Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit.
Nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut, Muhammedi është i Dërguari i Allahut.
Muslimanët që besojnë se Hazret Mirza Ghulam Ahmedi a.s.,
është Imam Mehdiu dhe Mesihu i Premtuar.
Të ngjashme rreth kësaj teme

A është Xhemati Musliman Ahmedia farë e anglezëve?

minarja ne Kadijan

Kundërshtarët shpeshherë ngrenë akuzën se Xhemati Musliman Ahmedia është ngritur nga perandoria Angleze për t’i arritur qëllimet keqdashëse kundër Islamit. Sipas tyre ai është farë e mbjellë nga armiqtë e Islamit. Çfarë është përgjigjja e kësaj akuze?

PËRGJIGJE

  • Faktet Historike
  • Qëndrimi i themeluesit të Xhematit Musliman Ahmedia ndaj anglezëve
  • Dijetarët e hoxhallarët muslimanë u thurin lëvdata anglezëve
  • kundërshtarët e themeluesit të këtij xhemati akuzojnë se ai përbën rrezik për shtetin anglez
  • Anglezët e kanë konsideruar themeluesin e këtij xhemati si armik të tyre
  • Ndëshkimi hyjnor
  • Themeluesi i Xhematit Musliman Ahmedia i bën thirrje Mbretëreshës Viktoria për të pranuar Islamin
  • Një pyetje drejtuar kundërshtarëve të xhematit
  • Fara e mbjellë nga Allahu i Plotfuqishëm dhe Lavdiplotë

 

Fakte historike

Në periudhën kur lindi themeluesi i Xhematit Musliman Ahmedia, Muslimanët e Penxhabit jetonin nën shtypjen e rëndë dhe zgjedhën e egër të regjimit sikh (quhen ndryshe “Khalisa”). Ata u ndalonin muslimanëve praktikën e fesë Islame p.sh. thirrja e ezanit dhe kryerja e namazit etj. Pra, liria e praktikës fetare për sa u përket muslimanëve ishte në mungesë të plotë. Këtu poshtë shënojmë dy citate. Njëri i përket një jomuslimani, ndërsa tjetri një muslimani jo-ahmedian. Të dyja këto citate shpërfaqin më së miri gjendjen e asaj kohe që rëndonin jetën e muslimanëve.

  1. Tulsi Ram, një studiues i përkatësisë hindu shkruan:

“Në fillim praktika e pushtetit sikh përbëhej nga shkatërrim dhe grabitje. Ata plaçkisnin çka u binte në dorë dhe e shpërndanin midis bashkëkombësve. Sikhët kishin një urrejtje të pashuar ndaj muslimanëve, prandaj nuk lejonin që të këndohej ezani me zë të lartë. Ata zaptonin xhamitë me forcë dhe atje këndonin grantha (librin e tyre të shenjtë) – duke e quajtur këtë praktikë ‘mautkara’. Ata ishin dhënë pas pijes. Sipas dëshmitarëve, nëse gjenin enët dheu të përdorura më parë nga ndjekësit e fesë tjetër, ata u binin enëve pesë herë me shapka dhe pastaj i përdornin për gatimet e tyre. Thënë ndryshe, duke u rënë pesë herë me shapkat e tyre, ata mendonin se tashmë i kishin pastruar ato.” [1]

Muhammad Ja’far Thanisari ka shkruar jetëshkrimin e Hazret Sejed Ahmed të Bareliut, në të cilin ai ka shkruar:

“Gjatë udhëtimit tonë në krahinën e Penxhabit, ne mbërritëm te një pus për të pirë ujë. Ne i pamë ca gra sikhe, të cilat nxirrnin ujë nga pusi. Ngaqë nuk dinim dialektin e atij vendi (ne bëmë disa shenja, dhe) duke ia afruar duart gojës, ne i treguam se kishim etje dhe donim ujë. Ato gra, duke hedhur një vështrim rreth e përqark, na thanë në gjuhën Peshto se “Ne jemi muslimane, me origjinë afgane. Ne banonim në filan krahinë apo fshat. Këta sikh vendas na kanë rrëmbyer dhe na kanë sjellë këtu me dhunë.”[2]

Përveç kësaj, enciklopedia (Encyclopaedia of Sikh Literature) është mbushur me mizori dhe akte barbare të kryera kundër muslimanëve nga dora e sikhëve. Ato përfshijnë raste të panumërta kur u përdhunuan gra muslimane, kur u shkatërruan xhami apo u shndërruan në stallat e kuajve, kur u masakruan muslimanë vetëm për se kishin thirrur ezan. Pra, përveç heqjes së të drejtave fetare, muslimanëve u mohoheshin edhe të drejtat më themelore njerëzore. Pikërisht në këto kushte të rënda që kishin kapluar gjithë krahinën Penxhab, hyrën anglezët gjatë viteve 1846-49 dhe duke mposhtur pushtetin sish, rivendosën lirinë fetare në këtë krahinë.

Qëndrimi i themeluesit të Xhematit Musliman Ahmedia ndaj anglezëve

Hazret Mirza Ghulam Ahmedi ka përshkruar me hollësi gjendjen e asaj kohe, në të cilën shtypeshin muslimanët e Penxhabit nga regjimi totalitar i sikhëve. Ai shkruan:

“Muslimanët akoma nuk e kanë harruar atë kohë, kur ata jetonin në një ferr të tmerrshëm të ndezur nga populli sikh. Jo vetëm se sikhët kishin shkatërruar pozitën politike dhe ekonomike të muslimanëve por gjendja e tyre fetare ishte akoma më e rëndë. Kryerja e detyrave fetare ishte pothuajse e pamundur, madje muslimanët vriteshin vetëm për shkak të këndimit të ezanit. Në këto rrethana të vështira, Allahu i Lartësuar dërgoi këtë qeveri të bekuar për shpëtimin tonë tamam si erë e mëshirës. Kjo qeveri jo vetëm se na shpëtoi nga kthetrat e mizorëve, madje vendosi paqe të gjithanshme dhe siguroi të gjitha mjetet e domosdoshme. Ajo na dha lirinë fetare që të përhapnim mesazhin e fesë sonë të bukur në mënyrën më të mirë.”[3]

“A nuk shikoni se çfarë lirie gëzojmë sot në këtë qeveri? Ne jemi të lirë në çështjet fetare dhe nuk kemi asnjë pengesë në debatet e fesë islame. Jemi çliruar nga prangosje, që përjetonim gjatë regjimit të khalsas (sikhëve). Ne i nënshtrohemi kësaj qeverie të butë, përgjegjësit e së cilës nuk na pengojnë nga debatet dhe diskutimet fetare … ndërsa përpara persekutoheshim me shpatë dhe shtizë. Nuk kishim mundësi që të faleshim sipas sunetit dhe të thirrnim ezan siç na dikton sheriati. Para mizorive të tyre, ne s’kishim veçse të heshtnim. Nuk kishim asnjë mënyrë për t’iu kundërpërgjigjur barbarive të tyre. Pra, me ardhjen e këtij shteti, na është kthyer paqja. … Ne kurrë nuk mund të harrojmë mirësinë e kësaj qeverie, sepse ajo na mbrojti pasurinë, pronat dhe jetët tona nga një tiran i dhunshëm.  Sot, nën hijen e kësaj qeverie, ne jetojmë me paqe e rehati. Ne nuk jemi të detyruar më të paguajmë dëmshpërblimin edhe pse nuk kishim bërë asnjë shkelje dhe as nuk burgosemi pa pasur kurrfarë kundërvajtje ligjore. Tashmë jetojmë në paqe nga çdolloj akuze dhe fatkeqësie. Na mjafton kjo qeveri nga intrigat armiqësore dhe komplotet e ndyra. Ne si mund të mohojmë favorin e këtyre mirëbërësve, kurse përpara ne silleshim andej-këndej si endacak dhe s’kishim mundësi të flisnim për të bërë thirrje ndaj besimit të të Dërguarit të Allahutsavs. Pra, ajo ishte koha e khalsas (sikve) dhe periudha e errësirës dhe vështirësisë. Në të, njerëzit fisnikë u pakësuan ndërkohë numri i lëpirësve u shtua. Ata na sfilitën dhe torturuan aq rëndë saqë vështirë të përshkruhen në fjalë, madje në këto rrethana na dëbuan nga vatrat tona. Me ardhjen e kësaj qeverie, ecuria e jetës sonë mori një kthesë rrënjësore, nga shtrëngimi në liri, nga stuhia në fllad, dhe për shkak të saj na u hapën dyert e lirisë. Ne fituam pavarësinë pas një kohe të gjatë mundimi e rrethimi. Ne u begatuam pasi që kishim përjetuar lloj-lloj sprovash. Ne e gjetëm këtë qeveri ashtu si shi pas thatësirës së gjatë apo shëndet pas sëmundjes. Pra, për shkak të këtyre favoreve dhe mirësive, ne jemi të detyruar t’i shprehim asaj mirënjohje më sublime dhe t’i urojmë dëshirat më të çiltra.”[4]

Themeluesi i këtij xhemati nënvizon ndryshimet që ndodhën pas sundimit të anglezëve dhe rrëzimit të regjimit të hinduve e sikhëve. Pra ai shkruan:

“Kam dëgjuar se fillimisht kur erdhën anglezët në Penxhab, një myezin në Hoshiarpur thirri ezan me zë të lartë. Meqë, ishte akoma fillimi dhe hindutë e sikhët kujtonin se edhe këta (anglezë) do të ndalojnë thirrjen e ezanit me zë të lartë, ose do t’ia presin dorën atij që ngacmon lopën, siç ata kishin bërë përpara. Pra, e arrestuan myezinin që thërriste ezan me zë të lartë dhe e çuan te drejtori i policisë, ndërsa një turmë njerëzish e ndiqte. U mblodhën pasanikë të mëdhenj mahaxhan[5] dhe i thanë “Zotëri! Na është prishur buka, na u ndotën enët, na zuri taksirati”. Kur anglezi dëgjoi këto fjalë, ai u befasua se vallë ezani paska aq fuqi që të fëlliqë enët dhe ushqimet. Ai e urdhëroi komisarin se derisa nuk bëhen prova nuk mund të çohej çështja në gjykatë. Kështu që, ai i tha myezinit për të thirrur ezan. Myezini ngurronte nga frika se të mos paditej sërish. Por ku u inkurajua, ai thirri ezan me gjithë fuqinë. Drejtori tha se unë s’kam pësuar asgjë nga ezani. Ai e pyeti komisarin se a mos e kishte zënë ndonjë e keqe? Ai gjithashtu u përgjigj në mohim. Atëherë, myezini u lirua dhe iu dha leje për të thirrur ezan si të donte ai. Allahu është më i Madh. Sa e shtrenjtë është kjo liri dhe sa i madh është favori i Zotit ndaj nesh. Nëse edhe pas kësaj mirësie dhe lirie, dikush nuk shpreh mirënjohje ndaj kësaj qeverie angleze, atëherë ai nuk është veçse një mosmirënjohës dhe tradhtar që duhet përzënë nga gjiri.

Madje edhe në fshatin tonë aty ku ndodhet xhamia, ka qenë qendra e çetës së sikhëve. Ajo ishte koha e fëmijërisë, por kam dëgjuar nga njerëz të besueshëm se edhe pse kishin hyrë anglezët, sistemi i vjetër funksionoi për pak kohë. Në atë periudhë, këtu u emërua një zyrtar i ri. Bashkë me të, ishte edhe një oficer musliman, i cili kur erdhi në xhami, e porositi myezinin për të thirrur ezan. Myezini menjëherë këndoi ezan, por me zë mjaft të ulët. Oficeri e pyeti se a kështu këndonte ai gjithmonë? Myezini u përgjigj me pohim. Oficeri i tha për t’u ngjitur në çati dhe për të thirrur ezan me zërin më të lartë. Edhe pse kishte frikë, ai thirri ezan sipas urdhrit të ushtarit. Sa e kishin dëgjuar ezanin, u mblodhën të gjithë hindutë dhe e kapën myezinin. Ai i shkretë u tremb pamasë dhe kujtoi se zyrtari do ta dënonte atë. Por, oficeri musliman qëndroi pranë tij dhe i tha: mos u tremb se jam me ty. Një brahman i ashpër dhe mizor e çoi te zyrtari dhe iu ankua duke thënë se myezini na ka sjellë taksirat. Zyrtari dinte mirë se tashmë pushteti ishte ndërruar dhe ai regjim sikhë nuk ishte më. Megjithatë ai e pyeti myezinin arsyen përse kishte guxuar të thërriste ezan me zë të lartë? Oficeri doli përpara dhe tha se jo myezini, por ishte ai që kishte thirrur ezan. Kur dëgjoi këtë, zyrtari i qortoi hindutë dhe tha: Pse po bëni zhurmë. Tani lopët theren haptas në Lahor dhe ju ankoheni për ezanin! Ikni dhe futuni nëpër shtëpi”.[6]

Pas sqarimit të kontekstit historik të kësaj periudhe të errët, gjatë së cilës muslimanët përballeshin me shtypjen e egër të regjimit sikhë, ne i pyesim ata që ngrenë akuza ndaj nesh: A themeluesi i Xhematit Musliman Ahmedia duhet të kritikonte dhe kundërshtonte anglezët sepse ata u kishin sjellë muslimanëve lirinë fetare apo duhet ta falënderonte atë për këtë mirësi ashtu siç kishin vepruar mjaft nga dijetarët, shkrimtarët dhe liderët muslimanë? Sigurisht, kundërshtimi ndaj sundimit anglez do të nënkuptohet përkrahje e politikës sikhe dhe në një farë mënyre si mbështetje për mohimin e të drejtave të muslimanëve. Kundërshtimi ndaj sundimit britanik, nënkupton përkrahje për ndalimin e namazit, rrëzimin e xhamive apo për t’i shndërruar ato në stallë, për ndalimin e mësimit fetar, për abuzimin dhe përdhunimin e grave muslimane, për torturën, përndjekjen dhe masakrën e muslimanëve dhe për rrëmbimin e pronave të tyre. Nëse themeluesi i Xhematit Musliman Ahmedia të kishte mbështetur regjimin mizor të sikhëve, atëherë sigurisht kundërshtarët e xhematit kishin të drejtë për ta akuzuar atë, por ai, shprehu mirënjohje vetëm ndaj atyre që larguan këtë regjim të egër, i cili vepronte vetëm me mizori e padrejtësi kundër muslimanëve.

E vërteta është se vetë muslimanët kanë përkrahur rrëzimin e këtij regjimi autoritar sikhë. Pra, nëse themeluesi i xhematit Musliman Ahmedia ka falënderuar Perandorinë Angleze, ai e bëri këtë vetëm për shkak të lirisë fetare për popullin musliman dhe për vendosjen e paqes në Penxhab. Ai vetë e pohon këtë, duke shkruar se:

“Unë nuk e lavdëroj këtë qeveri për ta kënaqur atë, por me të vërtetë sipas Kuranit është haram që të shpallet luftë fetare kundër kësaj qeverie, e cila nuk ndërhyn aspak në çështjet e fesë islame apo në praktikat tona fetare, madje nuk përdor asnjë dhunë për përhapjen e fesë së saj. Aq më tepër, kur ajo nuk ka shpallur asnjë luftë fetare kundër nesh”.[7]

Pages: 1 2 3 4 5