazhit të Teuhidit; herë e kërcënonin dhe herë përpiqeshin ta joshnin. Por përgjigjja e tij ishte gjithmonë e njëjtë: qëllimi i jetës së tij ishte vendosja e teuhidit të Allahut në botë dhe për këtë arsye Allahu i Madhërishëm e kishte dërguar.

Në këtë drejtim, Hazret Musleh Maudi r.a. ka shkruar në një vend:

“Kundërshtimi egërsohej. Ndërkohë, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. dhe sahabët e tij bindshëm u jepnin mesazhin e Islamit banorëve të Mekës:

Krijuesi i kësaj bote është Zoti i Vetëm dhe se nuk mund të adhurohet me të denjë ndonjë tjetër përveç Atij. Edhe profetët e kaluar, që të gjithë e deklaruan njëshmërinë e Tij dhe i thirrën bashkëkombësit e tyre drejt këtij mësimi: adhuroni Zotin, të Vetëm dhe braktisni idhujt që janë vetëm gurë, krejtësisht të padobishëm e të pafuqishëm.

O banorët e Mekës! A nuk shihni që ata nuk kanë fuqi as për të larguar mizat, të cilat mblidhen rreth ushqimeve, që ju ua kushtoni atyre; po t’i sulmojë dikush, ata nuk mund ta mbrojnë as veten e tyre; po t’i pyesë dikush, ata nuk mund t’i përgjigjen; po t’i kërkojë ndokush ndihmë, nuk e ndihmojnë dot. Kurse Zoti i Vetëm ia plotëson nevojat atij që i kërkon; i përgjigjet thirrjes së lutësit; e ndihmon atë që i përgjërohet; i mund armiqtë e Tij; i lartëson adhuruesit e Tij; Ai lëshon një dritë që ndriçon zemrat e adhuruesve të Tij. Atëherë, pse prishni jetën tuaj duke u përkulur para idhujve të pajetë, duke e lënë pas Zotin që ka këto veti?

A nuk vëreni se jo vetëm që mendimet i keni të papastra, por edhe zemrat i keni të errëta, për shkak se keni hequr dorë nga adhurimi i Zotit të Vetëm? Jeni zhytur në besëtytni nga më të ndryshmet. Nuk bëni dallim midis asaj që është e lejuar dhe asaj që nuk është e lejuar. Nuk bëni dallim as midis së mirës dhe të keqes. Çnderoni edhe nënat tuaja. Dhunoni motrat dhe vajzat tuaja dhe nuk ua jepni të drejtat. Nuk silleni mirë as me bashkëshortet tuaja. Nëpërkëmbni jetimët dhe keqtrajtoni vejushat. Zhvatni të varfrit dhe të dobëtit. Vallë, a dëshironi të tregoheni të mëdhenj duke rrëmbyer të drejtat e të tjerëve?

Nuk ngurroni aspak kur gënjeni apo mashtroni, as nuk e urreni vjedhjen e as rrëmbimin. Kumari dhe alkooli janë bërë zakoni juaj. Nuk i kushtoni vëmendje kërkimit të dijes dhe shërbimit kombëtar. Deri kur do tregoheni të pavëmendshëm ndaj Zotit të Vetëm?! Ejani dhe përmirësohuni!”

(Edhe sot, ata që janë të zhytur në këto vese, janë për shkak se gjenden larg njëshmërisë së Allahut. Natyrisht, mund të ketë edhe ndonjë të mirë, por në shumë aspekte janë të zhytur në vese, arsyeja e së cilës është se ata janë larg Teuhidit. Fatkeqësisht, një pjesë e myslimanëve janë në këtë gjendje).

“Lëreni dhunën dhe jepuani të drejtat atyre që u takojnë! Nëse Zoti ju ka begatuar, shërbejini popullit e kombit dhe shpenzojeni pasurinë tuaj për zhvillimin e jetës së të dobëtëve dhe të varfërve! Nderoni gratë dhe jepuani të drejtat edhe atyre! Jetimët kujtojini si amanete të Zotit të Lartësuar, kujdesuni për ta dhe këtë konsiderojeni si një mirësi madhore! Përkrahni vejushat! Bëni mirësi dhe vendosni takvanë! Jo vetëm drejtësinë, përvetësoni edhe mëshirën dhe mirëbërësinë!

Të mos shkojë kot ardhja juaj në këtë botë. Lini gjurmë të mira, në mënyrë që të quheni mbjellës të mirësive të përhershme! Nderi i vërtetë qëndron, jo në rrëmbimin e të drejtave, por në sakrificë dhe vetëmohim, prandaj, bëni sakrificë që t’i afroheni Zotit! Tregohuni vetëmohues para robërve të Tij, në mënyrë që e drejta juaj të sigurohet tek Ai!”

(Këto shenja janë të atyre që vendosin njëshmërinë e Zotit.)

Padyshim, jemi të dobët, por mos e nënvlerësoni gjendjen tonë të dobët, sepse tashmë u mor vendimi në qiell që së vërtetës do t’i jepet qeverisja! Përmes Profetit Muhammed s.a.v.s. do të vendoset peshorja e barazisë dhe do të ngrihet sundimi i drejtësisë dhe i mëshirës, në të cilin askush nuk do të dhunohet, askush nuk do të ndërhyjë në çështjen e fesë, atëherë do të zhduken edhe padrejtësitë që u bëhen grave dhe skllevërve dhe në vend të pushtetit të shejtanit, do të vendoset sundimi i Zotit të Vetëm.

Kur mësimet e sipërshënuara shpesh u lexoheshin mekasve, njerëz me natyrë të pastër filluan të tërhiqeshin pas Islamit. Atëherë, një ditë, krerët e Mekës u mblodhën, shkuan tek xhaxhai i Profetit, Ebu Talibi dhe i thanë:

Jeni kryetari ynë dhe për hirin tuaj nuk i kemi thënë asgjë nipit tuaj, Muhammedit (s.a.v.s), por tani ka ardhur koha që ne të marrim një vendim përfundimtar ndaj jush. Këshillojeni atë dhe merreni vetë në pyetje se çfarë dëshiron ai nga ne. Nëse kërkon nder, jemi të gatshëm ta pranojmë kryesinë e tij. Nëse kërkon pasuri, secili nga ne mund t’i japë një pjesë të pasurisë së vet. Nëse kërkon të martohet me dikë, cilëndo vajzë të na tregojë ai, ne do ta sjellim atë në martesën e tij. Ne nuk duam asgjë nga ai dhe nga asgjë nuk e pengojmë atë, vetëm se ai nuk duhet të flasë kundër idhujve tanë. Le të thotë se Zoti është një, por të mos thotë se idhujt janë të këqij. Nëse ai pranon vetëm kaq nga ne, atëherë ne mund të pajtohemi me të. Ju këshillojeni atë dhe bindeni që ta pranojë propozimin tonë, përndryshe do të ndodhë njëra nga dy gjërat: ose ju duhet të ndaheni nga nipi juaj, ose populli juaj do të mohojë kryesinë tuaj dhe do t’ju braktisë ju”.

Për Ebu Talibin që të dyja ishin shumë të rënda. Arabët zakonisht nuk mbanin shumë para. Për ta, gjithçka ishte bajraktarizmi. Prijësit jetonin për popujt dhe popujt për prijësit. Ai po përballej me një zgjedhje shumë të vështirë. E thirri Profetin Muhammed s.a.v.s. dhe tha:

“Bir, më erdhi populli im dhe më dha këtë mesazh. Më thanë se deri ku mund të bëjnë kompromis ata dhe thanë se nëse ti nuk do të zgjedhësh asnjërin nga propozimet e tyre, atëherë unë duhet të të braktis ty. Përndryshe, ata do të më mohojnë dhe do të më braktisin mua”.

Ebu Talibi u përlot duke thënë këto gjëra. Lotët e xhaxhait e prekën edhe nipin, por ai tha:

“O xhaxhai im! Nuk të them që ti t’i shmangesh popullit tënd dhe të më përkrahësh mua. Pa asnjë frikë mos më mbështet dhe bashkohu me popullin tënd.

Por unë betohem në Atë Zot të Vetëm: edhe sikur ata të më sjellin diellin në dorën time të djathtë, dhe hënën në dorën e majtë, prapëseprapë unë nuk mund të heq dorë nga misioni im për të predikuar njëshmërinë e Zotit. Unë do të vazhdoj të jem i angazhuar në punën time, derisa Zoti të më japë vdekjen. Ti mendo për veten tënde”.

Përgjigjja e tij e palëkundur, e drejtë dhe e sinqertë ishte e mjaftueshme për t’i hapur sytë Ebu Talibit. Ai e kuptoi që edhe pse nuk kishte gjetur guximin për ta besuar atë, ishte fatlum ta dëshmonte besimin e patundshëm të nipit, që për të, ishte më shumë se gjithçka. “O nipi im, shko dhe vazhdo detyrën tënde. Le të më braktisë  populli im nëse dëshiron, por unë ty nuk të braktis dot”, iu përgjigj Ebu Talibi.”

(Jeta e Muhammedit s.a. Tiranë, 2013, f. 46-49)

Për vendosjen e Teuhidit, Profeti i Shenjtë s.a.v.s. duroi çdo lloj persekutimi dhe mizorie nga mosbesimtarët e Mekës. Të njëjtën frymë ai e rrënjosi edhe te sahabët e tij, siç e ka shkruar edhe Mesihu i Premtuar a.s.

Ata ia ofruan qafën shpatës; dhe si rezultat, duke shpallur “Ahad, Ahad” (Allahu është Një, Allahu është Një), e duruan persekutimin me qëndrueshmëri dhe i flijuan edhe jetët e tyre. Të gjitha të këqijat e mosbesimtarëve të Mekës që u përmendën më sipër, buronin nga largimi i tyre nga Njëshmëria e Allahut dhe nga rënia në shirk (t’i bësh ortak Allahut).

Edhe sot, kudo që gjenden sëmundje të tilla morale te popujt apo tek individët, ato lindin nga largimi prej Teuhidit. Prandaj, detyra jonë është ta vazhdojmë shpalljen e Njëshmërisë së Allahut. Dhe kudo që e përcjellim këtë mesazh të Teuhidit, duhet të përpiqemi edhe për një ndryshim të dukshëm në gjendjen tonë shpirtërore dhe morale.

Vetëm atëherë mund të numërohemi vërtet ndër ata që besojnë në Teuhid dhe që veprojnë sipas urdhrave të Allahut të Madhërishëm.

Allahu i Madhërishëm na dhëntë mundësinë ta bëjmë këtë!