Dashuria e për hir të Allahut | Shembulli i Profetit Muhamed a.s.
(Hytbja e mbajtur më 23.01.2026, nga Hazret Mirza Masrur Ahmedit (a.b.a.), Kalif i Pestë dhe Udhëheqësi botëror i Xhematit Mysliman Ahmedia)
Në hytbet e kaluara ju fola për jetën e Profetit Muhammed s.a.v.s., duke iu referuar dashurisë së tij për Allahun. Pikërisht këtë temë do ta vijoj sot me aspekte të reja. Mënyrën e adhurimit të Profetit Muhammed s.a.v.s. dhe bukurinë e saj jua kam shpjeguar më parë, pjesërisht. Edhe sot do t’ju sjell disa hadithe të tjera në lidhje me këtë temë, gjithashtu disa citime nga Hazret Mesihu i Premtuar a.s., shërbyesi më i përsosur i Profetit s.a.v.s., citime të cilat japin një skicë të këndshme të dashurisë hyjnore të Profetit Muhammed s.a.v.s. dhe përshkruajnë fuqishëm pozitën e lartë të tij.
Namazi i natës i Profetit Muhammed s.a.v.s.
Në një transmetim përmendet se Hazret Hudhejfe r.a. rrëfen:
“Unë fala një natë namazin bashkë me Profetin Muhammed s.a.v.s. Ai e filloi recitimin me Suren el-Bekare. Mendova se do të shkonte në ruku pas njëqind ajeteve, por ai vazhdoi më tej. Pastaj mendova se do të bënte ruku në fund të sures, por ai vazhdoi përsëri. Pastaj mendova se tani do të bënte ruku, por ai filloi Suren en-Nisa dhe e lexoi atë. Pastaj filloi Suren Ali-Imran dhe e lexoi edhe atë.
Ai po lexonte me qetësi të madhe, duke ndalur fjalë pas fjale. Kur kalonte te ndonjë ajet ku përmendej lartësimi i Allahut (tesbih), ai e lartësonte Allahun. Kur lexonte ndonjë ajet ku kishte lutje, ai lutej. Kur lexonte ndonjë ajet ku kërkohej mbrojtja e Allahut, kërkonte mbrojtje.
Pastaj bëri ruku dhe tha:
سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ
Subhane rabbijel-adhim I pastër është Zoti im, i Madhërishmi.
Rukuja e tij ishte po aq e gjatë sa ka qenë kijami. Pra, ishte një ruku shumë e gjatë. Pastaj tha:
سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ
SemiAllahu limen hamideh, domethënë: Allahu e dëgjoi atë që e lavdëroi Atë.
Pastaj qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, pothuajse sa rukuja e tij. Pastaj bëri sexhde dhe tha:
سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى
Subhane rabbijel-a’la, i pastër është Zoti im, Më i Larti.
Sexhdja e tij ishte afërsisht sa kijami i tij. Kjo ishte mënyra e faljes së namazeve nafile të Profetit Muhammed s.a.v.s., të cilën një sahabi e pa në një rast.
Qëndrimi i gjatë në një ajet të vetëm në namaz nate
Po ashtu, Hazret Aishja r.a. rrëfen se një natë Profeti Muhammed s.a.v.s. qëndroi në kijam (qëndrimi në këmbë) duke lexuar vetëm një ajet nga Kurani i Shenjtë. Domethënë, pas Sures el-Fatiha, ai lexonte vazhdimisht të njëjtin ajet në kijam.
Në hadithin e mëparshëm kemi rrëfimin një sahabi, i cili tha Profeti s.a.v.s. lexoi sure të gjata, ndërsa ky hadith na tregon se ai qëndroi gjatë duke lexuar një ajet të vetëm.
Se sa i gjatë ishte kijami i tij, këtë jua kam treguar në hytbet e kaluara duke iu referuar hadithit nga Hazret Aishja r.a., ku ajo thotë se kijami, rukuja dhe sexhdja ishin aq të gjata dhe aq të bukura, saqë bukurinë e tyre nuk mund ta përshkruante dot me fjalë.
Lutja për faljen e njerëzimit në namazin e natës
Po ashtu, Hazret Ebu Dherri r.a. rrëfen se Profeti Muhammed s.a.v.s. u ngrit për të falur namaz dhe vazhdoi ta lexonte të njëjtin ajet deri në agim. Ajeti ishte:
إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۖ وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
In tu’adh-dhibhum fe-innehum ibaduk, ve in taghfir lehum fe-inneke entel-adhizul-hakim.
“Nëse do t’i ndëshkosh, janë robërit e Tu, e nëse do t’i falësh, Ti sigurisht je Mbizotëruesi, i Urti!” (Kurani i Shenjtë 5:119)
Për shkak të dashurisë ndaj Allahut dhe të ndjenjave të dhembshurisë që ai kishte në zemër për krijesat dhe robërit e Allahut, ai vazhdimisht lutej për faljen e tyre. Ai lutej duke e ditur se Allahu është i Plotfuqishëm për të ndëshkuar, por kjo ishte një lutje për falje, sepse edhe vetë Allahu ia kishte mësuar këtë lutje.
Namazi i eklipsit dhe paralajmërimi i fuqishëm për umetin
Po ashtu, nga Hazret Aishja r.a. transmetohet se gjatë kohës së Profetit Muhammed s.a.v.s. ndodhi eklipsi diellor. Profeti Muhammed s.a.v.s. u ngrit për namaz. Ai bëri një kijam shumë të gjatë. Pastaj bëri ruku dhe rukuja ishte shumë e gjatë. Pastaj ngriti kokën dhe qëndroi sërish në kijam për një kohë të gjatë, por më të shkurtër se kijami i parë. Pastaj bëri sërish ruku dhe ai ishte i gjatë, por më i shkurtër se rukuja e parë. Pastaj bëri sexhde.
Pastaj u ngrit përsëri në kijam dhe qëndroi gjatë, por më pak se kijami i parë. Pastaj bëri ruku dhe e zgjati ruku-në, por më pak se rukuja e parë. Pastaj ngriti kokën dhe qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, por më pak se herën e parë. Pastaj bëri ruku dhe e zgjati atë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj bëri sexhde. Pas kësaj, Profeti Muhammed s.a.v.s. e përfundoi namazin, ndërkohë dielli ishte ndriçuar plotësisht.
Pastaj ai u mbajti njerëzve hytbe. Fillimisht lavdëroi Allahun dhe e madhëroi Atë, pastaj tha se dielli dhe hëna janë ndër shenjat e Allahut dhe se ato nuk errësohen për shkak të vdekjes së ndonjë njeriu apo të lindjes së ndonjë tjetri. Prandaj, kur t’i shihni këto dukuri, madhërojeni Allahun, lutjuni Atij, falni namaz dhe jepni sadaka.
Pastaj tha:
“O umeti i Muhammedit, (s.a.v.s.) askush nuk është më i ndjeshëm (ndaj shenjtërisë së Vet) sesa Allahu, që robi i Tij të bëjë zina ose robëresha e Tij të bëjë zina.”
Ky ishte një paralajmërim dhe qortim shumë i fortë, që thotë mos provoko ndjeshmërinë e Allahut për shenjtërinë e Tij duke u përfshirë në mëkate. Kërko mëshirën e Allahut dhe ruhu nga veprat që ia provokojnë shenjtërinë Atij.
Pastaj Profeti s.a.v.s. tha:
“O umeti i Muhammedit, pasha Allahun, sikur ta dinit atë që di unë, do të qanit shumë dhe do të qeshnit shumë pak.”
Pastaj tha:
“A e përcolla mesazhin?” – domethënë, a jua kam përcjellë mesazhin.
Kështu ai ua tërhoqi vëmendjen njerëzve që t’i drejtohen Allahut, ta adhurojnë Atë dhe të përulen para Tij, dhe tha se pikërisht në këtë qëndron mbijetesa dhe jeta e tyre. Tha nëse do ta njihni thellësinë e këtyre të vërtetave ashtu siç unë i njoh, do ta linit të qeshurën, do të qanit më shumë dhe do t’i drejtoheshit Allahut me lutje të vazhdueshme.
Thirrja për t’iu kushtuar lutjeve dhe për të krijuar lidhje të veçantë me Allahun
Kështu u tërhoq vëmendja se edhe ne duhet t’u kushtojmë shumë rëndësi lutjeve dhe të krijojmë një lidhje të veçantë me Allahun.
Për lutjet dhe përgjërimet e Profetit s.a.v.s. në fushën e betejës, në një transmetim thuhet se Hazret Abdullah bin Abbasi r.a. tregon se Hazret Omeri bin Hatabi r.a. i ka rrëfyer se, ditën e Bedrit, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. i pa idhujtarët dhe ata ishin një mijë, ndërsa sahabët e tij ishin treqind e nëntëmbëdhjetë. I Dërguari i Allahut s.a.v.s. u kthye nga kibla, i shtriu të dy duart dhe filloi t’i drejtohej Zotit të tij me zë të lartë:
All-llahumme enxhez li ma ve’adteni. All-llahumme ati ma ve’adteni.All-llahumme inneke in tuh-lik hadhihil-isabe min eh-lil-islam, la tu’bed fil-erd.
O Allah, përmbush atë që më ke premtuar! O Allah, ma jep atë që më ke premtuar! O Allah, nëse Ti e shkatërron këtë grup të myslimanëve, nuk do të adhurohesh më në tokë!
Ai qëndroi i kthyer nga kibla, me duart e shtrira, duke iu lutur vazhdimisht Zotit të tij me zë të lartë, derisa rroba e tij i ra nga supet. Trupi i tij dridhej nga të qarat dhe lutjet, prandaj edhe rroba i ra. Në atë çast, Hazret Ebu Bekri r.a. iu afrua, e mori rrobën dhe ia hodhi sërish mbi supe, pastaj u ngjit pas tij dhe tha: “O i Dërguari i Allahut s.a.v.s., mjafton kjo lutje e mbushur me përgjërim që po ia drejton Zotit tënd; Ai me siguri do t’i përmbushë premtimet që t’i ka dhënë”.
Atëherë Allahu zbriti këtë ajet:
إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُم بِأَلْفٍ مِّنَ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ
“Idh testegithune rabbekum festexhabe lekum en-ni mumid-dukum bi elfin minel-melaiketi murdifin.”
Ky ajet vjen nga Surja el-Enfal, që thotë:
“(Kujtoni) kur ju i luteshit për ndihmë Zotit tuaj dhe Ai jua pranoi (lutjen me premtimin): Unë sigurisht do t’ju përforcoj me një mijë engjëj të rreshtuar.” (Kurani i Shenjtë 8:10)
Kështu, Allahu e ndihmoi atë duke dërguar engjëj.
Beteja e Bedrit, lutja e Profetit s.a.v.s. dhe kuptimi i thellë i premtimeve hyjnore
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:
Në Kuranin e Shenjtë, në shumë vende, Allahu i kishte premtuar Profetit Muhammed s.a.v.s. fitoren mbi mohuesit. Por kur filloi beteja e Bedrit, e cila ishte beteja e parë e Islamit, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. filloi të qante dhe të lutej. Duke u lutur, nga goja e tij dolën këto fjalë:
“All-llahumme in eh-lekte hadhihil-isabe, len tu’bede fil-erd ebeden.”
O Zoti im, nëse sot Ti e shkatërron këtë grup, i cili ishte vetëm treqind e trembëdhjetë, ose sipas disa transmetimeve treqind e nëntëmbëdhjetë veta, atëherë deri në Ditën e Kijametit askush nuk do të të adhurojë Ty.
Kur Hazret Ebu Bekri r.a. i dëgjoi këto fjalë nga goja e Profetit s.a.v.s., tha:
“O i Dërguari i Allahut s.a.v.s., pse po shqetësohesh kaq shumë? Allahu të ka dhënë premtim të sigurt për fitore”.
Profeti s.a.v.s. iu përgjigj:
“Kjo është e vërtetë, por unë e kam parasysh pavarësinë absolute të Allahut”.
Domethënë, përmbushja e një premtimi nuk është detyrim mbi Allahun.
Duhet kuptuar se, nëse i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e respektonte kaq thellë etikën e adhurimit dhe të përulësisë para Zotit, atëherë si mund të mohojmë parimin, e pranuar nga të gjithë profetët se ndonjëherë parashikimet hyjnore përmbushen fjalë për fjalë, e ndonjëherë përmbushen në mënyrë simbolike ose metaforike. Allahu, sidoqoftë, i përmbush gjithmonë premtimet e Tij.
Duke e përmendur këtë ngjarje, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. u tha edhe kundërshtarëve të tij, të cilët thonë se parashikimet e tij nuk janë përmbushur, se përmbushja e parashikimeve ka forma të ndryshme: ndonjëherë përmbushen në mënyrë të dukshme, ndonjëherë në një formë tjetër, por Allahu gjithmonë i përmbush premtimet e Tij. Prandaj, ne duhet të qëndrojmë gjithmonë të përulur para Allahut, që për shkak të pavarësisë së Tij, ne të mos shkaktojmë ndonjë vonesë apo ndërprerje në përmbushjen e profecisë, por që ndihma dhe përkrahja e Allahut të jenë gjithmonë me ne.
Adhurimi i fshehtë, sinqeriteti i vërtetë dhe largimi nga syri i botës
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë
“Kuptoni mirë se adhuruesit e vërtetë të Zotit të Vetëm janë vetëm ata që as edhe një grimë vepre të mirë nuk bëjnë për sy të botës dhe që, në pranimin e së vërtetës, nuk frikësohen nga bota. Nëse bota shqetësohet nga ndonjë veprim i tyre, ata nuk mërziten aspak.
Disa thonë se sahabët bënin më shumë përpjekje shpirtërore ose mbanin më shumë agjërime sesa vetë Profeti Muhammed s.a.v.s.. Madje disa prej tyre pothuajse arritën deri në një lloj jete asketike, duke u shkëputur krejtësisht nga bota. Kjo nuk do të thotë, meadhallah, se ata ishin më të lartë se Profeti Muhammed s.a.v.s..
E vërteta është se Profetin Muhammed s.a.v.s. e kishte nxjerrë nga vetmia e tij Vetë Allahu i Madhërishëm. Ai ishte i zhytur në adhurimin e Allahut dhe i mbushur me dashuri për Të. Veshja dhe shtrati i tij ishte vetë Allahu, por Allahu e nxori me detyrim në shërbim të njerëzimit. Profeti s.a.v.s. nuk largoi shprehinë e tij të adhurimit të fshehtë. Askush nuk e di se sa shumë përpjekje dhe adhurime bënte ai në fshehtësi.”
Edhe ngjarja e varrezave, e përmendur më herët, e vërteton këtë fshehtësi. Hazret Mesihu i Premtuar a.s. e përmendi këtë ngjarje për ta rrëzuar akuzën në fjalë. Hazret Aishja r.a. pa se, megjithëse ishte radha e saj, kur u zgjua, Profeti Muhammed s.a.v.s. nuk ishte në shtëpi. U shqetësua, kërkoi gjithandej dhe në fund e pa në varreza, ku po bënte lutje me përgjërim të thellë, duke thënë:
O Zoti im, shpirti im, jeta ime, kockat e mia dhe çdo qime e trupit tim për Ty ka rënë në sexhde.
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë se, po të mos e kishte parë Hazret Aishja r.a. këtë gjendje, kush do ta dinte se çfarë marrëdhënieje të fshehtë kishte Profeti s.a.v.s. me Zotin e tij dhe sa shumë adhuronte Ai në fshehtësi? Kështu ishin përpjekjet dhe adhurimet e tij. Allahu i bën këta njerëz të dashur që ta fshehin natyrën e tyre. Prandaj bota nuk i njeh plotësisht gjendjet e tyre. Ata nuk bëjnë asgjë për botën. Vetëm ai që ka marrëdhënie me të, arrin t’ua dijë gjendjen sesi ata e adhurojnë Allahun, se në çfarë mase e duan Allahun e Madhërishëm. Shkurt, këta njerëz nuk bëjnë asnjë vepër për sy të botës.
Thjeshtësia e jetës së Profetit Muhammed s.a.v.s.
Më tej, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. përshkruan qëndrimin e Profetit Muhammed s.a.v.s. ndaj rehatisë dhe përfitimit të kësaj bote dhe thotë:
“Njëherë, Hazret Omeri r.a. shkoi për ta takuar. Dërgoi një djalë për të kërkuar leje. Profeti Muhammed s.a.v.s. ishte shtrirë mbi një rrogoz prej gjetheve të hurmës. Kur Hazret Omeri hyri, ai u ul. Hazret Omeri pa se shtëpia ishte pothuajse bosh, pa zbukurime. Në një gozhdë varej një shpatë, dhe aty ishte vetëm ai rrogoz, shenjat e të cilit ishin dukshëm të stampuara në shpinën e bekuar të Profetit s.a.v.s. Duke parë këtë gjendje, Hazret Omeri shpërtheu në lot.
Profeti s.a.v.s. e pyeti: “O Omer, pse po qan?”. Ai u përgjigj: “Kisra dhe Cezari kanë mjete luksi, rehati dhe pasuri, ndërsa ju, o i Dërguari i Allahut, mbreti i të dy botëve, jetoni në këtë gjendje, me shenja rrogoz në trup”.
Profeti Muhammed s.a.v.s. tha:
“O Omer, çfarë kam unë me dynjanë? Unë jetoj si ai udhëtar që hipën mbi deve, udhëton drejt destinacionit, kalon nëpër shkretëtirë dhe, nga nxehtësia e madhe, kur sheh një pemë, ndalet pak në hijen e saj. Sapo i thahet pak djersa, ai ngrihet dhe vazhdon rrugën”.
Profeti paralajmëron të afërmit me urdhrin e Allahut
Po ashtu, Hazret Ebu Hurejra r.a. tregon se kur Allahu i Madhërishëm shpalli ajetin:
وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
Ve endhir ashiratekel-ekrebin,
“Dhe paralajmëro të afërmit nga fisi yt.”, (Kurani i Shenjtë 26:215),
i Dërguari i Allahut s.a.v.s. u ngrit dhe tha:
“O kurejshë, shpëtoni veten tuaj! Unë nuk do t’ju vlej aspak para Allahut”.
Domethënë, nëse bëni vepra të mira, nëse përuleni para Allahut, nëse adhuroni Atë zhyteni në dashurinë e Tij, do të faleni; përndryshe, unë nuk do t’ju vlej aspak.
Pastaj, duke iu drejtuar të afërmve dhe fisit të tij, tha:
“O bijtë e Abd Menafit, unë nuk do t’ju vlej aspak para Allahut. O Abbas bin Abdulmuttalib, unë nuk do të të vlej aspak para Allahut. O Safije, halla e të Dërguarit të Allahut, unë nuk do të të vlej aspak para Allahut. Dhe o Fatime, bija e Muhammedit (s.a.v.s.), kërko çfarë të duash nga pasuria ime, por para Allahut unë nuk do të të vlej aspak”.
Domethënë, vetëm adhurimi juaj dhe lidhja juaj me Allahun do t’ju shpëtojë.
Qëndrueshmëria absolute në tabligë, edhe përballë kërcënimit me vdekje
Përballë dashurisë dhe përkushtimit ndaj Allahut, Profeti Muhammed s.a.v.s. nuk shqetësohej as për jetën e tij. Kështu, kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. filloi tabligën, kurejshët shkuan te Ebu Talibi dhe i thanë:
“Ndaloje nipin tënd që ai të mos poshtërojë zotat tanë, përndryshe, ne do ta ndalojmë vetë, dhe ti nuk duhet të ndërhysh më”.
Ata i thanë gjithashtu:
“Ne ta kemi kërkuar edhe më herët që ta ndaloje nipin tënd, por ti nuk e ndalove. Tani kemi ardhur sërish: ose do ta ndalosh atë nga predikimi i tij, ose do të përballemi me të dhe me ty, derisa njëra palë të vdesë”.
Kur kurejshët ia thanë këtë Ebu Talibit, ai e thirri Profetin Muhammed s.a.v.s. dhe i tha:
“O biri i vëllait tim, mos më ngarko me një barrë që nuk mund ta përballoj”.
Profeti s.a.v.s. mendoi se xhaxhai i tij do ta linte pa mbështetje dhe do ta dorëzonte te kurejshët. Atëherë ai tha:
“O xhaxha, pasha Allahun, edhe sikur këta njerëz të vendosin diellin në dorën time të djathtë dhe hënën në dorën time të majtë, unë nuk do të heq dorë nga misioni im. Do të vazhdoj në këtë rrugë derisa Allahu ta përmbushë atë ose unë të vdes në këtë përpjekje”.
Kur u ngrit për t’u larguar, Ebu Talibi e thirri dhe i tha: “O nipi im, bëj çfarë të duash. Pasha Allahun, unë kurrë nuk do të të dorëzoj tek ata, për asnjë çmim”.
Shpjegimi i Hazret Mesihut të Premtuar a.s. për guximin e Profetit s.a.v.s.
Ky rast është përmendur në “Sirat Ibn Hisham”, dhe Hazret Mesihu i Premtuar a.s. e ka shpjeguar gjithashtu këtë ngjarje. Ai thotë:
Kur u shpallën ajetet që idhujtarët janë rixhës (të ndyrë), sherrul-berrije (krijesat më të këqija), sufeha (të pamendë), pasardhës të shejtanit, dhe se zotat e tyre janë vukudun-nar (lëndë djegëse e zjarrit) dhe hasabu xhehennem (lëndë djegëse e Xhehenemit), atëherë Ebu Talibi e thirri Profetin s.a.v.s. dhe i tha:
“O nipi im, tani fyerjet e tua e kanë nxitur rëndë fisin dhe ata janë gati të të vrasin ty dhe bashkë me ty edhe mua. Ti i ke quajtur të mençurit e tyre të pamendë, pleqtë e tyre krijesat më të këqija, zotat e tyre të nderuar lëndë djegëse të Xhehenemit, dhe të gjithë i ke shpallur të ndyrë dhe pasardhës të djallit. Po ta them për të mirën tënde: frenoje gjuhën dhe hiq dorë nga këto fjalë, përndryshe unë nuk kam forcë të përballem me fisin”.
Profeti Muhammed s.a.v.s. u përgjigj:
“O xhaxha, kjo nuk është fyerje, por shprehje e realitetit dhe paraqitje e së vërtetës ashtu siç është ajo. Ky është misioni për të cilin jam dërguar. Nëse më pret vdekja për shkak të kësaj, unë e pranoj me kënaqësi këtë vdekje. Jeta ime i është kushtuar kësaj rruge dhe unë nuk mund të heq dorë nga shprehja e së vërtetës për shkak të frikës nga vdekja.
O xhaxha, nëse ti mendon për dobësinë dhe vështirësinë tënde, hiq dorë nga mbrojtja ime. Pasha Allahun, unë nuk kam nevojë për askënd tjetër. Unë kurrë nuk do të ndalem nga shpallja e urdhrave hyjnorë. Urdhrat e Zotit tim janë më të dashur për mua se jeta ime. Pasha Allahun, edhe nëse vritem në këtë rrugë, do të doja të ringjallesha përsëri e përsëri dhe të vdisja vazhdimisht në këtë rrugë. Kjo nuk është vend frike; përkundrazi, unë ndiej kënaqësi të pafundme që të vuaj në rrugën e Tij”.
Jeta e Profetit s.a.v.s. e zhytur në dashurinë e Zotit
Hazret Musleh Maudi r.a. duke e shpjeguar këtë ngjarje, ka shkruar se e gjithë jeta e Profetit Muhammed s.a.v.s. shihet e zhytur në dashurinë hyjnore. Pavarësisht nga përgjegjësitë shumë të mëdha shoqërore, ditën dhe natën ai ishte i angazhuar në adhurim. Pasi kalonte gjysma e natës, ngrihej për adhurimin e Allahut dhe vazhdonte deri në mëngjes.
Prandaj Profeti s.a.v.s. ka thënë se, nëse është e vërtetë që ai është i afërt me Allahun dhe se Allahu, me mirësinë e Tij, ia ka dhënë këtë afërsi, atëherë a nuk është detyra e tij të jetë sa më shumë mirënjohës? Sepse mirënjohja bëhet përballë mirësisë.
Po ashtu, Profeti s.a.v.s. nuk bënte asnjë punë të rëndësishme pa lejen hyjnore. Kur vinte urdhri i Allahut, vetëm atëherë vepronte. Kështu shohim se, pavarësisht nga shtypjet e rënda nga banorët e Mekës, ai nuk e la Mekën derisa nuk i erdhi shpallja dhe urdhri hyjnor për t’u larguar. Kur, për shkak të persekutimeve të rënda, ai i lejoi sahabët të emigronin në Abisini dhe ata i kërkuan që të shkonte edhe ai me ta, ai u përgjigj:
“Ende nuk kam leje nga Allahu”.
Në kohë persekutimi, njerëzit zakonisht i mbledhin rreth vetes miqtë dhe të afërmit, ndërsa Profeti Muhammed s.a.v.s. e udhëzoi xhematin e tij të emigronte në Abisini dhe vetë mbeti i vetëm në Mekë, vetëm sepse Allahu nuk i kishte dhënë ende urdhër për mërgim.
Sytë i mbusheshin me lot, kur dëgjonte fjalën e Allahut
Kur ai dëgjonte fjalën e Allahut, pa vetëdije sytë i mbusheshin me lot, veçanërisht kur lexoheshin ajetet që i kujtonin përgjegjësitë e tij. Abdullah bin Mesudi r.a. tregon se njëherë Profeti Muhammed s.a.v.s. i tha:
“Lexomë disa ajete nga Kurani i Shenjtë”.
Ai iu përgjigj: “O i Dërguari i Allahut, Kurani ka zbritur mbi ty, atëherë si mund ta lexoj unë?”.
Ai tha: “Më pëlqen ta dëgjoj Kuranin edhe nga të tjerët”.
Atëherë Abdullah bin Mesudi filloi të lexonte Suren en-Nisa. Kur arriti te ajeti:
فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰؤُلَاءِ شَهِيدًا
Fe keife idha xhi’na min kul-li ummetin bi-shehidin ve xhi’na bike ala haula’i shehida,
“E si do të jetë kur do të sjellim një dëshmitar nga çdo popull, dhe ty do të të sjellim si dëshmitar mbi të gjithë ata?!” (Kurani i Shenjtë 4:42)
Profeti Muhammed s.a.v.s. tha: “Mjaft!”
Abdullah bin Mesudi thotë: Kur ngriti sytë nga ai, pashë se nga sytë e tij po rridhnin lot.
Edhe pse kjo ngjarje është përmendur më herët, sa herë që përmendet, ajo shfaq një dimension të ri të frikës së tij ndaj Allahut dhe të dashurisë së tij të thellë hyjnore.
Dhembshuria e Profetit Muhamed a.s. në ditën më të rëndë të tij
Në kuadër të dashurisë hyjnore, historia ka regjistruar edhe ngjarjen e plagosjes së Profetit Muhammed s.a.v.s. gjatë udhëtimit në Taif. Në vitin e dhjetë të profetësisë, pas vdekjes së Ebu Talibit, kur kurejshët filluan shtypjet e rënda kundër Profetit Muhammed s.a.v.s., ai u nis për në Taif. Ai qëndroi dhjetë ditë në Taif dhe vazhdoi të ftonte njerëzit drejt Islamit, por askush nuk e pranoi ftesën e tij.
Kur paria e Taifit mendoi se mos të rinjtë do ta pranonin thirrjen e tij nga përsëritja e vazhdueshme, ata nxitën vagabondët dhe rrugaçët kundër tij. Ata filluan ta gjuanin me gurë, derisa nga të dy këmbët filloi t’i rridhte gjak. Hazret Zejd bin Harithe r.a. ishte me të. Kur vinin gurët, Zejdi përpiqej t’i merrte mbi vete, derisa edhe në kokën e tij u hapën shumë plagë.
Në Sahih Buhari transmetohet për këtë ngjarje se Hazret Aishja r.a., bashkëshortja e bekuar e Profetit Muhammed s.a.v.s., e pyeti atë:
“A ke përjetuar ndonjë ditë më të vështirë se dita e Uhudit?”.
Profeti s.a.v.s. u përgjigj: “Kam pësuar nga populli yt vështirësi të shumta, por dita më e rëndë ishte ajo e Akabes (d.m.th. në Taif), kur iu drejtova Ibn Abdi Jajlilit bin Abd Kulalit dhe i paraqita thirrjen time, por ai nuk m’u përgjigj siç shpresoja. U largova prej andej i pikëlluar dhe i zhytur në mendime, derisa arrita në Karnuth-Thealib, një kodër e vogël pranë Minasë. Atje m’u largua ajo gjendje. Ngrita kokën dhe pashë se një re po më bënte hije. Vura re se në të ishte Xhebraili, i cili më thirri dhe tha:
‘Allahu e ka dëgjuar atë që populli yt tha për ty dhe mënyrën se si u sollën me ty. Ai ta ka dërguar engjëllin e maleve, që ta urdhërosh çfarë të duash për kundërshtaret e tu’”.
Profeti Muhammed s.a.v.s. thotë se pastaj engjëlli i maleve më thirri, më përshëndeti dhe tha:
“O Muhammed (s.a.v.s.), më urdhëro çfarë të duash! Nëse dëshiron, unë do t’i bashkoj këto dy male për t’i shtypur ata”.
Profeti s.a.v.s. u përgjigj: “Jo. Unë shpresoj që Allahu nga pasardhësit e tyre të nxjerrë njerëz që do ta adhurojnë Allahun e Vetëm dhe nuk do të barazojnë askënd e asgjë me Të”.
Kështu, edhe këtu triumfoi dhembshuria e tij, ai e shpëtoi atë popull, dhe më vonë, pas Çlirimit të Mekës, pasardhësit e tyre e pranuan Islamin.
Drita e përsosmërisë njerëzore dhe pozita unike e Profetit s.a.v.s.
Hazret Mesihu i Premtuar a.s., duke përshkruar pozitën dhe gradën e Profetit Muhammed s.a.v.s., thotë:
“Ajo dritë e shkallës së lartë që iu dha njeriut, pra njeriut të përsosur, nuk ishte as tek engjëjt, as tek yjet, as në hënë e as në diell, ajo nuk ishte në oqeanet e as në lumenjtë e Tokës; ajo nuk ishte as në rubin dhe as në smerald, as në safir e as në margaritar; me pak fjalë ajo nuk gjendej në asnjë gjë të Tokës e apo të qiellit. Ajo dritë gjendej vetëm te njeriu i përsosur, pra te shëmbëlltyra më e përkryer, më e përsosur, më e lartë dhe më e çmuar e njeriut, dhe ai ishte udhëheqësi ynë, prijësi ynë, prijësi i të gjithë profetëve dhe lideri i të gjithë njerëzve Muhammed el-Mustafai sel-lAllahu alejhi uesel-lem. Pra, ajo dritë iu dhurua atij njeriu, dhe sipas gradave edhe të gjithë atyre që i ngjajnë atij.” Domethënë atyre nga pasuesit e tij që ecin sipas Sunetit të tij.
Duke shpjeguar se çfarë është amaneti që iu dha njeriut, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:
Fjala amanet nënkupton të gjitha fuqitë, mençurinë, njohurinë, zemrën, shpirtin, vetëdijen, druajtjen, dashurinë, nderin, dhe madhështinë të atij njeriu të përsosur si dhe të gjitha dhuntitë shpirtërore dhe fizike që Zoti i Lartësuar ia dhuroi atij. Ndërsa njeriu i përsosur (d.m.th. i Dërguari i Allahut s.a.v.s.) në përputhje me ajetin
إِنَّ اللَّـهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَىٰ أَهْلِهَا
Ia kthen Zotit të gjitha amanet, pra i përkushtohet Atij duke u sakrifikuar tërësisht për Të.”
Domethënë, ai i shpenzon të gjitha fuqitë që Allahu ia ka dhënë, duke e ndjekur urdhrin hyjnor dhe duke synuar pëlqimin e Allahut, në mënyrë që amanetet të dorëzohen plotësisht dhe të fitohet sa më shumë dashuria e Allahut. Kjo ishte ajo madhështi e lartë e përmbushjes së amanetit që Profeti Muhammed s.a.v.s. e realizoi duke u shkrirë në dashurinë hyjnore.
Dëshmia kuranore për dashurinë e skajshme të Profetit për Allahun
Duke e sqaruar këtë, Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë
“Kjo shkallë e lartë, e plotë dhe e përsosur gjendej në mënyrën më të përkryer tek Prijësi ynë, Udhërrëfyesi ynë, Profeti i pashkolluar, i sinqerti dhe i vërtetuari, Muhammed Mustafa s.a.v.s., ashtu siç vetë Allahu thotë në Kuranin e Shenjtë:
قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ . لَا شَرِيكَ لَهُ ۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ.
(Kurani i Shenjtë 6:163-164)
وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ ۖ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
(Kurani i Shenjtë 6:154)
قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
(Kurani i Shenjtë 3:32)
فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلَّهِ
(Kurani i Shenjtë 3:21)
وَأُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ
(Kurani i Shenjtë 40:67)
Domethënë:
Thuaju: Sigurisht, namazi im, sakrificat e mia, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve. Ai nuk ka ortak. Unë për këtë jam urdhëruar dhe jam i pari nga të nënshtruarit.
Kjo do të thotë se nga fillimi i botës e deri në fund të saj, nuk ka njeri tjetër të përsosur si ai, që të jetë shkrirë në Allahun në një shkallë kaq të lartë dhe që t’ia ketë kthyer Allahut të gjitha amanetet.
Këto ajete përbëjnë një përgjigje ndaj atyre adhuruesve të paditur që pretendojnë se epërsia e Profetit Muhammed s.a.v.s. mbi profetët e tjerë nuk është absolute, dhe që, duke sjellë disa hadithe të dobëta, thonë se Profeti s.a.v.s. ka ndaluar që ai të konsiderohet më i lartë se Junusi a.s.
Ata nuk kuptojnë se, edhe sikur ai hadith të ishte i saktë, ai e ka thënë atë nga përulësia, një virtyt që ishte pjesë e natyrës së tij. Çdo fjalë ka vendin dhe kontekstin e vet. Nëse një njeri i dëlirë shkruan në letrën e tij “më i përuluri ndër robërit e Allahut”, a do të thotë kjo se ai është në të vërtetë më i keqi i njerëzimit? Kjo do të ishte padituri dhe ligësi e madhe.
Duhet të shikohet me kujdes se kur Allahu i Madhërishëm e quan Profetin Muhammed s.a.v.s. evvelul-muslimin (i pari i të nënshtruarve), e vendos atë si prijës të të gjithë të nënshtruarve dhe e shpall atë si dorëzuesin e parë të amanetit, atëherë a ka ndonjë hapësirë, që një besimtar i Kuranit të dyshojë në madhështinë e Profetit Muhammed s.a.v.s.?
Allahu, në ajetet e përmendura, ka përcaktuar disa shkallë të Islamit dhe më të lartën prej tyre e ka lidhur drejtpërdrejt me natyrën e Profetit Muhammed s.a.v.s.”
Përkthimi i ajeteve të tjera është si vijon:
Allahu i Madhërishëm e porosit të Dërguarin e Tij të deklarojë:
“(Porositi gjithashtu): Kjo është rruga ime e drejtë, andaj, këtë ndiqeni dhe mos ndiqni rrugët e tjera, sepse ato ju largojnë nga rruga e Tij”. (Kurani i Shenjtë 6:154)
“Thuaj: Nëse e doni Allahun, më ndiqni mua, (domethënë, ndiqeni rrugën time që është shkalla më e lartë e vërtetësisë së Islamit), atëherë Allahu do t’ju dojë dhe do t’ju falë gjynahet tuaja.” (Kurani i Shenjtë 3:32)
thuaju: rruga ime është që kjo që i kam nënshtruar tërësisht vëmendjen time Allahut (Kurani i Shenjtë 3:21)
“jam urdhëruar t’i nënshtrohem Zotit të botëve.” (Kurani i Shenjtë 40:67)
Ashtu siç Ai është Zoti i botëve, unë të bëhem shërbyes i botëve, andaj, gjithë qenien time dhe gjithçka që posedoja, ia kam dorëzuar Allahut. Gjithçka që është imja, është e Atij.
Keqkuptimet e kundërshtarëve dhe lutja për mbrojtje
Kjo ishte ajo njohje e lartë dhe e thellë e pozitës së Profetit Muhammed s.a.v.s. që Allahu ia dhuroi Hazret Mesihut të Premtuar a.s. dhe që ai na e shpjegoi neve. Pavarësisht nga kjo, kundërshtarët tanë na akuzojnë se, meadhallah, ne e fyejmë Profetin Muhammed s.a.v.s. dhe se i japim Hazret Mesihut të Premtuar a.s. një pozitë më të lartë.
Allahu i Madhërishëm ruajttë çdo ahmedian nga ligësitë e tyre!
Vetëm falë Profetit Muhammed s.a.v.s. kam nderin e madh të komunikimit me Zotin
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë në një vend:
“Unë gjithmonë e shoh i mahnitur këtë Profet arab, emri i të cilit është Muhammed, mijëra e mijëra salavate e selam qofshin mbi të! Sa i lartë është statusi i tij! Nuk mund të arrihet skaji i pozitës së tij të lartë dhe nuk është në aftësinë njerëzore që të perceptojë fuqinë e ndikimit të tij shpirtëror.
Mjerisht, bota nuk arriti ta njihte pozitën e tij siç duhej. Ai është trimi që rivendosi njëshmërinë (teuhidin) e Allahut në botë, që prej kohësh ishte zhdukur. Ai iu përkushtua Zotit me dashurinë më të skajshme ndërsa shpirti i tij u shkri pas njerëzimit nga dhembshuria.
Prandaj, Allahu, që dinte mirë të fshehtën e zemrës së tij, i dha epërsi mbi të gjithë profetët, të parët dhe të mëpastajshmit dhe ia përmbushi të gjitha dëshirat e tij që në këtë jetë. Vetëm ai është burimi i çdo bekimi, ndërsa, ai që pretendon për ndonjë epërsi që ka, por nuk pohon bekimin e Profetit Muhammed s.a.v.s., nuk është njeri por është pjellë e djallit, sepse çelësi i çdo epërsie dhe thesari i çdo njohjeje të Zotit i janë dhënë vetëm Profetit Muhammed s.a.v.s.. Ai që nuk i afrohet pragut të tij, është i humbur përjetësisht.
Çfarë jam unë dhe ç’është rëndësia ime? Do të jem mosmirënjohës ndaj këtij bekimi nëse nuk pohoj se njëshmërinë e vërtetë e kam gjetur përmes këtij Profeti s.a.v.s.. Njohjen e Zotit të Gjallë e fitova nëpërmjet këtij Profeti të Përsosur dhe dritës së tij. Nderi i madh i komunikimit me Zotin tonë, përmes të cilit, e shoh fytyrën e Zotit, më është dhënë vetëm përmes këtij Profeti Madhështor. Rrezet e këtij dielli të udhëzimit bien mbi mua si dritë. Do të mbetemi të ndriçuar për aq sa qëndrojmë përpara këtij dielli
Gabimi i rëndë i atyre që mendojnë se shpëtimi arrihet edhe pa Profetin Muhammed s.a.v.s.
Ata që janë ngulitur në mendimin e gabuar se kush nuk beson në Profetin Muhammed s.a.v.s., ose që bëhet renegat, por megjithatë qëndron në teuhid, duke pranuar Zotin si Një dhe Vetëm, edhe ai do të shpëtojë dhe se mosbesimi ose të qenët renegat nuk i shkakton asnjë dëm, në të vërtetë janë krejtësisht të painformuar për realitetin e Njëshmërisë së Allahut.
Sepse shpëtimi nuk arrihet vetëm duke e quajtur Allahun Një, por shpëtimi varet nga dy gjëra themelore:
Së pari, njeriu duhet të besojë me bindje të plotë në ekzistencën dhe njëshmërinë e Allahut.
Së dyti, në zemrën e tij duhet të vendoset një dashuri kaq e përsosur për Zotin e Madhërishëm, sa që nga sundimi dhe mbizotërimi i kësaj dashurie të lindë tek ai një gjendje: bindja ndaj Allahut të bëhet vetë qetësia e shpirtit të tij, pa të cilën ai nuk mund të jetojë, dhe se dashuria e Allahut t’i shtypë dhe t’i zhdukë të gjitha dashuritë e tjera.
Kjo është Njëshmëria (teuhidi) e vërtetë, e cila nuk mund të arrihet përveçse duke ndjekur Profetin tonë, Prijësin tonë, Hazret Muhammedin s.a.v.s..
Pse teuhidi i vërtetë nuk arrihet pa Profetin Muhammed s.a.v.s.?
Përse nuk mund të arrihet? Përgjigjja është kjo: thelbi i Allahut është fshehtësia pas fshehtësive (gajbul-gajb), përtej çdo përfytyrimi dhe larg çdo qasjeje, të cilin mendjet njerëzore nuk mund ta zbulojnë vetëm me fuqinë e tyre. Asnjë argument thjesht racional nuk mund të jetë dëshmi përfundimtare për ekzistencën e Tij. Sepse përpjekja e arsyes shkon vetëm deri aty sa, duke vështruar krijimin e kësaj bote, ndien nevojën për ekzistencën Krijuesit. Por ta ndiesh këtë nevojë është diçka, dhe të arrish në shkallën e bindjes absolute se Ai që u duk i nevojshëm realisht ekziston, është diçka tjetër.”
Pra, arsyeja mund të të çojë deri te dija se “duhet të ketë një Zot”, por vetëm arsyeja nuk mund ta shpjegojë faktin “kush është Ai Zot”.
“Dhe për shkak se rruga e arsyes është e mangët, e paplotë dhe e pasigurt, asnjë filozof nuk mund ta njohë Allahun vetëm përmes arsyes. Përkundrazi, shumica e atyre që duan ta gjejnë Allahun vetëm përmes arsyes, përfundojnë si ateistë. Vështrimi i krijesave të tokës dhe i trupave të qiellit nuk u sjell asnjë dobi. Rrjedhimisht, tallen me njerëzit e përsosur të Allahut. Argumenti i tyre është se në botë ka mijëra gjëra për të cilat nuk shohin ndonjë dobi dhe për të cilat, sipas hulumtimit të tyre racional, nuk vërtetohet ndonjë mjeshtëri që të tregojë për Krijuesin.”
Ata thonë se, sipas arsyes së tyre, ekzistojnë gjëra për të cilat nuk ka asnjë provë racionale pse ekzistojnë, por që ekzistojnë thjesht në mënyrë të kotë dhe pa kuptim.
“Mjerisht, këta të paditur nuk e kuptojnë se mungesa e dijes nuk do të thotë mungesë e sendit. Vetëm sepse diçka nuk dihet, nuk do të thotë se ajo nuk ekziston.
Dështimi i filozofëve përballë shpëtimit shpirtëror
Në këtë kohë, ka qindra mijëra, madje miliona njerëz që e konsiderojnë veten si mendimtarë dhe filozofë të rangut të lartë dhe që e mohojnë me forcë ekzistencën e Zotit. Është e qartë se, po të kishin ata ndonjë provë racionale të pakundërshtueshme, nuk do ta mohonin Allahun. Dhe po të kishte ndonjë argument racional përfundimtar që do t’i detyronte ta pranonin ekzistencën e Allahut, ata nuk do ta mohonin Atë me kaq paturpësi dhe tallje.
Prandaj, askush nuk mund të shpëtojë nga stuhia e dyshimeve duke hipur në varkën e filozofëve. Nëse njeriu ulet me filozofët ose ecën sipas mendimeve të tyre, nuk është e mundur që të shpëtojë nga dyshimet. Ka një stuhi dyshimesh në zemrat e atyre filozofëve që e mohojnë Allahun, dhe kush i afrohet kësaj stuhie, patjetër do të mbytet dhe kurrë nuk do ta shijojë dot lëngun e Njëshmërisë së pastër të Zotit.
Prandaj, nga kjo mund të kuptoni se sa i rremë dhe i ndyrë është mendimi se njeriu, pa ndërmjetësinë e Profetit Muhammed s.a.v.s., të mund ta kuptojë Njëshmërinë dhe të mund të gjejë edhe shpëtimin!
Rruga e vetme drejt njohjes së Allahut
Nëse dikush dëshiron ta njohë Njëshmërinë e Zotit dhe ta njohë ekzistencën e Allahut, duhet të hyjë thellë në mësimin e Profetit Muhammed s.a.v.s. dhe duhet ta kuptojë Kuranin e Shenjtë.
“O të paditur, derisa nuk keni bindje të plotë në ekzistencën e Zotit, si mund të keni bindje në Njëshmërinë e Tij? Prandaj, kuptoni me siguri se Njëshmërinë e vërtetë të Zotit mund ta arrini vetëm përmes Profetit, ashtu si Profeti ynë Muhammedi s.a.v.s. u tregoi arabëve ateistë dhe njerëzve me besime të prishura mijëra shenja qiellore dhe i bindi ata për ekzistencën e Zotit. Edhe sot, ndjekësit e tij të sinqertë dhe të plotë ua paraqesin këto shenja ateistëve.
E vërteta është kjo: derisa njeriu nuk sheh me përvojë personale fuqitë e Zotit të gjallë, djalli nuk largohet nga zemra e tij, dhe as Njëshmëria e vërtetë e Zotit nuk hyn në zemrën e tij dhe ai as nuk mund të bindet me siguri për ekzistencën e Zotit. Dhe kjo njëshmëri e pastër dhe e përsosur mund të merret vetëm përmes Profetit Muhammed s.a.v.s..”
Në këtë kohë, këtë mësim e ka shpalosur qartë Hazret Mesihu i Premtuar a.s..
Profeti Muhammed s.a.v.s. me lutje ringjalli të vdekurit
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. thotë:
“Si ajo ngjarje e çuditshme që ndodhi në shkretëtirën e Arabisë, ku brenda pak ditësh u ringjallën qindra mijëra të vdekur, të ligjtë prej brezash morën ngjyra Hyjnore, të verbrit fituan shikimin, memecët filluan të flisnin për njohjen Hyjnore dhe bota përnjëherë pati një revolucion të tillë, që nuk ishte parë a dëgjuar më parë. A e dini se çfarë e shkaktoi këtë? Ishin përgjërimet në netët e errëta të dikujt që ishte përhumbur pas Allahut, përgjërimet e të cilit lëshuan një britmë në të gjithë botën dhe shfaqën mrekulli të tilla, që dukeshin të pamundura për një të paarsimuar e të papërkrahur si ai
All-llahumme sal-li ve sel-lim ve barik alejhi ve ala alihi, bi adedi hem-mihi ve ghem-mihi ve huznihi li-hadhihil-ummeh, ve enzil alejhi envara rahmetik ilal-ebed.
O Allah, zbrit mbi Muhammedin dhe ndjekësit e tij bekimet dhe paqen Tënde sipas dhimbjes dhe ankthit që ai ndjeu për umetin e tij dhe hidh mbi të përgjithmonë dritën e mëshirës Sate!”
(“Bekimet e lutjes”, Tiranë, 2025, f. 18-19)
Fuqia e jashtëzakonshme e lutjes dhe thirrja për ne
Hazret Mesihu i Premtuar a.s. më tej thotë:
“E them edhe nga përvoja, që efekti i lutjeve është shumë më i fortë sesa efekti i tipareve të ujit apo të zjarrit. Madje, asgjë nga gjërat natyrore nuk është më shumë efektive sesa lutja.”
(“Bekimet e lutjes”, Tiranë, 2025, f. 19)
Prandaj, duhet të lutemi që Allahu të na japë mundësinë të ecim në këtë rrugë, të na japë aftësinë për lutjet që pranohen, të na japë mundësinë të bëjmë lutje të sinqerta dhe të na bëjë besimtarë të sinqertë, të cilët e përmbushin të drejtën e lutjes dhe që përpiqen të ecin sipas shembullit të Profetit Muhammed s.a.v.s.!
