Mirënjohja ndaj Zotit dhe njerëzve | Ngjarje prekëse nga jeta e Profetit Muhamed
(Hutbja e së xhumasë e Hazret Mirza Masrur Ahmedit, Kalif i Pestë i Xhematit Musliman Ahmedia, e mbajtur më 07.08.2026)
Në hytben para Xhelsasë kisha përmendur standardet e mirënjohjes së Profetit s.a.v.s., si në veprat e tij, ashtu edhe në porositë e tij. Edhe sot do të flas në të njëjtën vazhdë.
Profeti s.a.v.s. na mësoi mirënjohjen edhe për kafshatën dhe gllënjkën
Duke tërhequr vëmendjen drejt mirënjohjes ndaj Allahut të Lartësuar, Profeti s.a.v.s. udhëzoi që njeriu të jetë mirënjohës edhe për gjërat më të vogla. Kështu, Hazret Enes bin Maliku r.a. transmeton se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Zoti kënaqet nga vepra e robit të Tij, kur robi ha një kafshatë, e falënderon Zotin për të; ose kur pi një gllënjkë, e falënderon Zotin për të.”
“Respektoje gjënë e nderuar”, copa e bukës që Profeti e ngriti, e pastroi dhe e hëngri
Po kështu, Hazret Aisheja r.a. tregon se një ditë Profeti s.a.v.s. hyri në shtëpi dhe pa një copë buke të hedhur. Profeti s.a.v.s. e mori atë copë buke, e pastroi dhe e hëngri. Pastaj tha:
“O Aishe! Respektoje gjënë e nderuar. Kur Zoti ia heq këtë begati ndonjë populli, ajo nuk u kthehet më.”
Pra, kjo ishte vepra e Profetit s.a.v.s.. Ai vetë falënderonte Zotin edhe për gjërat që në dukje dukeshin shumë të vogla. I falënderonte begatitë e Tij dhe për këtë i këshillonte edhe familjarët e tij.
Prandaj, nëse dëshirojmë begati e bereqet në rizkun tonë, duhet të falënderojmë Zotin e Madhërishëm për çdo begati të Tij.
Profeti hëngri bukë të thatë me uthull dhe falënderoi Zotin
Hazret Ibn Abbasi r.a. transmeton se ditën e Çlirimit të Mekës, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. shkoi në shtëpinë e kushërirës së tij, Umu Hani bint Ebi Talib r.a.. Profeti s.a.v.s. ishte i uritur.
I tha:
“A ke ndonjë gjë për të ngrënë?”
Ajo tha:
“Nuk kam gjë tjetër përveç disa copave të bukës së tharë, dhe më vjen turp t’i jap ato.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Silli ato.”
Ajo ia solli. Profeti s.a.v.s. i futi në ujë dhe i copëtoi. Ajo solli kripë. Profeti s.a.v.s. pyeti:
“A ke ndonjë gjellë?”
Ajo tha:
“O i Dërguari i Allahut, nuk ka asgjë tjetër përveç pak uthulle.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Sillma atë.”
Profeti s.a.v.s. e hodhi uthullën mbi bukë, hëngri prej saj dhe e lavdëroi Zotin e Madhërishëm. Pastaj tha:
“Sa gjellë e mirë është uthulla! O Umu Hani! Ajo shtëpi ku ka uthull, nuk është e varfër.”
Pra, këto ishin standardet e mirënjohjes së Profetit s.a.v.s.
Ne jetojmë mes begative, por ankohemi për gjëra të vogla
Ne jetojmë në këto vende dhe përfitojmë nga begati të panumërta. Megjithatë, nuk e përmbushim të drejtën e mirënjohjes ndaj Allahut të Lartësuar. Madje ndonjëherë, disa ankohen edhe për gjëra shumë të vogla. U ankohen familjarëve se pse nuk sollën këtë apo atë gjë.
Hazret Musleh Maudi r.a. ka përshkruar në mënyrë shumë ndikuese gjendjen e atyre që janë mosmirënjohës, si dhe gjendjen e mirënjohjes së sahabëve. Ai thotë:
“Nëse ndonjëherë në trupin tuaj ka një rrobë të grisur, ju filloni të qani dhe thoni: Sa e keqe është fati ynë që na ra të veshim një rrobë të grisur.
Por kur sahabët merrnin një rrobë të grisur, përuleshin para Allahut të Lartësuar. E përmendnin shpesh mirësinë që Zoti ua jepte dhe thoshin:
‘Sa rrobë e mirë është kjo që na e ka dhënë Zoti ynë!’”
Sahabët gëzoheshin për një copë buke të thatë pas katër ditësh
Hazret Musleh Maudi r.a. thotë më tej:
“Nëse pas katër ditësh u jepej një copë bukë e thatë, sytë e tyre shkëlqenin nga gëzimi dhe thoshin:
‘الْحَمْدُ لِلَّهِ’
‘Zoti na ka nderuar me mirësinë e Tij.’
Kjo është arsyeja që copat e bukës së thatë u jepnin atyre atë dobi që juve nuk jua japin as pilafi dhe gjella me mish.”
Duke iu drejtuar anëtarëve të Xhematit, Hazret Musleh Maudi r.a. thotë se ato dobi që u jepnin sahabëve copat e bukës së thatë, juve nuk jua japin as pilafi dhe gjella me mish.
Sot, atij që i jepet pilaf, e ha pilafin, por njëkohësisht në zemër i mbetet dëshira: sikur me pilafin të kishte edhe ëmbëlsirë. Atij që i jepet pilaf dhe ëmbëlsirë, edhe ai derdh lot gjaku dhe thotë: sikur me këtë ëmbëlsirë të kishte edhe akullore. Atij që i jepen thjerrëza, qan për mish. Atij që i jepet mish, digjet nga dëshira për oriz.
Në këtë mënyrë, Hazret Musleh Maudi r.a. e ka shpjeguar me hollësi këtë gjendje.
“Ne nuk ishim të denjë as për këtë copë buke”
Sidoqoftë, Hazret Musleh Maudi r.a. thotë:
“Por si ishte gjendja e sahabëve të Profetit? Nëse u jepej edhe një copë bukë e thatë, ata thoshin:
‘Ne nuk ishim të denjë as për këtë copë. Kjo është vetëm mirësia e Allahut që Ai na e dha këtë.’
Rezultati ishte se një copë bukë e thatë u përshtatej trupit të tyre, u krijonte vendosmëri të lartë, u zgjonte guxim të madh dhe ua shtonte edhe më shumë ndjenjën e mirënjohjes.”
Ditën e Çlirimit të Mekës, Profeti falënderoi Allahun për bukën e thatë dhe uthullën
Ditën e Çlirimit të Mekës, kur mbaroi epoka e sundimit të arabëve idhujtarë dhe i Dërguari i Allahut s.a.v.s. hyri në Mekë me dhjetë mijë njerëz të shenjtë, prijësit e mëdhenj të Mekës, jeta e të cilëve kishte kaluar në armiqësi ndaj Islamit, u paraqitën para tij me kokë të ulur.
Profeti s.a.v.s. u shpalli:
“Shkoni, sot nuk do t’ju bëhet asnjë qortim. Të gjithë jeni të lirë!”
Pasi bëri këtë shpallje, Profeti s.a.v.s. shkoi në shtëpinë e Hazret Umu Hanisë r.a. Këtu në tekst është shkruar “halla”, por duket se është gabim shkrimi ose lapsus në rrëfim; Hazret Umu Hania r.a. ishte kushërira e Profetit s.a.v.s., siç u përmend më parë.
Profeti s.a.v.s. pyeti:
“A ka diçka për të ngrënë?”
Ajo tha:
Nuk ka asgjë për të ngrënë. Sikur të kisha, do të ta shërbeja vetë. Kam vetëm një bukë të thatë, e cila ka disa ditë që qëndronte aty.
Profeti s.a.v.s. i tha:
“Mirë, sille atë.”
Kur ajo ia solli bukën, Profeti s.a.v.s. tha:
Kjo bukë qenka shumë e mirë, dhe ti po mërzitesh kot që nuk ke asgjë në shtëpi për të ngrënë.”
Pastaj ajo solli ujë. Profeti s.a.v.s. e njomi bukën në ujë. Më pas pyeti:
“A ka ndonjë gjellë?”
Ajo i tha:
Nga të vinte gjella? Unë nuk kisha as bukë tjetër, përndryshe do ta sillja. Kam vetëm pak uthull.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
Sa gjellë e mirë është uthulla!
Ajo solli uthullën, siç u ju thashë më herët, dhe Profeti s.a.v.s. e përdori me bukën e njomur dhe filloi ta hante.
Hazret Musleh Maudi r.a. thotë se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e konsideroi edhe uthullën begati të Zotit dhe, duke ngrënë me të bukë të thatë, e falënderoi Zotin për mirësinë e Tij.
Ushqimi të tretet më shpejt kur je i gëzuar
Hazret Musleh Maudi r.a. thotë:
“Në të vërtetë, ushqimi tretet kur njeriu është i gëzuar dhe ky gëzim i lind në zemër. Pra, kur ha qoftë një gjë të thjeshtë me gëzim, ajo krijon shumë forcë. Por nëse ha edhe gjënë më të mirë, por mbetesh i mëzitur, ai ushqim nuk të jep forcë.”
Ai thotë:
“Njerëzit mendojnë se duhet të kenë sa më shumë gjëra, dhe se nuk kanë të mjaftueshme. Ndërsa sahabët e Profetit për çdo gjë mendonin se duhej të merrnin më pak, por morën më shumë.
Mënyra e tyre e mirënjohjes ishte se, edhe kur merrnin pak, thoshin: Edhe kjo është shumë. Për këtë arsye, një copë buke u jepte atyre dobinë që juve nuk jua japin as dhjetë pite.”
“Ju ende nuk e keni shijuar ëmbëlsinë e imanit”
Pastaj Hazret Musleh Maudi r.a. thotë:
“Kjo ndodh sepse disa prej jush ende nuk e kanë shijuar ëmbëlsinë e imanit. Zemrat tuaja janë krejtësisht të pavetëdijshme për këtë të vërtetë, se Zoti ju ka krijuar për një punë të madhe shpirtërore.
Dhe ai që Zoti e krijon për revolucion dhe ndryshim shpirtëror, përballë tij edhe mbreti më i madh i botës është i pavlerë.
Por në vend që ta kuptoni pozitën tuaj dhe të krijoni ndjenjën e drejtë të përgjegjësive tuaja, drejtoheni nga gjëra shumë të ulëta, të vogla dhe të pavlera. Thoni: nuk kam këtë; nuk kam atë.
Nëse nuk lind brenda jush kjo ndjenjë se për çfarë qëllimi ju ka krijuar Zoti, dhe nëse nuk e njihni gradën tuaj, çfarë pune do të bëni?
Zoti ju ka vendosur në një pozitë të tillë, sa zemrat tuaja duhet të jenë gjithmonë plot gëzim e entuziazëm, dhe tek ju duhet të shihet vazhdimisht vetëdije, gjallëri dhe gatishmëri për punë.
Nëse kjo gjë lind brenda jush, menjëherë do të krijohet tek ju një forcë e tillë, saqë edhe ushqimi më i pakët do t’ju bëjë të aftë për punë.”
Ky është një recetë e veçantë për vakifët e jetës
Pra, ky është një ilaç që në përgjithësi duhet ta përdorë çdo ahmedian, sidomos ata që kanë më pak mundësi. Por veçanërisht ata që kanë dedikuar jetën duhet ta përdorin për të rritur standardet e tyre të mirënjohjes. Kjo është shumë e nevojshme.
Po kështu, është e nevojshme që këtë ndjenjë ta krijojnë sa më shumë edhe te bashkëshortet dhe fëmijët e tyre. Sepse qëllimi për të cilin ata që kanë dedikuar jetën, është një qëllim shumë i madh.
Për të arritur një qëllim të madh, duhet të ketë shembuj të njerëzve që e synojnë atë qëllim të madh. Ata shembuj duhet të jenë përpara syve dhe duhet të përpiqemi të veprojmë sipas tyre. Vetëm atëherë mund të arrihet ai qëllim.
Ebu Katadeja e ndihmoi Profetin gjatë udhëtimit, dhe Profeti u lut për të
Lidhur me atë se sa shumë Profeti s.a.v.s. i shpërblente sahabët me lutje për shërbimin dhe përkujdesjen e tyre, gjejmë këtë transmetim.
Transmetohet nga Ebu Katadeja r.a. Ai tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. iu drejtua atyre dhe tha:
“Do të ecni gjithë mbrëmjen dhe gjithë natën, dhe nesër, inshallah, do të arrini te uji.”
Ata ishin në një udhëtim. Njerëzit filluan të ecnin në atë mënyrë që askush nuk merrej me tjetrin.
Hazret Ebu Katadeja r.a. tregon:
“I Dërguari i Allahut s.a.v.s. vazhdonte të ecte. Kur kaloi gjysma e natës, unë isha pranë tij. Profetin s.a.v.s. e zuri pak dremitje dhe ai u anua në njërën anë mbi kafshën e tij të udhëtimit. Unë iu afrova dhe, pa e zgjuar, e mbështeta derisa u drejtua përsëri mbi kafshën e tij.
Pastaj ai vazhdoi të ecte. Kur kishte kaluar pjesa më e madhe e natës, përsëri e zuri dremitja dhe u anua mbi kafshën e tij. Unë e mbështeta përsëri, pa e zgjuar, derisa u drejtua mbi kafshën e tij.
Pastaj vazhduam të ecnim derisa erdhi pjesa e fundit e natës. Këtë herë Profeti s.a.v.s. u anua më shumë se dy herët e mëparshme, aq sa gati po binte. Unë iu afrova dhe e mbështeta.”
Atëherë Profeti s.a.v.s. ngriti kokën dhe pyeti:
“Kush është?”
Unë thashë:
“Ebu Katadeja.”
Profeti s.a.v.s. pyeti:
“Që kur po ecën kështu pranë meje?”
Unë thashë:
“Që prej natës po eci pranë teje.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Allahu të ruajtë, ashtu siç ti e ruajte Profetin e Tij!”
Profeti s.a.v.s. shprehu mirënjohje të jashtëzakonshme.
“Një ditë të jem i uritur dhe një ditë të ha i ngopur”
Çfarë shembulli mirënjohjeje na la Profeti s.a.v.s.? Në një transmetim thuhet se Hazret Ebu Umame r.a. transmeton që i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Zoti im i Madhërishëm më ofroi që lugina e Mekës të më shndërrohej në ar. Unë i thashë:
‘O Zoti im, jo. Përkundrazi, dua që një ditë të jem i uritur dhe një ditë të jem i ngopur, që kur të jem i ngopur, të Të lavdëroj, të Të madhëroj dhe të Të falënderoj; ndërsa kur të jem i uritur, të përulem para Teje me përgjërim dhe të lutem Ty.’”
Profeti pinte ujë me tri frymëmarrje dhe falënderonte Allahun
Transmetohet nga Hazret Abdullah bin Mesudi r.a. Ai thotë se kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. pinte ujë, largohej nga ena dhe ujin e pinte me tri frymëmarrje.
Pra, nuk e pinte të gjithë gotën me një frymë, por e pinte ujin me tri ndalesa.
Në çdo frymëmarrje e lavdëronte Allahun dhe pas frymëmarrjes së fundit e falënderonte Allahun.
Siç ka thënë Profeti s.a.v.s., edhe kur merrni një gllënjkë ujë, falënderojeni Allahun dhe lavdërojeni Atë. Kjo është mënyra e pirjes së ujit me mirënjohje. Edhe për shëndetin është e nevojshme që uji të mos pihet menjëherë me një frymë, por të pihet ngadalë, me ndalesa.
Ebu Hurejra ishte i uritur, por Profeti thirri së pari Ehli-Suffan
Në Buhari gjendet një transmetim i gjatë i Hazret Ebu Hurejrës r.a. Ai thotë:
“Betohem për Allahun, përveç të cilit nuk ka të adhurueshëm tjetër, ndonjëherë nga uria e madhe e mbështesja trupin në tokë për të qetësuar dhimbjen e stomakut. Ndonjëherë lidhja gur në bark për shkak të urisë.”
Ai thotë se kjo nuk ishte çështje vetëm e një dite, por i ndodhte shpesh.
Ai vijon:
“Një ditë u ula në rrugën nga kalonin njerëzit. Gjendja ime ishte shumë e rëndë. Aty kaloi Ebu Bekri r.a. E pyeta për një ajet nga Libri i Allahut, Kurani i Shenjtë, rreth kujdesit ndaj të varfërve, rreth atyre që nuk lypin dhe rreth të uriturve. Ai ma shpjegoi kuptimin dhe u largua.
Pastaj kaloi Hazret Umeri r.a.. Thotë, – edhe ai ma shpjegoi kuptimin dhe u largua.
Më pas kaloi pranë meje Profeti s.a.v.s. Kur më pa, buzëqeshi dhe ma kuptoi gjendjen duke më parë fytyrën. Ai tha:
‘O Eba Hirr!’
Unë thashë:
‘Urdhëro, o i Dërguari i Allahut.’
Profeti s.a.v.s. tha:
‘Eja pas meje.’”
Profeti s.a.v.s. shkoi në shtëpi dhe unë e ndoqa. Ai hyri brenda dhe më dha leje të hyja edhe unë. Brenda dhomës së tij ishte një tas me qumësht. Profeti s.a.v.s. pyeti familjarët:
“Nga erdhi ky?”
Ata thanë se ishte dërguar si dhuratë nga dikush.
Pastaj Profeti s.a.v.s. tha:
“O Eba Hirr!”
Unë thashë:
“Urdhëro, o i Dërguari i Allahut.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Shko te Ehli-Suffa dhe sillmi këtu.”
Ehli-Suffa ishin ata njerëz që zakonisht rrinin të uritur dhe qëndronin jashtë. Njerëzit i merrnin ndonjëherë në shtëpitë e tyre dhe u jepnin ushqim.
“Çfarë është ky pak qumësht për gjithë Ehli-Suffan?”
Hazret Ebu Hurejra r.a. thotë:
“Nuk më pëlqeu që Profeti s.a.v.s. i thirri ata. Mendova: Këtë pak qumësht që gjeta, do të shpërndante në të gjithë njerëzit e Suffasë? Unë isha më i merituar të pija prej tij, që të më kthehej pak fuqia.
Nëse ata vinin dhe Profeti s.a.v.s. më urdhëronte t’ua jepja, unë patjetër duhej t’ua jepja. Pastaj nuk shpresoja se nga ai qumësht do të më mbetej diçka edhe mua. Por nuk kishte rrugë tjetër përveç bindjes ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij s.a.v.s.”
Kështu, Hazret Ebu Hurejra r.a. shkoi te ta dhe i thirri. Ata erdhën dhe zunë vendet e tyre.
Profeti s.a.v.s. tha:
“O Eba Hirr!”
Unë thashë:
“Urdhëro, o i Dërguari i Allahut.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Merr këtë dhe jepua atyre.”
Hazret Ebu Hurejra r.a. thotë:
“E mora tasin. Ia jepja njërit, ai pinte derisa ngopej, pastaj ia jepja tjetrit, pastaj të tretit. Kështu pinin me radhë, derisa në fund u ktheva te Profeti s.a.v.s. Të gjithë ata që ishin ulur kishin pirë sa ishin ngopur.”
Pas të gjithëve, Ebu Hurejra piu derisa tha: “Nuk gjej më vend ku ta çoj”
Profeti s.a.v.s. e mori tasin, e vendosi mbi dorën e tij, më pa, buzëqeshi dhe tha:
“Ebu Hurejra!”
Unë thashë:
“Urdhëro, o i Dërguari i Allahut.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Unë dhe ti kemi mbetur.”
Unë thashë:
“Ke thënë të vërtetën, o i Dërguari i Allahut.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Ulu dhe pi.”
Unë u ula dhe fillova të pija. Profeti s.a.v.s. tha:
“Pi edhe më.”
Unë piva përsëri. Ai vazhdonte të thoshte:
“Pi edhe më shumë.”
Në fund thashë:
“Jo më. Betohem për Atë Zot që të dërgoi me të vërtetën, nuk gjej më vend ku ta çoj.”
U ngopa, tha.
Profeti s.a.v.s. tha:
“Ma jep tasin.”
Unë ia dhashë tasin. Profeti s.a.v.s. së pari falënderoi Allahun e Lartësuar, edhe pse edhe ai ishte i uritur. Ai e falënderoi Allahun, përmendi emrin e Allahut dhe pastaj piu qumështin që kishte mbetur.
Kjo ishte mirënjohja e tij. Për shkak të kësaj mirënjohjeje, Allahu i Lartësuar vendosi një bereqet të tillë, saqë të gjithë sahabët pinë, dhe Profeti s.a.v.s. gjithashtu e piu ndërkohë që ishte i uritur deri më parë.
Kush nuk mund ta shpërblejë mirësinë, le ta përmendë atë
Hazret Aisheja r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kur dikush të bën nder, shpërbleje atë. Dhe kur nuk ke mundësi ta shpërblesh, duhet ta përmendësh mirësinë e tij para njerëzve, sepse ai që e përmend mirësinë, ka falënderuar.
Ndërsa ai që shtiret sikur ka një madhështi, që në të vërtetë nuk e ka, është si ai që ka veshur dy rroba gënjeshtre.”
Domethënë, është kokë e këmbë gënjeshtar.
Profeti shtroi mantelin për dajën e tij dhe i mësoi të përmendte mirësinë
Në një transmetim thuhet se Esved bin Vehb bin Abd Menaf bin Zuhra, daja i Profetit të Nderuar s.a.v.s., kërkoi leje për të hyrë në shërbim të tij.
Profeti s.a.v.s. tha:
“O daja im, hyr brenda.”
Ai hyri. I Dërguari i Allahut s.a.v.s. shtroi mantelin e tij për të dhe tha:
“Ulu mbi të, sepse daja është në pozitën e babait.”
Pastaj tha:
“O daja im! Kujt i bëhet ndonjë mirësi dhe ai nuk e falënderon atë, të paktën le ta përmendë atë mirësi. Sepse kur ai e përmend, është sikur ta ketë falënderuar.”
Këtë aspekt të mirënjohjes e shohim në mënyrë të qartë edhe në vetë jetën e Profetit s.a.v.s. Ka shumë ngjarje që tregojnë se ai i kujtonte gjithmonë mirëbërësit e tij dhe i përmendte në çdo rast.
Për shembull, Hazret Hatixhja r.a., bashkëshortja e nderuar e Profetit s.a.v.s., e vlerësoi Profetin s.a.v.s. në çdo hap dhe sillej me të me dashuri e mirësi të jashtëzakonshme. Ajo ishte një grua e pasur e Mekës. Kur u martua me Profetin s.a.v.s., ajo e vendosi gjithë pasurinë e saj në shërbimin e tij dhe i tha që ta përdorte si të dëshironte.
Hazret Hatixhja i qëndroi pranë Profetit në çdo vështirësi pas shpalljes së misionit profetik
Pas shpalljes së misionit profetik, Hazret Hatixhja r.a. i qëndroi pranë Profetit s.a.v.s. me sinqeritet dhe besnikëri të plotë, në çdo dhimbje dhe në çdo vështirësi, derisa ndërroi jetë në vitin e dhjetë të profetësisë.
Profeti i Nderuar s.a.v.s. i kujtoi mirësitë e kësaj bashkëshorteje besnike deri në frymën e fundit të jetës së tij dhe gjithmonë përmendte veprat e saj të mira. Aq shpesh e përmendte, saqë bashkëshortet e tjera të pastra të Profetit s.a.v.s. ndienin njëfarë xhelozie.
Hazret Aisheja r.a. tregon:
“Kur Profeti s.a.v.s. përmendte Hazret Hatixhen r.a., e lavdëronte atë, dhe e lavdëronte shumë bukur. Një ditë u preka dhe i thashë:
‘Pse vazhdon ta përmendësh atë plakë, kur Allahu i Madhërishëm të ka dhënë bashkëshorte më të mira se ajo?’
Atëherë Profeti s.a.v.s. tha:
‘Allahu nuk më ka dhënë asnjë bashkëshorte më të mirë se ajo. Hatixhja më pranoi kur të tjerët më refuzuan. Kur njerëzit më mohuan, ajo më besoi. Kur njerëzit më privuan nga pasuria, ajo më ndihmoi me pasurinë e saj. Dhe Allahu më dha fëmijë prej saj, ndërsa nga gratë e tjera nuk më dha fëmijë.’”
Profeti s.a.v.s. i kujtoi shërbimet e saj gjatë gjithë jetës dhe vazhdimisht shprehte mirënjohje për të.
“A nuk do ta lini shokun tim për hirin tim?”
Po kështu, Profeti s.a.v.s. shprehte mirënjohje të madhe edhe ndaj miqve të tij që e kishin ndihmuar në çfarëdo mënyre.
Një herë ndodhi një mosmarrëveshje mes Hazret Umerit r.a. dhe Hazret Ebu Bekrit r.a. Kur lajmi i saj arriti te i Dërguari i Allahut s.a.v.s., ai ua kujtoi të tjerëve mirësitë e mëdha të Hazret Ebu Bekrit r.a. dhe i porositi sahabët të mos e lëndonin aspak.
Në fund, të dy erdhën te Profeti s.a.v.s. Hazret Ebu Bekri r.a. ndiente se kishte bërë teprim ndaj Hazret Umerit r.a. dhe kërkonte falje. Edhe Hazret Umeri r.a. tha se ai kishte bërë teprim dhe kërkonte falje.
Megjithatë, Profeti s.a.v.s. nuk i kushtoi rëndësi fjalëve të Hazret Umerit r.a., por shprehu pakënaqësi përse ishte debatuar me Hazret Ebu Bekrin r.a. Pastaj tha:
“O Ebu Bekr, Allahu të mbuloftë me faljen e Tij dhe të faltë.”
Më vonë, edhe Hazret Umeri r.a. u pendua dhe shkoi në shtëpinë e Hazret Ebu Bekrit r.a.
Kur ata ishin ulur bashkë, Profeti s.a.v.s. tha:
“O njerëz! Allahu më dërgoi tek ju, por ju m’u përgjigjët duke thënë: ‘Ti gënjen.’ Ndërsa Ebu Bekri më tha: ‘Ke thënë të vërtetën.’ Ai më ndihmoi me jetën dhe pasurinë e tij. A do ta lini, pra, shokun tim për hirin tim apo jo?”
Profeti s.a.v.s. e tha këtë dy herë. Pas kësaj, Hazret Ebu Bekrit r.a. jo vetëm që nuk i shkaktuan më ndonjë lëndim, madje të gjithë kujdeseshin gjithmonë për respektin e tij.
Ebu Bekri r.a. kuptoi se “robi që zgjodhi atë që është tek Allahu” ishte vetë Profeti
Hazret Ebu Seid Khudri r.a. transmeton se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. iu drejtua njerëzve dhe tha:
“Allahu i dha zgjedhje një robi: të zgjidhte botën, ose të zgjidhte atë bekim që gjendet tek Allahu. Ai rob zgjodhi bekimin që gjendet tek Allahu.”
Ebu Seid Khudri r.a. thotë:
“Kur dëgjoi këtë, Hazret Ebu Bekri r.a. filloi të qante. Ne u habitëm me të qarën e tij, sepse i Dërguari i Allahut s.a.v.s. po përmendte një rob të cilit i ishte dhënë mundësi zgjedhjeje, ndërsa Hazret Ebu Bekri r.a. po qante.”
Në të vërtetë, me robin në rrëfim nënkuptohej vetë i Dërguari i Allahut s.a.v.s., të cilit i ishte dhënë kjo zgjedhje. Rrëfimtari thotë se Hazret Ebu Bekri r.a. ishte më i dituri ndër sahabët për këtë, prandaj qau. Ai e kuptoi se Zoti i Madhërishëm po e thërriste Profetin s.a.v.s. pranë Tij.
Atëherë i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Nga të gjithë njerëzit, ai që më ka bërë më shumë mirë me shoqërinë dhe pasurinë e tij është Ebu Bekri. Sikur të merrja dikë si mik të ngushtë përveç Zotit tim, do të merrja Ebu Bekrin.”
Profeti u ngrit vetë për delegacionin e Nexhashiut
Kur muslimanëve në Mekë iu shkaktuan lloj-lloj vuajtjesh, ata, me lejen e Allahut të Lartësuar, emigruan drejt Abisinisë. Në atë kohë, mbreti i Abisinisë u dha strehim në vendin e tij.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. e kujtoi gjithmonë këtë mirësi të mbretit Nexhashi dhe, në çdo rast, e shprehu mirënjohjen ndaj tij me fjalët dhe veprat e tij.
Kur delegacioni i Nexhashiut erdhi në shërbim të të Dërguarit të Allahut s.a.v.s., Profeti s.a.v.s. u ngrit vetë për t’i pritur. Sahabët thanë:
“O i Dërguari i Allahut, ne jemi të mjaftueshëm për këtë shërbim.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Ata i kishin mbajtur shokët tanë me shumë nderim dhe respekt. Unë dëshiroj ta shpërblej vetë mirësinë e tyre.”
Profeti ia fali namazin e xhenazes në mungesë Nexhashiut, mbretit të Abisinisë
Me të njëjtën ndjenjë mirënjohjeje, Profeti s.a.v.s. ia fali edhe namazin e xhenazes në mungesë mbretit Nexhashi.
Transmetohet nga Hazret Ebu Hurejra r.a. se kur Profetit të Nderuar s.a.v.s. i erdhi lajmi për vdekjen e Nexhashiut, ai ia fali namazin e xhenazes në mungesë. Sahabët u rreshtuan pas tij dhe Profeti s.a.v.s. tha katër tekbire.
“Gjaku juaj është gjaku im, miqtë tuaj janë miqtë e mi”
Në një transmetim tjetër gjejmë edhe mirënjohjen e Profetit s.a.v.s. ndaj veprës së ensarëve.
Në vitin e trembëdhjetë të profetësisë, para hixhretit, shtatëdhjetë njerëz nga Medina bënë bejat në dorën e Profetit s.a.v.s. dhe u zotuan se, kur Profeti s.a.v.s. të vinte në Medinë, ata do ta mbronin ashtu siç mbronin veten e tyre.
Në atë rast, një sahab ensar tha:
“O i Dërguari i Allahut! Kemi lidhje të vjetra me hebrenjtë e Medinës. Duke të mbështetur ty, ka mundësi që të na ndërpriten ato lidhje. Mos ndodhtë që, kur Allahu të japë fitore, ti të na lësh ne dhe të kthehesh në Mekë.”
Profeti s.a.v.s. tha:
“Jo, jo. Kjo nuk do të ndodhë kurrë. Gjaku juaj është gjaku im. Miqtë tuaj janë miqtë e mi dhe armiqtë tuaj janë armiqtë e mi.”
Për ujin e abdesit, Profeti bëri dua për Ibni Ababasin për dijen fetare
Transmetohet nga Hazret Ibn Abbasi r.a. se Profeti s.a.v.s. shkoi në nevojtore dhe unë vendosa ujë për abdesin e tij.
Profeti s.a.v.s. pyeti:
“Kush e vendosi këtë?”
Kur ia treguan, Profeti s.a.v.s. u lut për të dhe tha:
اللَّهُمَّ فَقِّهْهُ فِي الدِّينِ
“O Allah! Jepi kuptim të thellë në fe!”
Profeti shprehte mirënjohje edhe për një shërbim të vogël.
Ebu Ejubi bëri roje gjithë natën jashtë çadrës, dhe Profeti u lut për mbrojtjen e tij
Në një transmetim thuhet se, pas betejës së Hajberit, gjatë rrugës u realizua martesa e Profetit s.a.v.s. me Hazret Safijen r.a.
Natën e martesës, Hazret Ebu Ejub Halid bin Zejdi r.a. qëndroi gjithë natën roje jashtë çadrës së Profetit s.a.v.s.
Kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. u zgjua në mëngjes dhe pa se Ebu Ejubi r.a. ishte jashtë duke bërë roje, e pyeti:
“O Ebu Ejub, a është gjithçka mirë? Çfarë ka ndodhur?”
Ai tha:
“O i Dërguari i Allahut s.a.v.s.! Kisha frikë për ty nga kjo grua, mos të të shkaktonte ndonjë dëm. Në betejën e Hajberit, ti ke mposhtur babanë e saj, burrin e saj dhe njerëzit e saj. Ajo sapo ka pranuar Islamin, prandaj më lindi frikë për ty prej saj.”
Rrëfimtari thotë se, duke parë sinqeritetin e tij, Profeti s.a.v.s. u lut për të:
“O Allah! Ruaje Ebu Ejubin ashtu siç ai më ruajti mua gjatë gjithë natës!”
“Sikur Mut’im bin Adij të ishte gjallë, do t’i liroja robërit për hir të tij”
Mut’im bin Adij ishte ai që kishte shqyer dokumentin mizor të kurejshëve dhe, kur Profeti s.a.v.s. u kthye nga Taifi, e mori në mbrojtjen e tij dhe e futi në Mekë.
Kur robërit e Bedrit u sollën para Profetit s.a.v.s., ai përmendi mirësitë e Mut’imit.
Në një transmetim, Muhammed bin Xhubejri përcjell nga babai i tij, Hazret Xhubejr bin Mut’im r.a., se Profeti s.a.v.s. tha për robërit e Bedrit:
“Sikur Mut’im bin Adiji të ishte gjallë dhe të ndërmjetësonte tek unë për këta njerëz të ligj, do t’i liroja për hir të tij.”
Profeti nuk e harronte kurrë as mirësinë më të vogël
Edhe Hazret Mirza Bashir Ahmed e ka shkruar këtë ngjarje. Pasi e përmend, ai shkruan se Mut’imi ishte idhujtar i vendosur dhe në atë gjendje vdiq, por në natyrën e tij kishte fisnikëri.
Dokumentin mizor të kurejshëve, për shkak të të cilit muslimanët ishin rrethuar në Shi’b Ebi Talib, e kishte shqyer pikërisht Mut’imi. Edhe kur Profeti s.a.v.s. u kthye nga Taifi, ishte Mut’imi ai që e mori në mbrojtjen e tij, pra e mori ndore, dhe e futi në Mekë.
Ishte kujtimi i kësaj mirësie që e preku Profetin s.a.v.s. dhe e bëri të thoshte këto fjalë.
Në të vërtetë, kjo ishte një cilësi e dallueshme e Profetit s.a.v.s.: sa herë që dikush sillej mirë me të, qoftë edhe pak, ai nuk e harronte kurrë mirësinë e tij.
Profeti s.a.v.s. gjithmonë dëshironte që t’i jepej mundësia ta shprehte në vepër mirënjohjen për atë mirësi. Nuk ishte si njerëzit e kësaj bote, që pasi ia kthejnë një herë dikujt një të mirë, thonë: “Mbaroi, tani ia shleva borxhin e mirësisë.”
Përkundrazi, Profeti s.a.v.s. përpiqej gjatë gjithë jetës ta shpërblente mirësinë e tjetrit ose, të paktën, ta përmendte atë vazhdimisht.
Profeti e ktheu borxhin dhe u lut për bereqet në familje e pasuri
Abdullah bin Ebi Rabia Makhzumi transmeton nga babai i tij dhe ai nga gjyshi i tij se kur Profeti s.a.v.s. shkoi për betejën e Hunejnit, mori prej tij tridhjetë ose dyzet mijë [monedha] si borxh. Kur Profeti s.a.v.s. u kthye nga Hunejni, ia shlyeu atë borxh.
Pastaj Profeti s.a.v.s. i tha:
“Allahu i Lartësuar të dhëntë bereqet në familjen tënde dhe në pasurinë tënde.”
Shpërblimi i pasurisë dhe i borxhit është shlyerja e plotë dhe lavdërimi, domethënë edhe falënderimi i atij që të ka dhënë borxh është i domosdoshëm.
Amr bin Akhtabi hoqi një qime nga ena e ujit dhe Profeti u lut për bukurinë e tij
Hazret Amr bin Akhtabi r.a. tregon:
“Një herë i Dërguari i Allahut s.a.v.s. kërkoi ujë. Unë i solla ujë në një enë. Në të kishte një qime, dhe unë e hoqa atë qime.”
Ishte një gjë shumë e vogël.
Pastaj ia paraqiti enën Profetit s.a.v.s. I Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
اللَّهُمَّ جَمِّلْهُ
“O Allah! Bëje të bukur.”
Nuk kishte asnjë rast, qoftë edhe shumë i vogël, në të cilin Profeti s.a.v.s. të mos falënderonte personin që e ndihmonte sadopak.
Rrëfimtari thotë se më vonë të tjerët kanë dëshmuar ndikimin e kësaj lutjeje të Profetit s.a.v.s. tek Hazret Amr bin Akhtabi, i cili jetoi nëntëdhjetë e tre vjet dhe në flokët e kokës e në mjekrën e tij nuk kishte aspak thinja.
Profeti u lut për Enesin, dhe pasuria e pasardhësit e tij u shtuan shumë
Po kështu, në një transmetim tjetër, Katadeja tregon:
“E dëgjova Hazret Enesin r.a. duke thënë se Hazret Umu Sulejmi r.a. i tha Profetit s.a.v.s.:
‘Enesi është shërbyesi yt.’”
Atëherë Profeti s.a.v.s. u lut për Enesin r.a.:
“O Allah! Shtoja pasurinë dhe fëmijët, dhe vendos bereqet për të në atë që i ke dhënë.”
Për përmbushjen e kësaj lutjeje, Hazret Enesi r.a. thotë:
“Betohem për Allahun, pasuria ime është shumë e madhe dhe numri i fëmijëve dhe i nipërve të mi sot arrin pothuajse në njëqind.”
Kush e përmend mirësinë, e ka falënderuar atë
Transmetohet nga Hazret Xhabiri r.a. se Profeti s.a.v.s. duke këshilluar tha:
“Kujt i bëhet ndonjë mirësi dhe ai e përmend atë, ai e ka falënderuar. Ndërsa kush e fsheh atë, ai është treguar mosmirënjohës.”
Transmetohet nga Hazret Aisheja r.a. se Profeti s.a.v.s. pranonte dhurata dhe jepte edhe shpërblim për to.
Hazret Xhabir bin Abdullah r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
“Kujt i jepet ndonjë dhuratë, nëse ka mundësi, le ta shpërblejë atë dhuratë. Nëse nuk ka mundësi, le ta lavdërojë atë që ia dha, sepse ai që e lavdëron, e ka falënderuar. Ndërsa ai që e fsheh, ka treguar mosmirënjohje.”
Këto janë ato virtyte themelore që janë shumë të nevojshme për të krijuar dashuri dhe tolerancë në shoqëri.
Beduini i dha një deve, Profeti ia ktheu me gjashtë deve
Transmetohet nga Hazret Ebu Hurejra r.a. se një beduin i solli të Dërguarit të Allahut s.a.v.s. një deve si dhuratë. Profeti s.a.v.s. ia ktheu atë dhuratë duke i dhënë gjashtë deve.
Profeti s.a.v.s. shleu borxhin dhe dha po aq edhe si dhuratë
Transmetohet nga Hazret Ebu Hurejra r.a. se një person erdhi në shërbim të Profetit s.a.v.s. dhe kërkoi ndihmë prej tij.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. mori hua gjysmë vasak drithë, afërsisht rreth tetëdhjetë kilogramë, dhe ia dha atij.
Më vonë, personi që kishte dhënë hua erdhi për ta kërkuar. Profeti s.a.v.s. i dha një vasak të plotë [160 kilogramë] dhe tha:
“Gjysma është për shlyerjen e borxhit, ndërsa gjysma tjetër është dhuratë për ty.”
Kjo ishte në shenjë mirënjohjeje.
Temim Dariu ndriçoi Xhaminë e Profetit dhe Profeti bëri dua të madhe për të
Transmetohet nga Hazret Ebu Hindi se Temim bin Eus Dariu solli nga Shami në Medinë llamba vaji, vaj ulliri dhe litarë të përdredhur.
Kur arriti në Medinë, qëlloi nata e së premtes. Ai e urdhëroi shërbyesin e tij të përgatiste litarët. Pastaj në Xhaminë e Profetit s.a.v.s. u varën llambat, u hodh vaj në to dhe u vendosën fitilat.
Kur perëndoi dielli, Temimi e urdhëroi shërbyesin t’i ndizte.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. erdhi në xhami dhe pa se xhamia ishte ndriçuar me ato llamba. Profeti s.a.v.s. u gëzua shumë kur e pa këtë dhe pyeti:
“Kush e ka bërë këtë?”
Njerëzit thanë:
“O i Dërguari i Allahut, e ka bërë Temim Dariu.”
Profeti s.a.v.s. u lut për të dhe tha:
“Ti e ndriçove Islamin. Allahu të ndriçoftë në këtë botë dhe në ahiret.”
Pastaj tha:
“Sikur të kisha ndonjë vajzë, do ta martoja me ty.”
Pra, Profeti s.a.v.s. e vlerësoi aq shumë këtë veprim të tij, sepse ai kishte ndriçuar xhaminë.
Profeti falej natën derisa këmbët i ënjteshin
Transmetohet nga Hazret Aisheja r.a. se Profeti s.a.v.s. qëndronte aq gjatë në namaz natën, saqë këmbët i çaheshin.
Duke parë këtë, Hazret Aisheja r.a. tha:
“O i Dërguari i Allahut! Përse vepron kështu, kur Allahu të ka ruajtur nga mëkatet e mëparshme dhe të mëvonshme?”
Profeti s.a.v.s. tha:
“A nuk duhet të dëshiroj të bëhem rob mirënjohës?”
Kur trupi i Profetit s.a.v.s. u bë më i rëndë, kështu është shkruar këtu, ose ndoshta kur kishte ndonjë vështirësi në këmbë gjatë qëndrimit në namaz, ai falej ulur. Megjithatë, kur falej ulur, pjesën e qëndrimit, pra suren El-Fatiha dhe suret e tjera, i lexonte ulur. Por kur dëshironte të bënte rukunë, ngrihej në këmbë dhe pastaj e kryente rukunë.
“Çdo veprim i Profetit ishte i veçantë”
Atau transmeton se një herë ai shkoi në shërbim të Hazret Aishes r.a. bashkë me Ibn Umerin dhe Ubejdullah bin Umerin r.a.. Ai thotë:
“Unë i thashë Hazret Umul-Mu’minin Aishes r.a.:
‘Më trego ndonjë gjë shumë të veçantë që ke parë tek i Dërguari i Allahut s.a.v.s.’
Me të kujtuar Profetin s.a.v.s., Hazret Aisheja r.a. u mallëngjye shumë dhe filloi të qante. Pastaj tha:
‘Çdo veprim i Profetit s.a.v.s. ishte i veçantë.’”
“A më lejon sonte ta adhuroj Zotin tim?”
Hazret Aisheja r.a. tregon:
“Një herë ndodhi që Profeti s.a.v.s. erdhi natën tek unë dhe u shtri pranë meje në shtrat. Pastaj tha:
‘O Aishe! A më lejon sonte ta adhuroj Zotin tim?’
Unë thashë:
‘Pasha Zotin, mua më pëlqen edhe dëshira jote, edhe afërsia jote. Nga ana ime ke leje.’
Atëherë Profeti s.a.v.s. u ngrit, mori abdes nga ibriku i ujit dhe u vendos në namaz. Në namaz qau aq shumë, sa lotët i binin mbi gjoks.
Pas namazit, u ul i mbështetur nga ana e djathtë, me dorën e djathtë nën faqen e djathtë, dhe filloi të qante përsëri, derisa lotët i pikuan në tokë.
Pas ezanit të sabahut, erdhi Bilali. Kur e pa Profetin s.a.v.s. duke qarë e duke u përgjëruar në atë gjendje, tha:
‘O i Dërguari i Allahut! Përse qan kaq shumë, kur Allahu i Lartësuar të ka mbuluar e të ka falur çdo gabim të mëparshëm dhe të mëvonshëm?’
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:
‘A të mos bëhem rob mirënjohës i Allahut? Dhe përse të mos qaj, kur sonte Zoti im ka zbritur këto ajete?’”
Ato janë këto ajete të sures Ali Imran:
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لِأُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
Përkthimi është:
“Pa dyshim, në krijimin e qiejve dhe të tokës dhe në ndërrimin e natës e të ditës, ka shenja për të mençurit. Ata që kujtojnë Allahun në këmbë, ulur dhe kur janë (shtrirë) në ijët e tyre dhe thellohen në krijimin e qiejve dhe të tokës: “O Zoti ynë! Këto nuk i ke krijuar kot! Ti je i Shenjtë. Andaj, na shpëto nga ndëshkimi i zjarrit!” (Kurani i Shenjtë 3:191-192)
Pastaj Profeti s.a.v.s. tha për atë që i lexon këto ajete, por nuk mediton mbi to:
“Mjerë ai që i lexon këto ajete, por nuk mendon thellë mbi to.”
“A është vetëm Zoti Ai që duhet të bëjë mirësi?”
Duke shpjeguar këtë hadith, Hazret Musleh Maudi r.a. thotë në një vend:
Fjalët arabe të Profetit s.a.v.s. ishin:
أَفَلَا أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا
Domethënë:
O Aishe! A është vetëm Zoti Ai që duhet të tregojë mirësi? A nuk është detyrë edhe e robit që t’i përmbushë përgjegjësitë e veta?
Nëse edhe një njeri si i Dërguari Fisnik i Allahut s.a.v.s., pavarësisht të gjitha sakrificave që bëri dhe pavarësisht bollëkut të ndjenjave të dashurisë që kishte për Allahun e Lartësuar, kishte nevojë të ngrihej natën dhe të qëndronte për aq gjatë para Allahut të Lartësuar saqë këmbët i ënjteshin, të adhuronte ditën dhe ta bënte jetën e tij gjithnjë e më të aftë për t’u takuar me Allahun, atëherë cili njeri mund ta quajë veten të lirë nga këto përgjegjësi?
“A të mos bëhem rob mirënjohës i Zotit?”
Edhe Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë për këtë:
“Profeti s.a.v.s. qante aq shumë në namaze dhe qëndronte aq gjatë, saqë këmbët i ënjteshin.
Sahabët i thanë:
‘Allahu i Lartësuar të ka falur të gjitha gabimet. Atëherë përse gjithë kjo mundim dhe gjithë ky vaj?’
Profeti s.a.v.s. tha:
‘A të mos bëhem rob mirënjohës i Zotit?’”
Kjo gjendje e Profetit s.a.v.s. kërkon prej nesh që, duke qenë mirënjohës për begatitë e Allahut të Lartësuar, ta çojmë mirënjohjen tonë në shkallën më të lartë.
Mirënjohja nuk do të thotë të mbetesh diku e të mos veprosh më. Mirënjohja kërkon përparim edhe më të madh në vepra.
Profeti s.a.v.s. ishte në standardin më të lartë të devotshmërisë. Prandaj ai arriti edhe standardin më të lartë të të qenit rob mirënjohës. Njëkohësisht, ai na porositi edhe ne që të bëhemi robër mirënjohës.
Nëse duam ta përmbushim të drejtën e të qenit robër të vërtetë të Allahut, atëherë sa më shumë Allahu i Lartësuar të zbresë bekime mbi ne, aq më shumë duhet t’i ngremë standardet e adhurimit dhe të mirënjohjes.
Bekimet e Allahut të Lartësuar nuk duhet të sjellin plogështi. Përkundrazi, ato duhet të na çojnë gjithnjë e më përpara në adhurim dhe mirënjohje.
Prandaj, për sa kohë do të veprojmë sipas këtij ilaçi, do të vazhdojmë të kalojmë shkallët e përparimit, si individualisht, ashtu edhe bashkërisht, inshallah.
Mirësitë e Zotit nuk duhet ta bëjnë njeriun të guximshëm në mosbindje
Hazret Musleh Maudi r.a., duke e shpjeguar më tej këtë çështje, thotë në një vend se i paditur është ai që thotë:
کَرَمْهَایِ تُو مَا رَا کَرْد گُسْتَاخ
Ky është një varg persisht, që do të thotë:
“Mirësitë e Tua më bënë të guximshëm në mosbindje.”
Pra, poeti i thotë Allahut se mirësitë e Tij e bënë të guximshëm në sjellje të pahijshme. Në vend që të bëhej mirënjohës, ai u bë i pabindur.
Por kjo është e gabuar. Mirësitë e Zotit nuk e bëjnë njeriun të pabindur a kryengritës. Përkundrazi, ato e bëjnë edhe më mirënjohës dhe më të bindur.
Prandaj, ju duhet të bëheni më mirënjohës se më parë, sepse Allahu i Lartësuar thotë:
لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ
“Nëse falënderoni, Unë patjetër do t’ju shtoj.” (Kurani i Shenjtë 14:8)
Allahu i Lartësuar na bëftë mirënjohës të vërtetë! Na bëftë adhurues të vërtetë të Tij dhe na mundësoftë që të vazhdojmë gjithmonë të marrim bekimet e Tij!