Mirënjohja ndaj Allahut sipas shembullit të Profetit Muhamed s.a.v.s.
(Hutbja e së xhumasë e Hazret Mirza Masrur Ahmedit, Kalif i Pestë i Xhematit Musliman Ahmedia, e mbajtur më 17.07.2026)
Allahu i krijoi begatitë për njeriun përpara se ta krijonte vetë njeriun
Kur Allahu i Lartësuar e krijoi njeriun, para kësaj Ai krijoi për dobinë e tij begati të panumërta. Kjo mirësi e Allahut të Lartësuar dhe kjo sjellje e Tij ndaj robërve kërkon patjetër që robi të bëhet mirënjohës ndaj Tij.
Çdo profet i këshilloi ndjekësit e vet që të bëheshin robër mirënjohës të Allahut të Lartësuar. Shembullin më të lartë të mirënjohjes e dha Prijësi dhe Profeti ynë i nderuar, Hazret Muhammed Mustafa s.a.v.s.
Me çdo vepër të tij, Profeti s.a.v.s. shprehte mirënjohjen ndaj Allahut të Lartësuar. Kur njerëzit e panë duke qarë, duke rënkuar dhe duke iu lutur Allahut të Lartësuar me përulësi të skajshme, i thanë:
“Allahu i Lartësuar të ka premtuar çdo lloj suksesi dhe po të jep suksese. Atëherë përse gjithë ky rënkim e ky përgjërim?”
Profeti s.a.v.s. tha:
“A të mos bëhem rob mirënjohës i Allahut për këto bekime? A të mos e falënderoj Atë duke u përulur para Tij?”
Në çdo rast, ashtu siç Profeti s.a.v.s. dha shembuj praktikë të mirënjohjes, po ashtu e këshilloi edhe umetin e tij të jetë mirënjohës. Ai u mësoi mënyrat e mirënjohjes dhe lutjet për të falënderuar Allahun e Madhërishëm.
Sot do të përmend pikërisht këtë shembull të Profetit s.a.v.s., lutjet dhe këshillat e tij.
Imani është gjysmë durim dhe gjysmë mirënjohje
Në një transmetim vjen se Hazret Enesi r.a. transmeton që i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Imani përbëhet nga dy pjesë: gjysma është durim dhe gjysma është mirënjohje.”
Në të vërtetë, edhe durimi nxjerr në pah një anë të mirënjohjes. Prandaj, nëse shihet me vëmendje, imani i plotë arrihet pikërisht përmes mirënjohjes.
Çështja e besimtarit është gjithmonë e mirë
Hazret Suhejbi r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Çështja e besimtarit është e çuditshme. E gjithë çështja e tij është mirësi, dhe kjo nuk i takon askujt tjetër përveç besimtarit. Nëse i vjen ndonjë gëzim, ai falënderon, dhe kjo është mirë për të. Nëse i vjen ndonjë vështirësi, ai duron, dhe edhe kjo është mirë për të.”
Është mirë, sepse Allahu i Lartësuar thotë:
إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ
“Sigurisht, Allahu është me durimtarët.” (Kurani i Shenjtë 2:154)
Pastaj Ai thotë:
وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ
“Jepu lajm të gëzueshëm durimtarëve.” (Kurani i Shenjtë 2:156)
Pra, ai me të cilin është Allahu i Lartësuar dhe të cilit Allahu i jep përgëzim, çfarë mirësie më e madhe mund të ketë për të se kjo?
Ky durim i vërtetë mund të arrihet vetëm atëherë kur njeriu bëhet rob mirënjohës për të gjitha begatitë e Allahut të Lartësuar.
Kush nuk i falënderon njerëzit, nuk e falënderon as Zotin
Pra, edhe në një fjali të shkurtër dhe në një fjalë të vetme të Profetit s.a.v.s. gjenden thesare urtësie.
Hazret Ebu Hurejra r.a. transmeton se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kush nuk i falënderon njerëzit, nuk e falënderon as Zotin.”
Mirënjohja ndaj Zotit është detyrë më vete, por Profeti s.a.v.s. theksoi në mënyrë të veçantë edhe mirënjohjen ndaj robërve të Allahut.
Nëse në zemra do të kishte këto ndjenja dhe mendime mirënjohjeje, shoqëria do të paraqiste një pamje shumë të bukur. Pikërisht kjo është shoqëria e vërtetë islame, të cilën Profeti s.a.v.s. dëshironte ta krijonte.
Kush nuk falënderon për pak, nuk falënderon as për shumë
Në një transmetim tjetër vjen se Hazret Nu’man bin Beshiri r.a. transmeton që Profeti i Nderuar s.a.v.s. tha nga minberi:
“Kush nuk falënderon për pak, nuk falënderon as për shumë. Dhe kush nuk i falënderon njerëzit, nuk e falënderon as Zotin.
Të përmendësh begatinë e Allahut është një lloj mirënjohjeje, ndërsa të mos e përmendësh atë është mosmirënjohje. Xhemati është mëshirë, ndërsa përçarja është ndëshkim.”
Qëndroni në xhemat, bëhuni robër mirënjohës të Allahut të Lartësuar dhe jetoni si një trup i vetëm. Vetëm atëherë do të merrni pjesë në begatitë e Allahut të Lartësuar.
Por nëse krijoni përçarje dhe zemrat tuaja ndahen, atëherë nuk mund të bëheni trashëgimtarë të bekimeve të Allahut të Lartësuar.
Profeti s.a.v.s. nuk duronte as hijen e dyshimit në mirënjohjen ndaj Allahut
Sa thellë e mësoi Profeti s.a.v.s. mirënjohjen, kjo shihet edhe nga një transmetim tjetër.
Hazret Enesi r.a. tregon se kur Profeti s.a.v.s. takonte një njeri, e pyeste:
“Si je?”
Ai përgjigjej:
“Jam shumë mirë dhe e lavdëroj Allahun e Lartësuar.”
Atëherë Huzuri s.a.v.s. lutej për të:
“Allahu të mbajtë gjithmonë mirë.”
Një herë Profeti s.a.v.s. e takoi përsëri dhe i bëri të njëjtën pyetje. Ai u përgjigj:
“Nëse falënderoj, jam mirë.”
Profeti i Nderuar s.a.v.s. heshti.
Ai i tha:
“O Profet i Allahut! Kur ti më pyesje dhe unë përgjigjesha se e lavdëroj Allahun e Lartësuar, ti luteshe për mua dhe thoshe: Allahu të mbajtë mirë. Por sot pse kjo heshtje?”
Huzuri s.a.v.s. tha:
“Kur unë të pyesja dhe ti thoshe: ‘Jam shumë mirë dhe e lavdëroj Allahun, unë lutesha për ty që Allahu i Lartësuar të të mbante mirë dhe të të bekonte edhe më shumë me begatitë e Tij. Por sot ti the: ‘Nëse falënderoj.’”
Pra, sikur ti u fute në dyshim: nëse falënderoj, atëherë jam mirë, elhamdulilah; përndryshe gjendja ime nuk është aq e mirë sa të them se jam shumë mirë.
Prandaj Profeti s.a.v.s. tha se heshti. Ai tha:
Ti u fute në dyshim. Ti krijove mendim jo të mirë për Allahun e Lartësuar.
Profeti s.a.v.s. nuk e duronte fare që, edhe në një masë shumë të vogël, në mendjen e dikujt të lindte një mendim negativ në lidhje me mirënjohjen ndaj Allahut.
“XhezakAllah khajran” e përmbush të drejtën e lavdërimit
Hazret Usama bin Zejd r.a. transmeton se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kur dikujt i bën dikush një të mirë dhe ai i thotë mirëbërësin: جَزَاكَ اللَّهُ خَيْرًا, pra ‘Allahu të shpërbleftë me të mira’, ai e ka përmbushur të drejtën e lavdërimit.”
Po kështu, në një transmetim nga Hazret Ebu Hurejra r.a. thuhet se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kur Zoti dëshiron t’i japë një populli mirësi dhe bekime, ua zgjat jetën dhe u frymëzon mirënjohje.”
Domethënë, u jep mundësinë të jenë mirënjohës.
Prandaj, mirënjohja është e domosdoshme për përparimin kombëtar. Mirënjohja është e domosdoshme për përparimin e Xhematit. Mirënjohja është e domosdoshme edhe për përparimin individual.
Mirënjohja ndaj Zotit, mirënjohja ndaj njëri-tjetrit dhe mirënjohja ndaj çdo personi prej të cilit njeriu ka dobi në çfarëdo mënyre, është jashtëzakonisht e nevojshme. Pikërisht kjo bëhet shkak për unitetin kombëtar.
“Mbështete atë të dobët që nuk mund të të shpërblejë”
Për të krijuar kuptimin e drejtë të mirënjohjes, Profeti s.a.v.s. dha këshilla shumë të bukura. Në një transmetim përmendet kështu.
Hazret Aisheja r.a. tregon:
“I Dërguari i Allahut s.a.v.s. shpesh më thoshte:
‘Çfarë u bë me poezitë e tua?’
Domethënë, më kërkonte t’i recitoja ndonjë varg, sepse Hazret Aisheja r.a. mbante mend poezi dhe ia recitonte Profetit s.a.v.s.
Unë i thosha:
‘Cilat poezi? Kam shumë vargje të mësuara përmendësh.’
Huzuri s.a.v.s. thoshte:
‘Më recito vargje për mirënjohjen.’
Atëherë unë i thosha:
‘Nëna dhe babai im qofshin kurban për ty! Poeti thotë:
Bëhu mbështetje për atë të dobët, dobësia e të cilit nuk mund të të shpërblejë. Një ditë do të shohësh se rezultatet e kësaj do të shfaqen.’”
Pra, mos e mbështet dikë vetëm për shpërblim, por mbështete atë që nuk mund të ta kthejë të mirën. Pastaj do të shohësh se rezultatet e kësaj do të shfaqen.
Poeti thotë se
ai i dobët, një ditë, në një mënyrë ose tjetër, ose do të të shpërblejë, ose do të të lavdërojë. Dhe ai që të lavdëron për mirësinë që i ke bërë, sikur ta ka kthyer shpërblimin e asaj mirësie.
Nëse thotë: “Elhamdulilah, faleminderit”, edhe kjo është një mënyrë për ta kthyer të mirën.
“Nëse nuk e falënderove atë nëpërmjet të cilit Unë të bëra mirësi, atëherë nuk më ke falënderuar as Mua.”
Hazret Aisheja r.a. tregon më tej se në po ato vargje thuhej:
“Kur ti synon të mbash lidhje farefisnore me një njeri të nderuar, nuk do ta gjesh litarin e tij të vjetër dhe të dobët.”
Domethënë, kur mban lidhjet farefisnore, nuk ke kapur një litar të dobët, por një litar të fortë, sepse Allahu i Lartësuar do ta japë shpërblimin e saj.
Hazret Aisheja r.a. thotë:
“Kur ia recitova këto vargje, Profeti s.a.v.s. tha:
‘O Aishe! Kjo është plotësisht e drejtë. Xhibrili më ka treguar se kur Zoti i Madhërishëm do t’i ringjallë krijesat në Ditën e Kiametit, Ai do ta pyesë njërin prej robërve të Tij:
“Një rob Imi të bëri mirësi. A e falënderove atë?”
Ai do të përgjigjet:
“O Zoti im! Unë e dija se ajo mirësi ishte prej Teje, prandaj të falënderova Ty.”
Atëherë Zoti i Madhërishëm do të thotë:
“Nëse nuk e falënderove atë nëpërmjet të cilit Unë të bëra mirësi, atëherë nuk më ke falënderuar as Mua.”’”
Sa veprim i bukur është ky për të ndërtuar një shoqëri të bukur!
Lutja e mëngjesit dhe e mbrëmjes për të përmbushur mirënjohjen
Duke na mësuar lutjen e mirënjohjes, Profeti s.a.v.s. tha:
Transmetohet nga Hazret Abdullah bin Ghannam Bejadi r.a. se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kush, kur gdhihet, thotë këtë lutje:
‘O Allah! Çdo begati me të cilën jam zgjuar në këtë mëngjes është prej Teje vetëm. Ti je Një, nuk ke ortak. Pra, Ty të takon lavdërimi dhe Ty të takon mirënjohja.’
Ai e ka përmbushur mirënjohjen e ditës së tij.
Dhe kur e thotë të njëjtën gjë në mbrëmje, ai e ka përmbushur mirënjohjen e natës së tij.”
“O Muadh, për Zotin, unë të dua”
Po kështu, në një transmetim nga Hazret Muadh bin Xhebeli r.a. thuhet se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e kapi për dore dhe tha:
“O Muadh! Për Zotin, unë të dua.”
Pastaj tha:
“O Muadh! Të porosis që pas çdo namazi të mos e lësh kurrë këtë lutje:
اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَىٰ ذِكْرِكَ وَشُكْرِكَ وَحُسْنِ عِبَادَتِكَ
‘O Allah! Më ndihmo për të Të kujtuar Ty, për të Të falënderuar Ty dhe për të Të adhuruar Ty në mënyrën më të bukur.’”
Lutja për qëndrueshmëri, gjuhë të sinqertë dhe zemër të pastër
Në një transmetim tjetër, Ebu Ali bin Shakhir përcjell nga një njeri prej Benu Hanzalas se ai tha:
“Unë isha në një udhëtim me Hazret Shedad bin Eus r.a. Ai më tha:
‘A të mos ta mësoj atë që i Dërguari i Allahut s.a.v.s. na mësoi? Thuaj:
“O Allah! Unë kërkoj prej Teje qëndrueshmëri në çdo çështje dhe vendosmëri në udhëzim. Kërkoj prej Teje mundësinë që të jem mirënjohës për begatinë Tënde dhe që të të adhuroj në mënyrën më të bukur. Kërkoj prej Teje gjuhë të sinqertë dhe zemër të pastër. Kërkoj mbrojtjen Tënde nga e keqja që Ti e di, kërkoj prej Teje të mirën që Ti e di dhe kërkoj faljen Tënde për ato që Ti i di. Pa dyshim, Ti je Njohësi i plotë i të fshehtave.”’”
Domethënë, njeriu kërkon falje nga Allahu i Lartësuar për çdo gjë që Ai e di. Gjithashtu, njeriu kërkon nga Allahu çdo të mirë që mund t’i sjellë dobi, sepse vetëm Allahu i Lartësuar e di se çfarë është e dobishme dhe çfarë nuk është.
Prandaj kjo lutje ka kuptimin: O Allah! Ti më jep mirësinë Tënde në çdo gjë dhe në çdo gjë që Ti ke krijuar për dobinë time, vendos mirësi për mua.
“O Allah! Lavdërimi dhe falënderimi janë për Ty”
Një ditë, Profeti s.a.v.s. mësoi edhe këtë lutje.
Transmetohet nga Hazret Ebu Seidi r.a. se një person tha:
“O i Dërguari i Allahut s.a.v.s.! Cila është lutja më e mirë që duhet të bëj në namaz?”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Thuaj:
اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ كُلُّهُ، وَلَكَ الشُّكْرُ كُلُّهُ، وَلَكَ الْمُلْكُ كُلُّهُ، وَلَكَ الْخَلْقُ كُلُّهُ، وَإِلَيْكَ يَرْجِعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ، نَسْأَلُكَ مِنَ الْخَيْرِ كُلِّهِ، وَنَعُوذُ بِكَ مِنَ الشَّرِّ كُلِّهِ
‘O Allah! Të gjitha lavdërimet janë për Ty, e gjithë mirënjohja është për Ty, e gjithë mbretëria është e Jotja, e gjithë krijesa është e Jotja dhe çdo çështje kthehet te Ti. Ne kërkojmë prej Teje çdo lloj mirësie dhe kërkojmë mbrojtjen Tënde nga çdo lloj e keqeje.’”
Lutja e Profetit s.a.v.s. për mirënjohje, bindje dhe zemër të pastër
Për lutjen që bënte vetë Profeti s.a.v.s., në një transmetim përmendet kështu.
Hazret Ibn Abbasi r.a. transmeton se Profeti s.a.v.s. në lutjen e tij thoshte:
“O Zoti im! Më ndihmo dhe mos ndihmo askënd kundër meje. Më jep fitore dhe mos i jep fitore askujt kundër meje. Bëj plan në favorin tim dhe mos lejo plan kundër meje. Më udhëzo dhe ma lehtëso udhëzimin. Më ndihmo kundër atij që më ka bërë padrejtësi.
O Allah! Më bëj mirënjohës ndaj Teje, përkujtues Tëndin, të druajtur prej Teje, të bindur ndaj Teje, shumë të përkushtuar në bindjen Tënde dhe shumë të përulur para Teje.
O Zoti im! Pranoje pendimin tim, pastroje gabimin tim, pranoje lutjen time, forcoje argumentin tim, udhëzoje zemrën time, drejtoje gjuhën time dhe largoje mërinë nga zemra ime.”
Zemra dhe kraharori i Profetit s.a.v.s. ishin të pastër nga çdo gjë e keqe dhe ai ishte plotësisht i përulur para Allahut të Lartësuar. Ai e bënte këtë lutje për vete, por në të vërtetë na e mësoi neve, që çdo ndjekës i tij të lutet për ta mbajtur zemrën të pastër dhe kështu të kërkojë mirësinë e Allahut të Lartësuar.
“Më bëj prej atyre që të falënderojnë shumë”
Hazret Ebu Hurejra r.a. tregon:
“Ka një lutje që e kam mësuar nga i Dërguari i Allahut s.a.v.s. dhe nuk e lë kurrë. Ajo lutje është:
‘O Allah! Më bëj të tillë që të Të falënderoj shumë, të Të përmend shpesh, të ndjek këshillën Tënde dhe të mbaj mend porositë e Tua të theksuara.’”
Nëse njeriu e bën këtë lutje çdo ditë, atëherë nuk do të lindin mendime të gabuara dhe nuk do të bëjë vepra të gabuara. Ai do të bëjë pikërisht atë që Allahu i Lartësuar ka urdhëruar të bëhet.
Lutja kur sheh dikë në sprovë
Transmetohet nga Hazret Ebu Hurejra r.a. se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kush sheh një njeri të sprovuar dhe bën këtë lutje, ai e ka falënderuar Allahun për begatinë që i është dhënë.”
Fjalët e lutjes janë:
“E gjithë lavdia është e Allahut, që më ruajti nga sprova me të cilën të ka sprovuar ty dhe më dha mirësi ndaj teje dhe ndaj shumë prej krijesave të Tij.”
Kur njeriu sheh dikë në vështirësi, duhet të bëjë edhe këtë lutje: “Falënderoj Zotin që më ka ruajtur nga këto vështirësi.”
Kur shihte diçka të pëlqyeshme, Profeti a.s. thoshte: “Me bekimin e Allahut plotësohen veprat e mira”
Hazret Aisheja r.a. tregon se kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. shihte diçka që i pëlqente, thoshte:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي بِنِعْمَتِهِ تَتِمُّ الصَّالِحَاتُ
“Lavdërimi i takon Allahut, me bekimin e të cilit plotësohen veprat e mira.”
Dhe kur shihte diçka që nuk i pëlqente, thoshte:
الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَىٰ كُلِّ حَالٍ
“Në çdo gjendje, lavdërimi i takon Allahut.”
Profeti s.a.v.s. e pranonte shiun e parë si bekim të freskët nga Zoti
Hazret Enesi r.a. tregon:
“Ne ishim bashkë me të Dërguarin e Allahut s.a.v.s. kur na zuri shiu.”
Rrëfimtari thotë se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e hoqi rrobën nga koka, derisa disa pika shiu ranë mbi të.
Ne thamë:
“O i Dërguari i Allahut, përse veprove kështu?”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Sepse ky shi sapo ka ardhur nga Zoti i Madhërishëm.”
Pra, si shenjë mirënjohjeje, ai i pranoi ato pika shiu.
Hazret Ebu Hurejra r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. dhe sahabët e tij e zbulonin kokën për pikat e para të shiut që binte nga reja. I Dërguari i Allahut s.a.v.s. thoshte:
“Kjo begati sapo ka ardhur nga Zoti ynë i Madhërishëm dhe është shumë e bekuar.”
Nuk kishte rast në të cilin Profeti s.a.v.s. të mos e falënderonte Allahun e Lartësuar. Madje edhe për gjërat që në dukje ishin shumë të vogla, ai shprehte mirënjohje.
Edhe pas daljes nga nevojtorja, Profeti s.a.v.s. falënderonte Allahun
Hazret Maliku r.a. tregon se kur Profeti s.a.v.s. dilte nga nevojtorja, bënte këtë lutje:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنِّيَ الْأَذَىٰ وَعَافَانِي
“Lavdërimi i takon Allahut, që largoi prej meje gjënë e dëmshme dhe më dha shëndet.”
“Shiu na erdhi nga mirësia dhe mëshira e Allahut”
Hazret Zejd bin Khalid Xhuhani r.a. transmeton:
“I Dërguari i Allahut s.a.v.s. na priu në namazin e sabahut në Hudejbije, pas një shiu që kishte rënë gjatë natës. Kur e përfundoi namazin, u kthye nga njerëzit dhe tha:
‘A e dini çfarë ka thënë Zoti juaj i Madhërishëm?’
Njerëzit thanë:
‘Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri.’
Profeti s.a.v.s. tha:
‘Allahu i Lartësuar ka thënë: Sot në mëngjes disa nga robërit e Mi u zgjuan si besimtarë ndaj Meje, ndërsa disa si mohues. Ai që tha: “Na ra shi nga mirësia dhe mëshira e Allahut”, ai Më besoi Mua dhe mohoi yjet. Ndërsa ai që tha: “Na ra shi për shkak të daljes së këtij ose atij ylli”, ai Më mohoi Mua dhe besoi në yje.’”
Domethënë, ky i fundit nuk beson vërtet tek Allahu, por mbetet ende i lidhur me mendësinë e adhurimit ose ndikimit të yjeve.
Prandaj, standardi i vërtetë i mirënjohjes është që për çdo gjë lavdërimi t’i takojë vetëm Allahut të Lartësuar dhe falënderimi t’i drejtohet vetëm Atij.
Në atë kohë, disa njerëz ende nuk ishin edukuar plotësisht. Ndikimi i traditave të vjetra dhe i besimeve të mëparshme ishte ende i pranishëm. Prandaj ndonjëherë përmendnin yje e gjëra të tilla. Profeti s.a.v.s. i edukoi duke ua shpjeguar realitetin e mirënjohjes.
Kur shikonte pasqyrën, Profeti s.a.v.s. falënderonte Allahun për krijimin dhe moralin
Në një transmetim, Xhafer bin Muhammed përcjell nga babai i tij se kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. shikonte pasqyrën, thoshte:
“Lavdërimi i takon Allahut, që më krijoi dhe më bëri të bukur në pamje dhe në moral, dhe zbukuroi tek unë ato gjëra që te të tjerët duken si të meta.”
Pas ushqimit dhe pijes, Profeti s.a.v.s. falënderonte Allahun që na bëri muslimanë
Hazret Ebu Seidi r.a. transmeton se kur Profeti i Nderuar s.a.v.s. hante ose pinte diçka, pas kësaj e falënderonte Allahun kështu:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَطْعَمَنَا وَسَقَانَا وَجَعَلَنَا مُسْلِمِينَ
“Lavdërimi i takon Allahut, që na ushqeu, na dha të pimë dhe na bëri muslimanë.”
Hazret Ebu Umame r.a. transmeton se ishte zakon i Profetit s.a.v.s. që, kur përfundonte ushqimin, ose siç tha Hazret Ebu Umame r.a., kur ngrihej nga sofra, ai thoshte:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي كَفَانَا وَأَرْوَانَا غَيْرَ مَكْفِيٍّ وَلَا مَكْفُورٍ
“Falënderimi i takon Allahut, që na dha mjaftueshëm dhe na ngopi e na shuajti etjen; një falënderim që nuk mbetet vetëm këtu dhe as nuk kthehet në mosmirënjohje.”
Ndonjëherë Profeti s.a.v.s. thoshte:
“Lavdërimi i takon Allahut, o Zoti ynë! Ky nuk është një falënderim që mbaron vetëm me këtë ushqim, nuk është as si ai falënderim që nuk bëhet më pas dhe as si ai falënderim për të cilin nuk kemi më nevojë. O Zoti ynë!”
Lutja pas ushqimit dhe pas veshjes
Duke nxitur për të falënderuar Zotin, Profeti s.a.v.s. tha në një transmetim:
Hazret Sehl bin Muadh bin Enesi përcjell nga babai i tij se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kush ha ushqim dhe pastaj bën këtë lutje:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَطْعَمَنِي هَذَا الطَّعَامَ وَرَزَقَنِيهِ مِنْ غَيْرِ حَوْلٍ مِنِّي وَلَا قُوَّةٍ
‘Lavdërimi i takon Allahut, që më ushqeu me këtë ushqim dhe ma dhuroi pa ndonjë fuqi apo forcë nga ana ime’,
atij i falen mëkatet e mëparshme dhe të mëvonshme.”
Gjithashtu Profeti s.a.v.s. tha se kush vesh një rrobë dhe bën këtë lutje:
“Lavdërimi i takon Allahut, që më veshi me këtë rrobë dhe ma dhuroi pa ndonjë fuqi apo forcë nga ana ime”,
atij i falen mëkatet e mëparshme dhe të mëvonshme.
Fruti i parë sillej te Profeti s.a.v.s., dhe ai ia jepte fëmijës më të vogël
Hazret Ebu Hurejra r.a. transmeton se kur njerëzit shihnin frutin e parë të stinës, e sillnin te Profeti Muhammed s.a.v.s.
Kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e merrte atë, bënte këtë lutje:
“O Allah! Vendos bereqet për ne në frutat tona. Vendos bereqet për ne në qytetin tonë. Vendos bereqet për ne në sa’in tonë, pra në masën tonë të peshimit, dhe vendos bereqet për ne në mudd-in tonë, që është një tjetër masë peshimi.
O Allah! Pa dyshim, Ibrahimi ishte robi Yt, miku Yt dhe profeti Yt. Edhe unë jam robi Yt dhe profeti Yt. Ai t’u lut për Mekën, ndërsa unë të lutem për Medinën, ashtu siç ai t’u lut për Mekën, madje edhe më shumë se aq.”
Rrëfimtari thotë se pastaj Profeti s.a.v.s. thërriste fëmijën më të vogël dhe ia jepte atij atë frut.
Pra, frutin e ri që vinte për herë të parë, Profeti s.a.v.s. ua jepte së pari fëmijëve.
Para gjumit dhe pas zgjimit, Profeti s.a.v.s. kujtonte se jeta dhe vdekja janë në dorë të Allahut
Hazret Hudhejfe r.a. tregon se kur Profeti s.a.v.s. shtrihej natën në shtratin e tij, vendoste dorën nën faqe dhe pastaj lutej:
اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا
“O Allah! Me emrin Tënd vdes dhe jetoj.”
Kur zgjohej, lutej:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ
“Lavdërimi i takon Allahut, që na dha jetë pasi na kishte dhënë vdekje, dhe tek Ai do të ringjallemi.”
Në një transmetim tjetër, lutja e zgjimit përmendet kështu: kur Profeti s.a.v.s. zgjohej nga gjumi i natës, thoshte:
“Lavdërimi i takon Allahut, që më dha jetë pasi më kishte dhënë vdekje, dhe tek Ai do të ringjallemi.”
Allahu pëlqen që gjurmët e begatisë së Tij të shihen te robi
Amr bin Shuajb përcjell nga babai i tij dhe ai nga gjyshi i tij se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Allahu pëlqen që gjurmët e begatisë së Tij të shihen te robi i Tij.”
Edhe kjo është mirënjohje ndaj Allahut të Lartësuar: begatitë që Ai i ka dhënë njeriut duhet të duken tek ai dhe të shfaqen në mënyrë të përshtatshme.
Po kështu, në një transmetim tjetër thuhet se Ebul-Ahvas përcjell nga babai i tij. Ai tha:
“Erdha në shërbim të Profetit s.a.v.s. me rroba të dobëta dhe të vjetra.”
Domethënë, i kishte rrobat shumë të këqija.
Profeti s.a.v.s. më pyeti:
“A ke pasuri?”
Unë i thashë:
“Po.”
Ai pyeti:
“Çfarë lloj pasurie ke?”
Pra, meqenëse thua se ke pasuri dhe je njeri i pasur, çfarë pasurie ke?
Ai tha:
“Allahu i Lartësuar më ka dhënë deve, dele e dhi, kuaj dhe robër. Kam shumë pasuri.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Kur Allahu të ka dhënë pasuri, atëherë begatia dhe nderimi i Tij duhet të duken tek ti.”
Pra, duhet të ketë mirënjohje. Shprehja e mirënjohjes është që të mos vish me këto rroba të ndotura dhe të dobëta. Vish rroba të mira dhe shfaqi në mënyrë të përshtatshme begatitë e Allahut të Lartësuar.
Pastërtia dhe rregullsia janë edhe shenjë mirënjohjeje
Hazret Xhabir bin Abdullah r.a. tregon:
“Ne erdhëm në shërbim të të Dërguarit të Allahut s.a.v.s. Ai pa një burrë me flokë të çrregullt, të shpërndarë, të palyer e të pakrehur.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“A nuk gjen ky diçka me të cilën t’i rregullojë flokët?”
Pra, u tha shokëve se përse ai nuk i lante, nuk i rregullonte dhe nuk i krihte flokët.
Pastaj Profeti s.a.v.s. pa një burrë tjetër me rroba të ndotura. Ai tha:
“A nuk gjen ky ujë me të cilin t’i lajë rrobat?”
Pra, në vend që të veshë rroba të ndotura, le t’i lajë rrobat. Ujë ka në dispozicion. Le ta falënderojë Allahun e Lartësuar.
Pastërtia dhe rregullsia, ashtu siç tregojnë pastërti të jashtme, kanë edhe një anë mirënjohjeje. Njeriu duhet ta falënderojë Allahun e Lartësuar dhe nuk duhet ta mbajë veten në atë gjendje që njerëzit të thonë: “Në çfarë gjendje të keqe e ka katandisur veten!”
“Allahu është i Bukur dhe e do bukurinë”.
Po kështu, në një transmetim tjetër, Hazret Abdullah bin Mesudi r.a. rrëfen se Profeti Muhamed s.a.v.s. tha:
“Nuk do të hyjë në Xhenet ai njeri në zemrën e të cilit ka qoftë edhe sa një grimcë mendjemadhësi.”
Një person tha:
“Njeriu dëshiron që rrobat e tij të jenë të bukur dhe këpucët e tij të jenë të bukura.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Allahu është i Bukur dhe e do bukurinë. Mendjemadhësi është të refuzosh të vërtetën nga ndjenja se je i madh dhe t’i shohësh njerëzit si të ulët.”
Pra, Allahu i Lartësuar është i Bukur dhe e do bukurinë, në këtë nuk ka dyshim. Mendjemadhësia është të mohosh të vërtetën për shkak se e quan veten të madh dhe t’i përçmosh njerëzit. Të refuzosh fjalën e vërtetë dhe të sillesh me përbuzje ndaj njerëzve, kjo është mendjemadhësi.
Ose, nëse dikush vesh rroba të mira dhe pastaj bëhet mendjemadh, atëherë ajo është mendjemadhësi. Por nëse vesh rroba të mira dhe i takon të tjerët me përulësi, duke ua përmbushur të drejtat, kjo nuk është mendjemadhësi.
Kur vishte rrobë të re, Profeti s.a.v.s. kërkonte të mirën e saj dhe mbrojtje nga e keqja e saj
Hazret Ebu Seid Khudri r.a. tregon se sa herë që i Dërguari i Allahut s.a.v.s. merrte ndonjë rrobë të re, përmendte emrin e saj, qoftë këmishë, qoftë çallmë, dhe pastaj bënte këtë lutje:
“O Allah! Lavdërimi Të takon Ty. Ti më veshe me këtë. Unë kërkoj prej Teje të mirën e saj dhe të mirën për të cilën është bërë, dhe kërkoj mbrojtjen Tënde nga e keqja e saj dhe nga e keqja për të cilën është bërë.”
Kur njeriu e njeh begatinë si prej Allahut, mirënjohja i shkruhet menjëherë
Transmetohet nga Hazret Aisheja r.a. se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kur Allahu i Lartësuar i jep ndonjë robi një begati dhe ai e kupton se ajo është prej Allahut, atëherë atij i shkruhet mirënjohja për atë begati.
Dhe kur Allahu sheh pendimin e robit për ndonjë mëkat, ai falet përpara se të kërkojë falje.
Një njeri blen një rrobë me dinarë, e vesh dhe e lavdëron Allahun. Ajo rrobë ende nuk i ka arritur deri te gjunjët, kur ai falet.”
Kështu sillet Allahu i Lartësuar me njeriun mirënjohës.
Kur kthehej nga ekspedita, Profeti s.a.v.s. ia atribuonte fitoren vetëm Allahut
Salimi transmeton nga Hazret Abdullah bin Umeri r.a. se Profeti s.a.v.s., kur kthehej nga ndonjë ekspeditë, sa herë arrinte në ndonjë qafë mali ose vend të ngritur, thoshte tri herë:
اللَّهُ أَكْبَرُ
[Allahu është më i Madhi]
Pastaj thoshte:
لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، آيِبُونَ تَائِبُونَ عَابِدُونَ سَاجِدُونَ، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ، صَدَقَ اللَّهُ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ
“Nuk ka të adhurueshëm tjetër përveç Allahut, i Vetmi, pa asnjë ortak. Atij i përket mbretëria dhe Atij i takojnë të gjitha lavdërimet. Ai ka fuqi mbi çdo gjë.
Ne po kthehemi nga udhëtimi, duke pranuar gabimet tona dhe duke pohuar se nuk do t’i përsërisim më. Ne jemi adhurues të Zotit tonë, ne përulemi para Zotit tonë dhe lavdërojmë vetëm Zotin tonë.
Allahu me siguri e bëri të vërtetë premtimin e Tij, e ndihmoi robin e Tij dhe i mposhti i Vetëm të gjitha grupet kundërshtare.”
Pas Bedrit, Profeti s.a.v.s. nuk shfaqi gëzim të jashtëm, por falënderoi Allahun
Ditën e betejës së Bedrit, të vrarët nga radhët e jobesimtarëve u hodhën në disa gropa dhe puse të fushës së Bedrit.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Të gjitha lavdërimet i takojnë Allahut, i cili e poshtëroi Ebu Xhehlin, e shkatërroi atë dhe na shpëtoi prej tij.”
Kur të gjithë të vrarët u hodhën në pus, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. po ecte përreth tyre, ndërsa ata ndodheshin në atë gropë. Hazret Ebu Bekri r.a. po ia tregonte Profetit s.a.v.s. emrat e tyre një nga një, dhe i Dërguari i Allahut s.a.v.s., duke e lavdëruar dhe falënderuar Allahun e Lartësuar, thoshte:
“Lavdërimi i takon Allahut, që e përmbushi premtimin që më kishte bërë.”
Kur armiku i tij për vdekje arriti përfundimin e veprave të veta, reagimi i Profetit s.a.v.s. nuk ishte ndonjë shfaqje gëzimi të jashtëm. Përkundrazi, ai u përul para Allahut të Lartësuar dhe e falënderoi Atë.
Kur u vra Ebu Xhehli, Profeti s.a.v.s. tha: “Ky ishtefaraoni i këtij umeti”
Lidhur me këtë ka edhe transmetime të tjera. Në një transmetim, Hazret Abdullah bin Mesudi r.a. tregon:
“Ditën e Bedrit, erdha në shërbim të të Dërguarit të Allahut s.a.v.s. dhe i thashë:
‘E vrava Ebu Xhehlin.’
Profeti s.a.v.s. tha:
‘A betohesh për Allahun, përveç të cilit nuk ka të adhuruar tjetër?’
Unë thashë:
‘Po, betohem për Allahun, përveç të cilit nuk ka të adhuruar tjetër, unë e vrava atë.’”
Profeti s.a.v.s. e përsëriti këtë pyetje tri herë dhe kërkoi konfirmim prej tij. Pastaj tha:
“Allahu është më i Madhi. Lavdërimi i takon Allahut, që e bëri të vërtetë premtimin e Tij, e ndihmoi robin e Tij dhe i mposhti i Vetëm të gjitha grupet kundërshtare.”
Pastaj Profeti s.a.v.s. tha:
“Shko, më trego trupin e tij. Eja me mua.”
Kështu, u nisëm. Kur Profeti s.a.v.s. e pa atë, tha:
“Ky ishte faraoni i këtij umeti.”
Në një transmetim tjetër thuhet se ditën kur i Dërguarit të Allahut s.a.v.s. iu dha lajmi për kokën e Ebu Xhehlit, ai fali dy rekate namaz.
Kur mori lajmin për Ebu Xhehlin, Profeti s.a.v.s. ra në sexhde
Një hollësi tjetër e kësaj ngjarjeje përmendet kështu: Ebu Is’haku tregon se, ditën e Bedrit, kur tek i Dërguari i Allahut s.a.v.s. erdhi lajmëtari me lajmin e mirë se Ebu Xhehli ishte vrarë, Profeti s.a.v.s. e pyeti tri herë, duke e bërë të betohej për Allahun, përveç të cilit nuk ka të adhurueshëm tjetër:
“A e ke parë vërtet të vrarë?”
Ai u betua para Profetit s.a.v.s.. Atëherë i Dërguari i Allahut s.a.v.s. ra në sexhde.
Në disa transmetime thuhet se Profeti s.a.v.s. bëri më shumë se një sexhde.
Në Çlirimin e Mekës, Profeti s.a.v.s. lavdëroi Allahun në shkallët e Qabesë
Ka transmetime edhe për mirënjohjen e Profetit s.a.v.s. në rastin e çlirimit të Mekës.
Lidhur me këtë, transmetohet nga Hazret Ibn Umeri r.a. se ditën e çlirimit të Mekës, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. qëndroi në shkallët e Qabesë. Pastaj lavdëroi Allahun e Lartësuar, e madhëroi Atë dhe tha:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ
“Lavdërimi i takon Allahut, që e bëri të vërtetë premtimin e Tij, e ndihmoi robin e Tij dhe i mposhti i Vetëm të gjitha ushtritë.”
Në shtëpinë e Umu Hanisë, Profeti s.a.v.s. fali tetë rekate si namaz falënderimi
Në një transmetim të Buhariut, Abdur-Rahman bin Ebi Lejla thotë:
“Asnjëri prej nesh nuk ka treguar se e ka parë Profetin s.a.v.s. duke falur namazin e paradites, përveç Hazret Umu Hanisë r.a.”
Edhe lidhur me namazin e paradites, transmetimet që gjenden tregojnë se nuk kemi ndonjë transmetim tjetër të tillë, përveç transmetimit të Hazret Umu Hanisë r.a., sipas së cilës Profeti s.a.v.s. e fali namazin e paradites.
Ajo tregon se ditën e çlirimit të Mekës, Profeti s.a.v.s. erdhi në shtëpinë e saj, u la dhe fali tetë rekate namaz.
Ajo thotë:
“Nuk kam parë kurrë namaz më të lehtë se ai.”
Ishte një namaz i lehtë, por Profeti s.a.v.s. fali tetë rekate. Megjithatë, ai i kryente plotësisht rukunë dhe sexhden.
Pra, nuk ishte se i bëri shpejt e shpejt. Edhe namazi i tij i lehtë ishte si namazet tona të gjata.
Një shkrues i jetëshkrimit profetik e ka përmendur këtë ngjarje nën titullin se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. i fali ato tetë rekate si shenjë falënderimi për atë që Allahu i Lartësuar i kishte dhënë atë ditë.
Në hyrjen në Mekë, koka e Profetit s.a.v.s. prekte pothuajse shalën nga përulësia
Transmetohet nga Hazret Enesi r.a. se kur Profeti s.a.v.s. hyri në Mekën e nderuar, njerëzit erdhën për ta parë.
Nga përulësia dhe ndjenjat e mirënjohjes, koka e tij prekte pothuajse shalën e devesë. Ai ishte mes njerëzve dhe thoshte:
اللَّهُمَّ إِنَّ الْعَيْشَ عَيْشُ الْآخِرَةِ
“O Allah! Pa dyshim, jeta e vërtetë është jeta e ahiretit.”
Lartësia që Allahu u jep robërve të Tij është e përzier me përulësi
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:
“Kjo lartësi që u jepet robërve të veçantë të Allahut të Lartësuar, është në formën e përulësisë, ndërsa lartësia e shejtanit është e përzier me mendjemadhësi.
Shikoni Profetin tonë të Nderuar, s.a.v.s.: kur e çliroi Mekën, ai e uli kokën dhe bëri sexhde po ashtu siç e ulte kokën dhe bënte sexhde në ditët e vështirësive dhe mundimeve, kur në të njëjtën Mekë ai kundërshtohej në çdo mënyrë dhe i shkaktohej dhimbje.
Kur pa se në çfarë gjendjeje ishte larguar prej aty dhe në çfarë gjendjeje po kthehej, zemra e tij u mbush me mirënjohje ndaj Zotit dhe ai bëri sexhde.”
Në Safa, Profeti s.a.v.s. shpalli njëshmërinë e Allahut dhe e falënderoi Atë
Gjejmë një lutje të Profetit s.a.v.s. në një transmetim të Sahih Muslim. Në rastin e Haxhit të Lamtumirës, kur Profeti i Nderuar s.a.v.s. deshi të bënte sa’i (ecje) ndërmjet Safasë dhe Mervasë, ai filloi nga Safaja.
U ngjit në Safa derisa pa Qaben. Pastaj u kthye drejt Kibles, shpalli njëshmërinë e Allahut të Lartësuar, përmendi madhështinë e Tij dhe tha:
“Nuk ka të adhurueshëm tjetër përveç Allahut. Ai është Një, nuk ka ortak. Mbretëria është e Tij dhe lavdërimi është për Të. Ai ka fuqi mbi çdo gjë.
Nuk ka të adhurueshëm tjetër përveç Allahut. Ai është i Vetëm. Ai e përmbushi premtimin e Tij, e ndihmoi robin e Tij dhe i zmbrapsi i Vetëm ushtritë.”
Pastaj Profeti s.a.v.s. bëri lutje ndërmjet këtyre fjalëve. Në gjendje lutjeje, ai e përsëriti këtë tri herë.
Kur fisi Hamdan pranoi Islamin, Profeti s.a.v.s. ra në sexhde falënderimi
Për lajmin që Hazret Aliu r.a. i dërgoi nga Jemeni lidhur me fisin Hamdan, transmetohet kështu.
Hazret Bera bin Azib r.a. tregon se në vitin 10 hixhri, kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e dërgoi Hazret Aliun r.a. në Jemen dhe i gjithë fisi Hamdan pranoi Islamin, Hazret Aliu r.a. ia dërgoi lajmin me letër të Dërguarit të Allahut s.a.v.s.
Kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e lexoi letrën, ra në sexhde dhe tha:
“Paqja qoftë mbi Hamdanin! Paqja qoftë mbi Hamdanin!”
Këtë e tha dy herë.
Kur i vinte ndonjë lajm i gëzueshëm, Profeti s.a.v.s. binte në sexhde
Për sexhdet e falënderimit të Profetit s.a.v.s. gjejmë edhe hollësi të tjera.
Transmetohet nga Hazret Ebu Bekre r.a. se kur Profetit s.a.v.s. i vinte ndonjë lajm që e gëzonte ose që ishte shkak gëzimi për të, ai binte në sexhde duke falënderuar Allahun e Lartësuar.
Po kështu, në një transmetim nga Hazret Enes bin Maliku r.a. thuhet se Profetit s.a.v.s. iu dha lajm i mirë për një çështje, prandaj ai ra në sexhde duke falënderuar Allahun.
Profeti s.a.v.s. bëri një sexhde të gjatë kur mori lajmin për shpërblimin e salavateve
Lidhur me përgëzimin që Allahu i Lartësuar u dha besimtarëve për dërgimin e salavateve mbi Profetin s.a.v.s. dhe mirënjohjen që Profeti s.a.v.s. shprehu për këtë, në një transmetim përmendet kështu.
Hazret Abdur-Rahman bin Auf rrëfen:
“I Dërguari i Allahut s.a.v.s. doli jashtë dhe u drejtua nga vendi i tij i sadakasë. Pastaj hyri brenda, u kthye nga Kibla dhe ra në sexhde. Ai e zgjati shumë sexhden, aq sa mendova se Allahu i Madhërishëm ia kishte marrë shpirtin në atë gjendje.
U afrova dhe u ula pranë tij. Atëherë Profeti s.a.v.s. e ngriti kokën dhe tha:
‘Kush është?’
‘Abdur-Rahmani’, I thashë
Ai tha:
‘Çfarë ka?’
Unë thashë:
‘O i Dërguari i Allahut s.a.v.s.! Ti bëre një sexhde kaq të gjatë, saqë pata frikë mos Allahu i Madhërishëm ta kishte marrë shpirtin në atë gjendje.’
Profeti s.a.v.s. tha:
‘Xhibrili erdhi tek unë dhe më dha përgëzimin duke thënë: Allahu i Lartësuar thotë se kush dërgon salavate mbi ty, Unë do të zbres mëshirën Time mbi të; dhe kush të dërgon selam, Unë do t’i dërgoj selam atij. Prandaj unë rashë në sexhde për ta falënderuar Allahun e Madhërishëm.’”
Pra, kjo sexhde aq e gjatë ishte në shenjë mirënjohjeje.
Kur erdhi lajmi i fitores, Profeti s.a.v.s. u ngrit nga prehri i Hazret Aishes r.a. dhe ra në sexhde
Hazret Ebu Bekri r.a. tregon se e pa të Dërguarin e Allahut s.a.v.s. kur i erdhi lajmëtari, i cili e përgëzonte se ushtria e tij kishte fituar kundër armikut.
Në atë kohë, koka e Profetit s.a.v.s. ishte në prehrin e Hazret Aishes r.a. Ai u ngrit menjëherë dhe ra në sexhde.
Dy cilësi që e bëjnë njeriun të shkruhet si i durueshëm dhe mirënjohës
Në një transmetim, Amr bin Shuajb përcjell nga babai i tij dhe ai nga gjyshi i tij se ai e dëgjoi të Dërguarin e Allahut s.a.v.s. duke thënë:
“Dy cilësi janë të tilla që, tek kushdo që gjenden, Allahu i Madhërishëm e shkruan atë si të durueshëm dhe mirënjohës. Ndërsa tek ai që nuk gjenden këto të dyja, Allahu nuk e shkruan as të durueshëm dhe as mirënjohës.
E para është që në çështjen e fesë, njeriu të shikojë atë që është më lart se ai dhe ta ndjekë atë.”
Pra, në çështjet e fesë, ai të shikojë atë që është më i përparuar dhe të mendojë: “Unë duhet ta ndjek atë, duhet të arrij nivelin e tij.” Atëherë ai do të jetë i durueshëm dhe mirënjohës.
Cilësia e dytë është që në çështjet e kësaj bote, njeriu të shikojë atë që është më poshtë se ai dhe pastaj ta lavdërojë Allahun e Lartësuar.
Në çështjet materiale, ai duhet të shikojë atë që ka më pak dhe pastaj të falënderojë Allahun duke thënë se Allahu i Lartësuar më ka dhënë shumë. Për shkak të asaj begatie me të cilën Allahu e ka dalluar mbi tjetrin, Allahu e shkruan si të durueshëm dhe mirënjohës.
Por ai që në çështjet e fesë shikon atë që është më poshtë se ai, ndërsa në çështjet e kësaj bote shikon atë që është më lart se ai, pastaj pikëllohet për atë që nuk e ka arritur, Allahu i Lartësuar nuk e shkruan as të durueshëm dhe as mirënjohës.
Në çështjet e kësaj bote shikoni ata që janë më poshtë jush
Po kështu, Hazret Ebu Hurejra r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Shikoni atë që është më poshtë se ju dhe mos shikoni atë që është më lart se ju. Kjo është më e përshtatshme që të mos e nënvlerësoni begatinë e Allahut.”
Domethënë, në aspektin material shikoni ata që janë më poshtë jush, pastaj falënderojeni Allahun që Ai ju ka dhënë.
Katër gjëra që sjellin mirësinë e kësaj bote dhe të ahiretit
Transmetohet nga Hazret Ibn Abbasi r.a. se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Katër gjëra janë të tilla që, atij që i jepen, i është dhënë mirësia e kësaj bote dhe e ahiretit.
E para: zemër mirënjohëse.
E dyta: gjuhë që e përmend Allahun.
E treta: trup që duron në kohë sprove.
E katërta: bashkëshorte e tillë që nuk e tradhton bashkëshortin, as në çështjen e nderit dhe të dëlirësisë së saj dhe as në çështjet që lidhen me të.”
Pra, nëse njeriu ka një bashkëshorte të mirë dhe ai vetë i ka këto cilësi që thamë, ka vetëm të mira.
Kënaqësia me atë që ke të çon drejt mirënjohjes
Hazret Ebu Hurejra r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“O Ebu Hurejra! Ki druajtje ndaj Allahut, do të bëhesh më adhuruesi ndër njerëzit. Bëhu i kënaqur me atë që ke, do të bëhesh më mirënjohësi ndër njerëzit.
Duaje për njerëzit atë që do për veten tënde, do të bëhesh besimtar.
Sillu mirë me fqinjin tënd, do të bëhesh musliman.
Qesh pak, sepse e qeshura e tepërt e vdes zemrën.”
Pra, njeriu duhet të jetë më shumë i përulur para Allahut të Lartësuar dhe duhet t’i kushtojë vëmendje lutjes dhe nuk duhet të ketë mungesë serioziteti të atillë që gjithë kohës të bëjë vetëm shaka dhe të qeshë.
Allahu i Lartësuar na bëftë prej atyre që veprojnë sipas porosive të Profetit s.a.v.s.
Profeti s.a.v.s. e përmendte Allahun në çdo kohë
Duke përshkruar gjendjen e përhershme të mirënjohjes dhe përmendjes së Allahut nga Profeti s.a.v.s., Hazret Aisheja r.a. tregon:
“Profeti i Nderuar s.a.v.s. e përmendte Allahun në të gjitha kohët e tij.”
Pra, Profeti s.a.v.s. vendosi për umetin e tij standardet më të larta përmes shembullit të tij dhe na këshilloi. Allahu i Madhërishëm na dhëntë mundësinë të veprojmë sipas tyre.
Lutje për Xhelsa Salanën e Britanisë
Një gjë tjetër që dua të them shkurtimisht është se, inshallah, të premten e ardhshme fillon edhe Xhelsa Salana e Xhematit Ahmedia të Anglisë.
Lutuni që Allahu i Madhërishëm ta bekojë atë në çdo aspekt! Allahu i Lartësuar e ruajtë çdokënd!
Këto ditë ka vapë të madhe, dhe për shkak të saj ekzistojnë edhe disa rreziqe. Allahu i Lartësuar i ruajtë të gjithë nga çdo lloj ndikimi i keq.
Po ashtu, vullnetarët që do të shërbejnë në detyra, ndonjëherë duhet të qëndrojnë në vapë dhe të kryejnë detyra të vështira. Allahu i Lartësuar u dhëntë mundësinë t’i kryejnë detyrat e tyre në mënyrën më të mirë!