Dashuria e Profetit a.s. për Allahun | Namazi, adhurimi dhe shembulli i përsosur
Në një nga hytbet e kaluara kam folur në lidhje me jetën e Profetit Muhammed s.a.v.s., aspektin e dashurisë së tij ndaj Allahut. Sot do të paraqes edhe disa shpjegime të tjera pikërisht rreth këtij aspekti. Që në rininë e tij dhe madje edhe para shpalljes së profetërisë, te Profeti Muhammed s.a.v.s. vrulli i dashurisë hyjnore ishte aq i madh, saqë ai nuk rrinte dot i qetë dhe, i shtyrë nga kjo dashuri, shkonte në shpellë dhe angazhohej në biseda të fshehta dhe përkushtim të thellë me të Dashurin Hyjnor.
Duke folur për këtë dashuri, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. shprehet:
Unë shoh se edhe stina e verës ka një lidhje të veçantë me përparimin shpirtëror. Shikojeni Profetin Muhammed s.a.v.s., Allahu e lindi atë në një qytet si Meka dhe më pas ai, në ato kohë vape, shkonte i vetëm në shpellën Hira dhe adhuronte Allahun e Madhërishëm. Çfarë kohe e çuditshme duhet të ketë qenë ajo, vallë! Vetë duhet të merrte me vete ndoshta një bidon lëkure me uji. E vërteta është se kur njeriu fiton afërsi dhe shije në lidhjen me Allahun, atëherë lind një lloj neverie dhe mospëlqimi ndaj botës dhe njerëzve të botës. Natyrshëm, njeriut i pëlqen vetmia dhe izolimi. Edhe gjendja e Profetit Muhammed s.a.v.s. ishte e tillë.
Në dashurinë ndaj Allahut, ai ishte shkrirë aq shumë, saqë tërë kënaqësinë dhe shijen e gjente pikërisht në këtë vetmi. Në një vend ku nuk kishte asnjë rehati a qetësi, në një vend ku edhe kur t’i afroheshe, të kaplonte frika, Profeti a.s. kalonte aty net të tëra i vetëm. Nga kjo kuptohet gjithashtu se sa trim dhe guximtar ishte ai. Kur lidhja me Allahun bëhet e fortë, atëherë fiton edhe guximin. Prandaj besimtari kurrë nuk është frikacak. Frikacakë janë njerëzit e botës. Ata nuk kanë guxim të vërtetë.
Pse Profetit a.s. i pëlqente kaq shumë vetmia?
Kur dëgjojnë për ata që kanë lidhje kaq të fortë me Allahun, saqë ata e duan vetminë dhe izolimin, disa njerëz kritikojnë duke thënë: atëherë pse këta profetë dhe të dërguar kanë gra dhe fëmijë?
Nëse e pëlqejnë kaq shumë vetminë, pse mbajnë familje, pse martohen?
Ata ecin nëpër tregje dhe hanë e pinë. Edhe në Kuranin e Shenjtë përmendet kjo gjë. Mirëpo, është për të ardhur keq që ata që bëjnë këto kritika, nuk mendojnë se shembulli i këtyre njerëzve të Zotit dhe i të tjerëve është si shembulli i dy personave: njëri shkon te dera e dikujt për të lypur, ndërsa tjetri është miku i tij dhe shkon thjesht për ta takuar.
Tani, nëse ai mik, para mikut të tij, vendos ushqime me mish etj., çfarë faji ka personi?
Pra, dy persona po shkojnë: njëri ka shkuar për të lypur, tjetri ka shkuar si mik. Tani, për hir të mikut bëhet pritje dhe shërbim. Nëse dikush nga familjarët e shtëpisë e nderon atë, çfarë faji ka personi që ka shkuat ta takojë mikun e vet? Personi e shijon ushqimin te miku. Kurse lypësi merr një copë buke të thatë dhe nëse bëhet i bezdisshëm, përjashtohet dhe dëbohet.
Pra, këto janë dy sjellje të ndryshme. Tjetër sjellje me lypësin, e tjetër me mikun. Miku me mikun gëzohen, përjetojnë kënaqësi edhe kur takimi bëhet i gjatë. I bëhet mikpritje e denjë. Për sa i përket lypësit, atë e shmang, e injoron, ose jep diçka të vogël dhe tenton ta largosh shpejt.
Qëllimi shpirtëror i marrëdhënieve dhe përkushtimi i vërtetë
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. vijon duke thënë:
“E njëjta sjellje e mikut bëhet me profetët dhe të dërguarit. Çdo gjë që i shtyn ata drejt Zotit, nuk buron nga dëshirat e tyre të nefsit. Ata tërë kënaqësinë dhe lumturinë e gjejnë vetëm në përmendjen dhe në angazhimin me Allahun. Për këtë arsye, e pëlqejnë vetminë, ku ia paraqesin të Dashurit të tyre dëshirat dhe aspiratat e zemrës dhe dëshirojnë që askush tjetër përveç Zotit të mos i shohë në atë gjendje. Për më tepër, këto marrëdhënie bëhen për përsosjen e tyre shpirtërore”. Domethënë për arritjen e një standardi sa më të lartë të lidhjes së tyre të dashurisë me Allahun.
Fillimi i shpalljes dhe adhurimi në shpellën Hira
Duke përmendur adhurimin hyjnor në shpellën Hira, Hazret Aishja r.a. ka treguar me hollësi në një hadith, të cilin Profeti Muhammed s.a.v.s. ia kishte rrëfyer asaj. Hazret Aishja tregon:
“Fillimi i shpalljes për të Dërguarin e Allahut s.a.v.s. ishte përmes ëndrrave të vërteta gjatë gjumit. Çfarëdo ëndrre që shihte ai, realizohej qartë si drita e agimit.”
Vinin ëndrra shumë të vërteta dhe menjëherë shfaqej rezultati i tyre.
“Pas kësaj, ai filloi të pëlqente vetminë dhe qëndronte i vetëm në shpellën Hira dhe aty adhuronte Allahun. Ky adhurim zgjaste disa net, adhurim të cilin ai e përfundonte para se t’i lindte dëshira të kthehej te familja. Për këto net, ai merrte trastën me vete.”
Pra merrte ushqim dhe pije.
“Pas një kohe, kthehej te Hazret Hatixhja r.a. dhe sërish merrte furnizim për po aq net të tjera. Më në fund, e Vërteta i erdhi atij, ndërkohë ai ndodhej në shpellën Hira. Atij iu shfaq engjëlli dhe i tha: “Lexo!”. Ai u përgjigj: “Unë nuk di të lexoj”.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s., thoshte, siç transmeton Hazret Aishja r.a., se engjëlli më kapi dhe më shtrëngoi aq fort sa, nuk kisha më fuqi ta përballoja. Pastaj më lëshoi dhe më tha sërish: “Lexo!”. I thashë: “Nuk di të lexoj”. Atëherë engjëlli më kapi për herë të dytë dhe më shtrëngoi fort, derisa humba ndjenjat. Pastaj më lëshoi dhe më tha: “Lexo!”. Unë sërish i thashë: “Nuk di të lexoj”. Pastaj engjëlli më kapi për herë të tretë dhe më shtrëngoi fort, pastaj më lëshoi dhe tha:
Ikre bismi rabbikel-ledhi khalek. Khalekal-insane min alek. Ikre ve rabbukel-ekrem.
“Lexo me emrin e Zotit tënd që krijoi. E krijoi njeriun me një ngjizje gjaku. Lexo! Zoti yt është më Bujari.” (Kurani i Shenjtë 96:2-4)
Reagimi i Hazret Hatixhes r.a. dhe dëshmia e Veraka bin Neufelit
Me këto ajete, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. u kthye nga shpella. Kur erdhi në shtëpi te Hazret Hatixhja r.a., zemra i rrihte fort. I tha asaj: “Më mbulo, më mbulo!” Ajo e mbuloi derisa u qetësua. Atëherë ia tregoi Hazret Hatixhes r.a. gjithë ngjarjen dhe tha: “Kam frikë për jetën time”.
Hazret Hatixhja r.a. iu përgjigj:
“Kurrsesi, pasha Allahun, Allahu nuk do të të poshtërojë kurrë. Ti mban lidhjet farefisnore, u vjen në ndihmë të pafuqishmëve, kryen vepra të mira që janë zhdukur nga shoqëria, nderon mysafirët dhe lufton për kauzën e së vërtetës.” Ti gjithmonë ke qëndruar në anën e së vërtetës, pavarësisht nga vështirësitë që has.
Më pas, Hazret Hatixhja r.a. e mori Profetin dhe e çoi te kushëriri i saj, Veraka bin Neufel, i biri i Ased bin Abduluzzasë. Veraka ishte bërë i krishterë në kohën e injorancës dhe dinte të lexonte e të shkruante hebraisht. Ai shkruante nga Ungjilli atë që Allahu donte, në gjuhën hebraike. Ai ishte bërë shumë i moshuar dhe kishte humbur shikimin. Hazret Hatixhja r.a. i tha: “O biri i xhaxhait tim, dëgjo çfarë thotë nipi yt”. Veraka e pyeti Profetin: “O nipi im, çfarë ke parë?”. Profeti s.a.v.s. ia tregoi gjithçka që kishte parë.
Veraka i tha:
“Ky është engjëlli që sjell Sheriatin, të cilin Allahu e kishte zbritur te Hazret Musai a.s. Ah, sikur të jem i ri në atë kohë! Ah, sikur të jem gjallë kur populli yt do të të dëbojë!”.
Profeti Muhammed s.a.v.s. tha: “A do të më dëbojnë ata?”. Veraka u përgjigj: “Po. Sa herë që ka ardhur dikush me një mesazh të tillë, është kundërshtuar dhe është armiqësuar. Nëse unë e arrij atë kohë, do të të ndihmoj me gjithë fuqinë time”.
Pas kësaj, Veraka shumë shpejt ndërroi jetë dhe shpallja u ndërpre për një periudhë.
Nuk ka bekime pa përpjekje
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:
Pasi thellohemi në mësimet e Kuranit të Shenjtë, kuptojmë një të vërtetë, që nga njëra anë, Allahu i Madhërishëm tregon në Kuranin e Shenjtë cilësitë e Tij të bujarisë, të mëshirës dhe të mirësisë, duke u shfaqur i Gjithmëshirshëm (Rrahman) dhe, nga ana tjetër, pohon:
وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى
(Ve en lejse lil-insani il-la ma se’a)
“dhe se njeriu nuk do të ketë asgjë përveç përpjekjes së tij;” (Kurani i Shenjtë 53:40)
Dhe gjithashtu thotë:
وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا
(Ve lledhine xhahedu fina lenehdijen-nehum subelena)
“Dhe ata që përpiqen rreth Nesh, Ne patjetër do t’u prijmë nëpër rrugët Tona.” (Kurani i Shenjtë 29:70)”
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. shpjegon më tej:
Allahu i lidhë dhuntitë e Tij me përpjekje.
Pra, dhuntitë e Allahut nuk janë të ndara nga përpjekja dhe përkushtimi njerëzor, por janë të lidhura me to.
Ai thekson se në këtë drejtim sahabët e Profetit s.a.v.s. janë një shembull i shkëlqyer për ne. Ata nuk e arrijnë kënaqësinë hyjnore vetëm me adhurime të thjeshta apo rituale rutinë. Jo vetëm kaq, por për hir të pëlqimit të Allahut, ata u bënë gati të sakrifikonin deri edhe jetën e tyre dhe u flijuan në rrugën e Allahut, sikurse bagëtitë që flihen në altar. Vetëm përmes këtij përkushtimi të jashtëzakonshëm arritën ata një rang ku Allahu u kënaq me ta.
Nuk ngjitesh dot në asnjë shkallë shpirtërore, pa sakrificë e përpjekje
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. gjithashtu shton:
“Kam vënë re që shumica e njerëzve dëshirojnë që me një të fryrë të arrijnë grada të larta shpirtërore dhe të arrijnë deri në Arshin e Zotit.”
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. vijon:
“Kush mund të jetë më i lartë se i Dërguari ynë, Profeti Muhammed s.a.v.s.? Ai ishte më i miri i njerëzve, më i miri i të dërguarve dhe i profetëve. Kur edhe ai nuk i kreu këto gjëra vetëm me një frymë apo me një veprim të lehtë, atëherë kush është ai që mund ta bëjë? Shikoni se çfarë lloj ushtrimesh shpirtërore bëri ai në shpellën Hira! Allahu e di se për sa kohë bëri lutje të përulura dhe qarje të përmallshme! Për pastrimin shpirtëror, çfarë sakrificash të rënda dhe çfarë përpjekjesh të ashpra bëri! Vetëm pas kësaj, nga ana e Allahut, zbriti mirësia hyjnore.
E vërteta është pikërisht kjo: derisa njeriu, në rrugën e Allahut, të mos sjellë mbi veten e tij një lloj vdekjeje dhe gjendjeje shkrirjeje, nga Ajo anë nuk i kushtohet vëmendje. Por, kur Allahu sheh se njeriu, nga ana e tij, ka bërë përpjekje maksimale dhe për ta arritur Atë, duke sjellë mbi veten e tij një lloj vdekjeje, atëherë Allahu Vetë i manifestohet atij njeriu, e nderon dhe e lartëson përmes shfaqjes së fuqisë së Tij.”
Profetët nuk kërkojnë famë, por i nënshtrohen urdhrit hyjnor
Pastaj, në një vend tjetër, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:
“Natyra e profetëve është e tillë që ata nuk dëshirojnë famë. Asnjë profet nuk deshi asnjëherë famën. Edhe Profeti ynë i dashuri, Muhammedi s.a.v.s. e pëlqente vetminë dhe izolimin. Për të bërë adhurim, ai largohej nga njerëzit dhe shkonte në një shpellë të vetmuar, e cila ishte shpella Hira. Kjo shpellë ishte aq e frikshme saqë asnjë njeri nuk guxonte të hynte në të, por ai e kishte zgjedhur pikërisht për këtë arsye, që nga frika aty të mos vinte njeri. Ai dëshironte vetmi të plotë. Kurrë nuk e pëlqente famën.
Por urdhri i Allahut erdhi:
Ja ejjuhel-mudeththir, kum fe-endhir
“O i mbështjellë! Ngrihu dhe paralajmëro.” (Kurani i Shenjtë 74:2-3)
Në këtë urdhër shihet një lloj detyrimi. Pra, Zoti e detyroi Profetin s.a.v.s. ta linte vetminë, të cilën e pëlqente shumë.”
Dashuria hyjnore, përpjekja dhe adhurimi i thellë nga Profeti s.a.v.s.
Pra, kur dashuria ndaj Allahut arriti kulmin dhe edhe përpjekja e tij arriti kulmin, Allahu e caktoi atë për ta përhapur Librin e Tij të përfundimtar në të gjithë botën. Hazret Mesihu i Premtuar a.s. më tej thotë:
“Kjo ishte dashuri dhe përkushtim ndaj Allahut, por ishte edhe përpjekje, për shkak të së cilës Allahu pastaj e nderoi atë pa masë.”
Andaj, çdo njeri, sipas shkallës së vet, derisa nuk bën përpjekje të duhura, nuk mund ta arrijë dot Allahun.
Në dashurinë ndaj Allahut, gjendja e namazeve të Profetit Muhammed s.a.v.s. ishte e tillë që Muterefi transmeton nga babai i tij, i cili ka thënë:
“Shkova te Profeti s.a.v.s. dhe ai po falej. Nga kraharori i tij vinte një zë si zierja e tenxheres.”
Ai qante me një intensitet të tillë dhe bënte aq shumë rënkime e lutje, sa dukej sikur uji po ziente në tenxhere.
Po ashtu, në një transmetim tjetër, Hazret Aishja r.a. tregon, gjë që e kam përmendur edhe në një hytbe të mëparshme, se ai adhuronte aq shumë dhe qëndronte aq gjatë në këmbë gjatë adhurimit, saqë i enjtëshin këmbët.
Dashuria dhe adhurimi i Profetit Muhammed s.a.v.s. për Allahun
Hazret Kalifi i Dytë i Xhematit r.a., diku tjetër përshkrun dashurinë dhe adhurimet e Profetit Muhammed s.a.v.s. Këtë pjesë të shkurtër e kam përmendur edhe më herët, në hytben para asaj të kaluarës, kur kisha folur për jetën e tij, por këtu ka edhe disa hollësi të tjera, të cilat po i paraqes. Këto e sqarojnë edhe më shumë dashurinë dhe lidhjen e tij me Allahun. Kështu, Hazret Kalifi i Dytë (Musleh Maudi) r.a. shkruan:
“Hazret Aishja r.a. thotë se kur Profeti Muhammed s.a.v.s. u sëmur me sëmundjen e fundit, për shkak të dobësisë së madhe nuk ishte në gjendje të udhëhiqte namazin. Për këtë arsye, ai e urdhëroi Hazret Ebu Bekrin r.a. që ta udhëhiqte namazin. Kur Hazret Ebu Bekri r.a. filloi ta udhëhiqte namazin, Profeti Muhammed s.a.v.s. ndjeu pak lehtësim dhe doli për namaz.
Hazret Aishja r.a. thotë se pasi i dha urdhër Hazret Ebu Bekrit r.a. që ta udhëhiqte namazin, kur ai ndjeu një lehtësim në sëmundje, doli për namaz i mbështetur te disa njerëz. Ajo thotë se ajo pamje ende është para syve të mi, se për shkak të dhimbjeve të forta, këmbët e tij mezi preknin tokën.
Kur arriti në xhami dhe Hazret Ebu Bekri r.a. deshi të tërhiqej prapa, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e kuptoi qëllimin e tij dhe i bëri shenjë që të qëndronte në vendin e vet. Pastaj Profeti u soll atje dhe ai u ul pranë Hazret Ebu Bekrit r.a. Pas kësaj, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. filloi të falte namazin, Hazret Ebu Bekri r.a. filloi ta falte namazin duke e ndjekur namazin e Profetit s.a.v.s., ndërsa njerëzit e tjerë filluan ta ndiqnin namazin e Hazret Ebu Bekrit r.a..
Përkushtimi ndaj namazit edhe në sëmundjen më të rëndë
Ky hadith tregon se çfarëdo sëmundjeje të rëndë që ta kishte, ai kurrë nuk e harronte përmendjen e Allahut. Zakonisht shihet se njerëzit, sapo u shfaqet një shqetësim i vogël, i harrojnë të gjitha adhurimet. Në faljen e namazit me xhemat dhe në përmbushjen e kushteve të tjera shpesh bëjnë mangësi.
Por gjendja e Profetit Muhammed s.a.v.s. ishte e tillë që, jo vetëm në sëmundje të lehta, madje edhe në atë sëmundje në të cilën ai ndërroi jetë, dhe ashpërsia e së cilës ishte e tillë saqë ai humbiste ndjenjat herë pas here dhe nuk ishte në gjendje të ngrihej, megjithatë, kur filloi namazi, ai nuk duroi dot të rrinte ulur në shtëpi. Menjëherë, i mbështetur mbi shpatullat e dy burrave, pavarësisht nga dobësia aq e madhe sa këmbët i dridheshin, ai shkoi në xhami për namazin me xhemat.
Pa dyshim, në pamje të parë kjo gjë mund të duket e zakonshme, por shikojeni gjendjen në të cilën ndodhej i Dërguari i Allahut s.a.v.s., pastaj shikojeni edhe atë etje për përmendjen e Allahut, nën ndikimin e së cilës ai erdhi për namaz me duart mbi shpatullat e dy njerëzve. Atëherë mund ta kuptojmë se ky nuk ishte një rast i zakonshëm, por ishte një pasqyrë e shfaqjes së atij zelli për përmendjen e Allahut që ai kishte në zemër.
Çdo njeri me mendje të kthjellët mund ta kuptojë se përmendja e Allahut ishte ushqimi i tij dhe pa të ai nuk gjente asnjë kënaqësi në jetë. Pikërisht kësaj i referohej ai kur thoshte se nga gjërat që më janë bërë të dashura, njëra është:
Kurretu ajni fis-salat
Qetësia e syve të mi gjendet në namaz.
Sheriati i urdhërave dhe sheriati i dashurisë
Nga aspekti i sheriatit, falja e namazit me xhemat ose ardhja në xhami për të nuk ishte një detyrim, sepse në gjendje sëmundjeje sheriati islam nuk e detyron njeriun t’i përmbushë këto kushte; ai mund ta falë namazin edhe në shtëpi. Por kjo ishte sheriati i dashurisë. Një gjë ishte urdhri i sheriatit, por veprimi i Profetit Muhammed s.a.v.s. ishte sipas sheriatit të dashurisë. Ato ishin rregullat e sheriatit, por këto ishin rregullat e dashurisë. Këto ishin urdhra të dashurisë, të cilat ishin mbi ato të zakonshmet. Në to rridhte dashuri dhe përkushtim.
Pa dyshim, sheriati i jepte leje që ai ta falte namazin në shtëpi, por dashuria që ai kishte për përmendjen e Allahut e detyronte që, çfarëdo që të ndodhte, ai ta përballonte çdo vështirësi dhe ta kryente përmendjen e Allahut me të gjitha kushtet, duke e kujtuar të Dashurin e tij.
Kur në atë gjendje të dhimbshme ai kishte një lidhje kaq të fortë me përmendjen e Allahut, atëherë mund të merret me mend gjendja e tij në shëndet. Nga kjo mund të imagjinosh se me çfarë zelli Profeti s.a.v.s. angazhohej në përmendjen e të Dashurit të tij.
I Dërguari i Allahut s.a.v.s. kishte një lidhje të tillë me Allahun, saqë sapo përmenej Allahu i Madhërishëm, brenda tij fillonte një vrullim. Ai kishte një dashuri të tillë për Allahun, saqë si në shëndet, ashtu edhe në sëmundje, përmendja e Allahut ishte ushqimi i tij. Dhe pikërisht këtë gjë ai dëshironte ta krijonte edhe te ymeti i tij dhe te njerëzit e tij, që edhe ata ta bënin këtë si shprehi.
Një namaz i veçantë i Profetit Muhamed s.a.v.s.
Ashtu siç e kam përshkruar edhe në një hytbe më parë jetën e Profetit Muhammed s.a.v.s. dhe kam përmendur shkurtimisht këtë hadith, ka disa hollësi që ia vlen të përsëriten. Për këtë arsye po i përmend sërish.
Një herë, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. shkoi te fisi Beni Amr bin Auf për të pajtuar mes tyre, sepse kishte ndodhur një grindje a mosmarrëveshje. Ai shkoi atje për të bërë pajtim. Gjatë kësaj kohe erdhi koha e namazit. Në Xhaminë e Profetit u thirr ezani. Më pas, muezini shkoi te Hazret Ebu Bekri r.a. dhe i tha:
“A do t’ua falni njerëzve namazin, që unë të them ikametin?”. “Po”, iu përgjigj Hazret Ebu Bekri r.a..
Pastaj Hazret Ebu Bekri u ngrit për namaz. Ndërkohë, mbërriti i Dërguari i Allahut s.a.v.s.. Njerëzit po faleshin. Profeti s.a.v.s. kaloi përmes një rruge dhe shkoi përpara, duke u vendosur në rreshtin e parë. Kur njerëzit e kuptuan ardhjen e tij, filluan të duartrokitnin që Hazret Ebu Bekri të merrte vesh. Por Hazret Ebu Bekri, gjatë namazit, nuk i kushtonte vëmendje asnjë ane tjetër. Ai kishte një përqendrim të jashtëzakonshëm në namaz dhe adhurim, dhe nuk shpërqendrohej.
Kur duartrokitjet u zgjatën, ia morën vëmendjen Hazret Ebu Bekrit, atëherë ai e kuptoi se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. kishte ardhur. Profeti s.a.v.s. i bëri shenjë që të qëndronte në vendin e tij. Atëherë Hazret Ebu Bekri ngriti duart dhe, për këtë nderim, falënderoi dhe lavdëroi Allahun. Pastaj u tërhoq mbrapa dhe u bashkua me rreshtin e parë, ndërsa i Dërguari i Allahut s.a.v.s. doli përpara dhe e udhëhoqi namazin.
Pasi u dha selami, Profeti s.a.v.s. tha:
“O Ebu Bekr, kur unë të dhashë urdhër, çfarë të pengoi që të vazhdoje faljen e namazit?”.
Siç e kam thënë edhe më parë, Hazret Ebu Bekri u përgjigj: “Çfarë pozite ka biri i Ebu Kahafes që të qëndroj përpara dhe t’i prij namazit përpara të Dërguarit të Allahut?”.
Pastaj Profeti Muhammed s.a.v.s. u kthye nga njerëzit dhe tha:
Pashë se ju duartrokitët shumë. Nëse gjatë namazit ndodh diçka, duhet të thuhet ‘SubhanAllah’, sepse kur të thuhet ‘SubhanAllah’, vëmendja vetvetiu kthehet. Ndërsa duartrokitja është punë e grave.
Dëshira e Profetit s.a.v.s. që njerëzit për çdo gjë të përmendin emrin e Allahut
Hazret Musleh Maudi r.a. shkruan:
“Ky hadith, edhe pse na jep shumë mësime të tjera, këtu dua t’ju tërheq vëmendjen vetëm te një çështje. Dhe ajo është se gjatë gjithë jetës së tij, përpjekja e Profetit Muhammed s.a.v.s. ishte që, në çdo mënyrë të mundshme, emri i Allahut të ishte gjithmonë në gjuhët e njerëzve.
Gjendja e tij personale në përmendjen e Allahut jua kam treguar më sipër, por ky hadith na tregon se ai dëshironte që çdo njeri për çdo gjë ta përmendte emrin e Allahut.
Tani, ne duhet ta shqyrtojmë veten tonë. A e kemi edhe ne gjithmonë në zemër kujtimin e Allahut, ashtu siç e dëshironte Profeti Muhammed s.a.v.s. nga ymeti i tij? A kemi ne aq dhembje në zemër, apo namazit dhe përmendjes së Allahut u kushtojmë vëmendje vetëm për qëllimet tona tokësore dhe në gjendje të zakonshme i harrojmë?
Përmendja e Allahut në çdo veprim dhe rreziku i mburrjes nga adhurimi
Hazret Kalifi i Dytë r.a. diku tjetër shkruan:
“Ka shumë ngjarje që tregojnë se Profeti Muhammed s.a.v.s. dëshironte që përmendja e Allahut të bëhej sa më shumë. Prandaj, kur teshtin, para buke, pas buke, para se të flesh, pasi zgjohesh, pas namazeve, para se të merresh me një punë të rëndësishme, gjatë marrjes së abdesit, me pak fjalë, në shumicën e veprimeve, Profeti s.a.v.s. i udhëzoi njerëzit të përmendin Allahun. E kjo tregon se ai jo vetëm vetë ishte i zhytur në përmendjen e Allahut, por dëshironte që edhe të tjerët ta kujtonin sa më shumë Allahun. Natyrisht, kjo është provë dhe dëshmi e dashurisë së tij të thellë për Allahun.”
Hazret Musleh Maudi r.a. shkruan:
“Kam parë shumë njerëz që, sapo kanë bërë pak ibadet (adhurim), fillon t’u pëlqejë vetvetja. Pas disa ditësh namazi apo adhurimi, ata fillojnë ta konsiderojnë veten si ndonjë Faraon pa mjete ose si krenaria e evlijave, dhe bota me gjithçka që ka u duket e pavlerë. Nuk e njohin më të vërtetën e njerëzve të mëdhenj. Jo vetëm që e përçmojnë njeriun, madje ndiejnë sikur po i bëjnë nder edhe Allahut. Mendojnë sikur ibadeti i tyre që kanë bërë është aq i lartë, saqë edhe Zoti t’i falënderojë ata. MeadhAllah. Mendojnë se po të mos e kishin adhuruar Zotin ata, çfarë do të bënte Allahu.
Edhe ata që nuk arrijnë deri në këtë skaj dhe nuk flasin kështu, shpesh vërehet se edhe tek ata, pas adhurimit, lind një lloj krenarie. Shumë pak janë ata që edhe pas adhurimit mbeten të përulur. Ky pikërisht është grupi i njerëzve të mirë, ata që qëndrojnë gjithmonë të përulur, edhe pasi kryejnë adhurim. Ata i fshehin veprat e tyre të mira, e fshehin edhe dashurinë ndaj Allahut dhe e konsiderojnë këtë si një mirësi të Allahut, që Ai u ka dhënë mundësinë të jenë adhurues të Tij. Ky është në të vërtetë grupi i njerëzve të mirë.”
Njerëzit pyesin: çfarë janë veprat e mira? Shumë pyesin, sidomos të rinjtë dhe fëmijët sot, dhe si mund të dihet se Allahu është i kënaqur? Allahu është i kënaqur pikërisht kështu: të bëni vepra të mira dhe të bëni vetëm për të fituar pëlqimin e Allahut. Njeriu mund ta gjykojë vetveten. Nuk ka nevojë të marrë një gjyqtar nga jashtë. Njeriu mund ta kuptojë vetë se nëse veprat e mira që po bën, i bën për Allahun, atëherë ato me siguri janë të pëlqyera tek Allahu.
Hazret Musleh Maudi (Kalifi i Dytë i Xhematit) r.a. vijon:
“Pas kësaj, mund të kuptoni se cila ishte gjendja e prijësit të të gjithë punmiërve, e atij që ishte më i larti i Profetëve, pra e Profetit Muhammed s.a.v.s.! Ai ishte përmbledhja e të gjitha virtyteve dhe burimi i të gjitha mirësive. Sa më shumë që e adhuronte Allahun, aq më shumë i shtohej dashuria për Të, e jo më të flitej për ndonjë mburrje apo mendjemadhësie tek ai. Ai jo vetëm që nuk i bënte nder Allahut me adhurimin e tij, jo e jo, madje, kishte turp dhe mirënjohje, dhe i thoshte Allahut:
“O Allah, këtë mundësi për të të adhuruar Ty, vetëm Ti me bekimin Tënd më dhurove.”
Adhurimi i tij kishte një vazhdimësi të pandërprerë. Kur kalonte një kohë në adhurim, ai mendonte se kjo ishte një mirësi e madhe e Allahut dhe se duhej shprehur falënderimi për këtë mirësi. Nga kjo ndjenjë falënderimi, pa e kuptuar, ai angazhohej edhe më shumë në adhurim. Edhe këtë e konsideronte një mirësi të Allahut, sepse jo çdokujt i jepet mundësia të falënderojë. Pra, edhe mundësia për falënderim ishte një mirësi e Allahut. Pastaj i shtohej dëshira edhe më shumë, dhe ai sërish zhytej në adhurimin e Zotit të tij. Ky zinxhir i bisedës së fshehtë dhe i lutjes zgjatej aq shumë, saqë shpesh, duke u falur, këmbët e tij ënjteshin.
Sahabët i thoshin: “O i Dërguari i Allahut, përse mundohesh kaq shumë gjatë adhurimit të Zotit, për sa kohë që ty të jenë falur të gjitha gjynahet?”. Ai përgjigjej: “A nuk duhet të jem rob mirënjohës?”.
Hazret Mugira bin Shube r.a. thotë se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. qëndronte në këmbë për namaz për një kohë aq të gjatë saqë këmbët ose pulpët e tij ënjteshin. Kur njerëzit i thoshin pse e bënte këtë, ai përgjigjej: “A nuk duhet të jem rob mirënjohës?”.
Allah! Allah! Çfarë dashurie, çfarë afeksioni, çfarë lidhjeje! Ai qëndronte në këmbë në përmendjen e Allahut dhe humbiste ndjesinë e trupit të tij. Qarkullimi i gjakut fillonte të grumbullohej poshtë dhe këmbët e tij ënjteshin, por dashuria nuk e linte mendjen të shkonte në atë drejtim. Njerëzit përreth habiteshin duke parë këtë gjendje. Ata ndienin dhimbje për dhimbjen e tij dhe e drejtonin vëmendjen e tij duke i thënë se pse po e vinte veten në këtë vuajtje dhe pse po duronte kaq shumë dhimbje, se duhej të mendonte pak edhe për shëndetin dhe rehatinë e tij. Por ajo dhimbje, e cila i shqetësonte të tjerët dhe i prekte ata që e shihnin, tek ai nuk kishte asnjë ndikim. Në vend që të tregonte ndonjë lehtësim në adhurim dhe ta linte qëndrimin e gjatë në këmbë në përmendjen e Zotit të tij, ai nuk e pëlqente këtë këshillë dhe u përgjigjej:
“A nuk duhet të jem rob mirënjohës?”
Ai më ka bërë kaq shumë mirësi, më ka bekuar kaq shumë; atëherë si nuk duhet ta përkujtoj emrin e Tij sa më shumë për këtë sjellje të bukur! Si të tregohem i pavëmendshëm në adhurimin e Tij?”.
Sa përgjigje e mbushur me sinqeritet dhe sa bukur i shfaq ndjenjat e zemrës së tij të pastër! A ka ndonjë tjetër që e ka këtë etje për përmendjen e Allahut? A mund të japë dikush tjetër një shembull të tillë? A mundet ndonjë personalitet i një populli tjetër ta krahasojë veten me këtë sinqeritet? Por shikoni: ashtu siç ai vetë vepronte kështu, ai priste që edhe ummeti i tij të vepronte në të njëjtën mënyrë.
Vazhdimësia e adhurimit dhe puna e pandërprerë e Profetit Muhammed s.a.v.s.
Në vazhdë të këtij shpjegimi, Hazret Musleh Maudi r.a. tha:
Si Profeti Muhammed s.a.v.s. qëndronte i angazhuar në punët e tij. Pra, nuk ishte që ai vetëm adhuronte Zotin dhe të gjitha punët e tjera i linte pa bërë. As nuk ishte kështu që ai çohej natën për adhurim dhe pastaj të flinte gjithë ditën. Sepse, nëse do të ishte kështu, atëherë nuk do të kuptohej ai zjarr dhe ajo etje që shfaqet në faktin se ai, edhe gjatë gjithë ditës, ishte i angazhuar në përhapjen e emrit të Allahut dhe në vendosjen e bindjes dhe të nënshtrimit ndaj Tij.
Ai vetë udhëhiqte namazin si imam pesë herë në ditë. Delegacionet dhe ambasadorët që vinin nga vende të largëta, ai vetë i priste dhe u përgjigjej kërkesave të tyre. Komandën e luftërave e mbante vetë. Shokëve ua mësonte Kuranin e Shenjtë. Vetë ishte gjykatës. Gjatë gjithë ditës, çfarëdo mosmarrëveshjeje që ndodhte mes njerëzve, ai i gjykonte. Administrimi i pasurisë, administrimi i Bejtul-Malit, administrimi i shtetit, zbatimi i fesë islame, përmbushja e të drejtave të grave, madje edhe pjesëmarrja në punët e shtëpisë, të gjitha këto punë ai i kryente gjatë ditës.
Dhe pasi i kryente të gjitha këto, në vend që të binte i rraskapitur në shtrat dhe të mos e ngrinte kokën deri në lindjen e diellit, ai ngrihej vazhdimisht, ulej dhe bënte tesbih, bënte tahmid. Dhe pasi kalonte gjysma e natës, ngrihej, merrte abdes dhe, krejtësisht i vetëm, kur gjithandej mbizotëronte heshtja dhe qetësia, qëndronte para Zotit të tij me përulësi të thellë dhe niste leximin e Kuranit të Shenjtë. Qëndronte në këmbë për aq gjatë, saqë këmbët e tij enjtëshin.
Madje, Abdullah bin Mesudi r.a. thotë: Një herë edhe unë u ngrita për t’u falur bashkë me të, por u lodha kaq shumë, saqë gati do të largohesha duke e ndërprerë namazin, sepse këmbët e mia nuk mund ta përballonin më peshën dhe ishte përtej fuqisë sime të qëndroja më gjatë.
Ky rrëfim vjen nga një person që ishte i ri dhe shumë më i ri në moshë se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. Nga kjo mund të kuptohet se sa e fortë ishte forca dhe zelli i dashurisë së tij për Allahun, saqë pavarësisht nga mosha e madhe, pavarësisht nga angazhimet e gjithë ditës, ai qëndronte në këmbë në adhurim për aq gjatë, saqë edhe të rinjtë e fortë, punët e të cilëve, në krahasim me punët e Profetit a.s., nuk ishin asgjë, nuk mund të qëndronin me të dhe lodheshin.
Përse ishte ky adhurim? Për çfarë arsyeje e duronte ai këtë mundim? Ai e përballonte këtë lodhje vetëm sepse ishte një rob mirënjohës dhe zemra e tij, duke parë mirësite e Allahut, ishte gjithmonë e prirë drejt përmendjes së Tij. Ai kishte një dashuri për Allahun.
Si ishte namazi i Profetit Muhammed s.a.v.s.?
Nga Ebu Selma bin Abdurrahmani transmetohet se ai e pyeti Hazret Aishen r.a.: “Si ishte namazi i Profetit Muhammed s.a.v.s. gjatë Ramazanit?”. Edhe tani po afrohet Ramazani. Ne gjithsesi bëjmë adhurime në Ramazan, por duhet t’i bëjmë edhe para Ramazanit. Sidoqoftë, Hazret Aishja r.a. tha se Profeti Muhammed s.a.v.s. as në Ramazan dhe as jashtë tij, në asnjë muaj tjetër, nuk falej më shumë se njëmbëdhjetë rekate.
Namazi i tij ishte i tillë që ai nuk i falte nafilet më shumë se njëmbëdhjetë rekate. Ai falte katër rekate dhe mos pyet për bukurinë dhe gjatësinë e tyre. Sa të bukura dhe sa të gjata ishin ato namaze! Pastaj falte edhe katër rekate dhe mos pyet për bukurinë dhe gjatësinë e tyre. Pastaj falte tri rekate. Unë i thashë: “O i Dërguari i Allahut, a flini para se të falni vitrin?”, domethënë pas katër rekateve pushonte pak dhe pastaj falte vitrin. Ai u përgjigj:
“Sytë e mi flenë, por zemra ime nuk fle”; ajo është zgjuar në dashurinë e Allahut”.
Afërsia e plotë me Zotin e Madhërishëm
Hazret Mesihu i Premtuar a.s., duke përshkruar jetën e Profetit Muhammed s.a.v.s. dhe duke folur për afërsinë e tij me Zotin, thotë:
Allahu, në një vend tjetër, për këtë afërsi hyjnore ka thënë:
Kul inne salati ve nusuki ve mahjaje ve memati lil-lahi rabbil-alemin.
“Thuaju: Sigurisht, namazi im, sakrificat e mia, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve.” (Kurani i Shenjtë 6:163)
Domethënë, njoftoji njerëzit se gjendja ime është e tillë që unë jam flijuar plotësisht për Allahun. Të gjitha adhurimet e mia janë vetëm për Allahun, që është Zoti i botëve. Kjo tregon se njeriu derisa nuk arrin përsosmërinë, nuk mund të adhurojë Allahun në mënyrë krejtësisht të pastër. Një pjesë e adhurimit të tij mbetet për Allahun, ndërsa një pjesë tjetër mbetet për veten e tij, sepse ai kërkon madhështinë dhe lartësimin e vetvetes, në vend që të madhërojë Allahun. Ky është realiteti i adhurimit të njeriut.
Po ashtu, një pjesë e adhurimit të tij është edhe për njerëzit, sepse madhështinë, fuqinë dhe autoritetin që duhet t’ia atribuojë vetëm Allahut, ai ua jep pjesërisht edhe njerëzve të tij. Prandaj, ashtu siç adhuron Allahun, ai adhuron edhe egon e tij dhe njerëzit e tij, madje, në adhurimin e tij përfshin edhe shkaqet e ulëta të kësaj bote. Ai u jep pjesë edhe shkaqeve të kësaj bote, sepse përballë vullnetit dhe caktimit të Allahut, ai i konsideron këto shkaqe si bashkëpjesëmarrëse në fuqitë e Zotit. Prandaj, një njeri i tillë nuk mund të quhet adhurues i vërtetë i Allahut, sepse herë e bën veten pjesëmarrëse në madhështinë e Allahut, herë njerëzit e tjerë dhe herë shkaqet.
Adhurues i vërtetë është ai që të gjitha madhështitë, të gjitha madhëritë dhe të gjitha pushtetet ia atribuon vetëm Allahut dhe askujt tjetër jo. Kur adhurimi i njeriut arrin në këtë shkallë të njëshmërisë (teuhid), vetëm atëherë ai mund të quhet adhurues i vërtetë i Allahut. Një njeri i tillë, ashtu siç e thotë me gjuhë se Allahu është Një dhe pa ortak, dhe lexon “La ilahe il-lallah”, po ashtu edhe me veprën e tij, pra me adhurimin e tij, dëshmon për njëshmërinë e Allahut.
Pikërisht për këtë shkallë të përsosur bën fjalë ajeti i përmendur më lart, për të cilin Profeti Muhammed s.a.v.s. u urdhërua të thoshte: “Thuaju njerëzve se të gjitha adhurimet e mia janë për Allahun”, domethënë se egoja, njerëzit dhe shkaqet nuk kanë asnjë pjesë në adhurimin tim. Pastaj tha edhe: “Sakrifica ime është vetëm për Allahun, jeta ime është për Allahun dhe vdekja ime është për Allahun”.
Duhet mbajtur mend se fjala nesike në gjuhën arabe do të thotë sakrificë, dhe fjala nusuk që gjendet në ajet është shumësi i saj. Po ashtu, ajo ka edhe kuptimin e adhurimit. Prandaj, këtu është përdorur një fjalë që përfshin njëkohësisht kuptimin e adhurimit dhe të sakrificës. Kjo tregon se adhurimi i përsosur, në të cilin nuk përzihen egoja, krijesat dhe shkaqet, në të vërtetë është një sakrificë, dhe sakrifica e përsosur është në të vërtetë adhurim i përsosur.
Më pas, fjalia “jeta ime është për Allahun dhe vdekja ime është për Allahun” është shpjegim i fjalës sakrificë, që askush të mos bjerë në mendimin se sakrifica këtu nënkupton sakrificën e dashit, të lopës apo të devesë. Me shprehjen “jeta ime dhe vdekja ime janë vetëm për Allahun” bëhet e qartë se këtu bëhet fjalë për sakrificën e shpirtit. Fjala sakrificë (kurban) rrjedh nga fjala afërsi (kurb) dhe kjo tregon se afërsia me Allahun arrihet vetëm atëherë kur të gjitha fuqitë dhe lëvizjet egoiste pësojnë një lloj vdekjeje.
Pra, ky ajet është një dëshmi e madhe për afërsinë e plotë të Profetit Muhammed s.a.v.s. me Allahun. Ai kishte një afërsi krejtësisht të përsosur me Allahun dhe ky ajet tregon se ai ishte shkrirë dhe flijuar plotësisht për Allah, saqë çdo frymëmarrje e jetës së tij dhe vdekja e tij ishin bërë vetëm për Allahun. Në ekzistencën e tij nuk kishte mbetur asnjë pjesë për egon, për krijesat apo për shkaqet materiale, dhe shpirti i tij ishte përulur te pragu i Allahut me një sinqeritet të tillë, saqë në të nuk kishte mbetur asnjë edhe një grimë e përzierjes me diçka tjetër.
Qëndrimi i drejtë ndaj lehtësive të lejuara dhe adhurimi i natës
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. në një vend tjetër thotë:
Edhe pse Allahu ka lejuar disa gjëra, kjo nuk do të thotë që gjithë jetën të kalosh vetëm për ato gjëra. Allahu, duke përshkruar robërit e Tij, thotë:
Ve lledhine jebitune li-rabbihim suxh-xheden ve kijamen,
“janë ata që kalojnë netët për Zotin e tyre duke bërë sexhde dhe duke qëndruar në këmbë.” (Kurani i Shenjtë 25:65)
Tani shikoni: ata që rrinë ditë e natë vetëm te gratë, si mund t’i kalojnë netët në adhurim, siç e dëshiron Allahu? Njeriu i tillë nuk merr grua si bashkëshorte, por krijon një ortak karshi Allahut. Profeti Muhammed s.a.v.s. kishte nëntë gra dhe, megjithatë, ai i kalonte netë të tëra në adhurimin e Allahut.
Një natë ishte radha e Hazret Aishes r.a. Një pjesë e natës kishte kaluar, kur Hazret Aishja u zgjua dhe pa se Profeti nuk ishte aty. Ajo dyshoi se ndoshta kishte shkuar te ndonjë nga gratë e tjera. U ngrit dhe e kërkoi në çdo shtëpi, por nuk e gjeti. Më në fund pa se ai ishte në varreza dhe po qante në sexhde. Tani shikoni: ai la një grua të gjallë dhe që e donte, dhe shkoi në vendin e të vdekurve, në varreza, dhe qau. A mund të jenë, pra, gratë e tij për epsh apo për dëshirat e nefsit? Siç e akuzojnë disa.
Pra, mbajeni mirë mend: dëshira e vërtetë e Allahut është që epshet të mos mbizotërojnë mbi ju. Për plotësimin e takvasë (druajtje ndaj Allahut), nëse lind nevoja e vërtetë, atëherë mund të martoheni edhe me një grua tjetër. Këtë si këshillë ai ua tha anëtarëve të Xhematit, me kushtin e arritjes së takvasë, dhe tha:
“por jo që martesat të bëhen për dëshira personale dhe epshe.” Sot vijnë edhe ankesa për këtë çështje. Islami nuk e lejon këtë. Nevoja duhet të jetë e ligjshme. Për këtë arsye, nuk mbetet ndonjë akuzë kundër Islamit, sepse ata që martohen më shumë se një herë, por këtë gjë e bëjnë për dëshirat e ulta dhe në mënyra të palejuara, shkaktojnë akuza ndaj Islamit. Por duhet ta mbajnë mend, si myslimanët, ashtu edhe ata që kundërshtojnë, se Islami ka vendosur kushte të caktuara për poligaminë
Namazi si qetësi e syve dhe veçoria e adhurimit në Islam
Në një transmetim vjen se Hazret Enesi r.a. tregon se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. ka thënë, këtë hadith e kam përmendur edhe më herët në një hytbe:
“Nga gjërat e kësaj bote më pëlqejnë gruaja dhe parfumi, por gjëja që e dua më shumë dhe që është qetësia e syve të mi, është namazi.”
Për këtë, një shpjegim i hollësishëm është dhënë nga Hazret Musleh Maudi r.a., të cilin e përmend sërish. Ai shpjegon se shprehja:
Kurretu ajni fi-s-salat, “qetësia e syve të mi është në namaz” është një veçori që e ka vetëm Islami, në krahasim me fetë e tjera. Në botë nuk ka asnjë popull tjetër, përveç myslimanëve, që ta ketë adhurimin të rregulluar me disiplinë si namazi.
Të gjitha fetë e mëparshme kanë theksuar lëvizjet e jashtme ose i kanë vendosur kohët e adhurimit aq larg njëra-tjetrës, saqë ana shpirtërore dobësohet. Vetëm Islami është feja që ndjekësit e saj i thërret pesë herë në ditë për adhurim.
Njerëzit duhet të mendojnë se, nëse janë bërë farz pesë namaze në ditë, atëherë edhe kryerja e tyre është e domosdoshme, në mënyrë që ana shpirtërore të mbetet e gjallë dhe njeriu të mos mbetet i zhytur vetëm në punët e dynjasë.
Hazret Kalifi i Dytë r.a. shkruan:
Të krishterët dhe hindusët shkojnë për adhurim një herë në javë. Është e mundur që disa prej tyre të adhurojnë ditë e natë, por këtu bëhet fjalë për adhurimin kolektiv. Urdhrin për adhurim disa herë në ditë e ka dhënë vetë Profeti Muhammed s.a.v.s..
Pastaj, fjala salat ka edhe kuptimin e lutjes, dhe kështu Profeti Muhammed s.a.v.s. ka theksuar shumë rëndësinë e lutjes. Në adhurimet e feve të tjera është vënë theksi te aspektet e jashtme dhe është bërë përpjekje që të krijohet kënaqësi përmes tyre, si p.sh. te arianët dhe të krishterët ka këngë dhe muzikë. Por Profeti Muhammed s.a.v.s. thotë se atij i është dhënë një adhurim në të cilin vetë adhurimi është kënaqësi, një kënaqësi me të cilën asnjë fe tjetër nuk mund të konkurrojë.
Pra, jo këngë e muzikë, por adhurimi i Allahut në heshtje, përmendja e Tij me tahmid dhe takdis, lavdërimi i Allahut dhe pastaj lotët dhe përgjërimi, këto janë gjëra që kanë shije dhe që e shtojnë edhe më shumë dashurinë ndaj Allahut.
Dy veprat më të dashura të Profetit Muhamed a.s.
Prandaj, duke ndjekur shembullin e Profetit Muhammed s.a.v.s., ne duhet të përpiqemi ta arrijmë këtë standard në namaz dhe në adhurim. Vetëm atëherë mund të quhemi vërtet myslimanë.
Hazret Mesihu i Premtuar a.s., në një letër që ia shkroi Hazret Mir Nasir Nevab Sahibit, ka thënë:
“Duke iu përgjigjur pyetjes suaj se cila duhet të jetë metoda e adhurimit, dua t’ju them është vetëm një metodë: të ndiqni me sinqeritet rrugën e Profetit Muhammed s.a.v.s.. Dy janë veprat për të cilat Profeti Muhammed s.a.v.s. ka pasur dashuri të jashtëzakonshme: namazi dhe xhihadi.
Për namazin, Profeti Muhammed s.a.v.s. ka thënë: Kurretu ajni fi-s-salat, ‘qetësia e syve të mi është në namaz.’
Ndërsa për xhihadin tha: Do të doja të vritem në rrugën e Allahut, pastaj të ringjallem, pastaj sërish të vritem, e sërish të ringjallem e sërish të vritem.”
Pasi e thotë këtë, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. shton:
Në këtë kohë xhihadi është në formën e tij shpirtërore dhe ky xhihad është përpjekja për ngritjen e fjalës së Islamit, dhënia e përgjigjeve ndaj kundërshtimeve të kundërshtarëve, përhapja e bukurive të fesë së vërtetë islame në botë dhe shfaqja e vërtetësisë së Profetit Muhammed s.a.v.s. Ky është xhihadi, derisa Allahu të krijojë ndonjë situatë tjetër në botë.
Prandaj, në xhihadin tonë me penë dhe në përhapjen e mesazhit të Islamit do të kemi bekime vetëm atëherë kur arrijmë ta rrisim edhe standardin e adhurimit dhe të dashurisë ndaj Allahut. Nëse duam të marrim pjesë në këtë xhihad, atëherë duhet t’i kushtojmë vëmendje dashurisë për Allahun, lutjeve si dhe adhurimit ndaj Allahut. Duke ndjekur shembullin e Profetit Muhammed s.a.v.s., nëse veprojmë kështu, Allahu do të bekojë punët tona.
Allahu na dhëntë të gjithëve këtë mundësi!
Lutje për Xhematin në Bangladesh
Sot po mbahet edhe Xhelsa Salana e Xhematit të Bangladeshit, ku ka mjaft kundërshtime. Lutuni edhe për ta, që Allahu t’i mbajë të gjithë nën mbrojtjen e Tij dhe që Xhelasa e tyre të përfundojë me mbarësi e sukses!
***
