Toka e Salman el-Farisiut është sërish në lajme, por jo me lajmet e mira që lidhen me këtë sahabi të Profetit s.a.v.s., por me lajme dhe pamje rrëqethëse trazirash, dhune dhe turbullirash masive. Udhëheqësi suprem, Ajatollahu ose “shenja e Allahut”, është vrarë nga forcat amerikano-izraelite dhe popullsia thuhet se është e ndarë mes gëzimit dhe zisë.
Ndërsa ngjarje të tjera të lidhura, si vrasja e vajzave të pafajshme në një shkollë, janë zemërthyese, ajo që është po aq zhgënjyese dhe tronditëse është se si udhëheqësit e të ashtuquajturës botë muslimane e kanë lënë Iranin në mëshirën e fuqive perëndimore. Por, jo jo! Nuk nënkuptojmë këtu manovrat politike të Iranit. Nënkuptojmë civilët e pafajshëm të Iranit që po vdesin ndërsa kombet e tyre bashkëbesimtare rrinë mënjanë dhe i shohin teksa bien.
Por pastaj, të gjithë udhëheqësit e vendeve muslimane kanë punë “më të mëdha”: “Unë jam aleat i SHBA-së. Si mund të flas? Po për kreditë e miratuara së fundmi nga FMN-ja? Po për ndihmën që marr për dhënien e një baze ajrore SHBA-së? Çfarë do të ndodhte me marrëveshjet e mia tregtare me BE-në? Si do ta shihte Arabia Saudite dënimin tim?” Ka aq shumë “po sikur” dhe “po nëse”, saqë udhëheqësit muslimanë qëndrojnë të palëvizur.
Pavarësisht nëse udhëheqësit e botës muslimane pajtohen apo jo me ideologjinë politike të Iranit apo me prirjen e tij fetare, civilët e Iranit mbeten vëllezërit e tyre. Në këtë kohë trazirash të mëdha dhe pasigurie, ata e shikojnë botën muslimane me sy të hutuar dhe zemra të ligështuara. Dhe në sytë e tyre luhen filma (ose “reels”, për t’i mbajtur modernë dhe të shkurtër) me skena që alternohen mes së kaluarës së tyre të lavdishme, së tashmes së tyre të shkatërruar dhe së ardhmes së tyre të mjegullt.
Toka e Persisë, e njohur sot si Iran, dikur ishte e njohur për kontributet e saj letrare, intelektuale, administrative dhe arkitekturore në Perandorinë Islame në lindje. Por e gjithë kjo ndodhi pas kohës së Profetit të Islamit, paqja qoftë mbi të. Në epokën e tij, Perandoria Sasanide ishte një superfuqi që qëndronte në perëndim të Gadishullit Arabik.
Profeti s.a.v.s. kishte një vizion të hidhur e të ëmbël për Persinë, ku pa rënien e Perandorisë Sasanide, por gjithashtu pa se populli i Persisë do të bëhej ringjallës i fesë kur feja do të zhdukej nga faqja e tokës. (Sahih el-Buhari, Kitab el-Tefsir, Hadith 4897)
Salman el-Farisiu, me njohuritë e tij mbi taktikat ushtarake sasanide, propozoi idenë e hapjes së një hendeku gjatë luftës që më pas u bë e njohur pikërisht me atë hendek: kontributi i tij modest që shpëtoi qytetin e Medinës. (The History of al-Tabari [përkth. Michael Fishbein], Vëll. 8, f. 8)
Persia, sot Iran dhe një pikë e nxehtë në tabelën globale të shahut, hyri në kuadrin e Perandorisë Islame gjatë Kalifatit të të Hazret Umerit ibn el-Hattab, Kalif i Dytë i Profetit, i titulluar Faruk-e-Azam ose Dalluesi i Madh, ishte ai që përfundimisht e pushtoi Perandorinë Sasanide përmes disa betejave, më e njohura prej të cilave ishte Beteja e el-Kadisijes. Plaga e kësaj humbjeje ishte aq e thellë saqë Umeri r.a. ibn el-Hattab më vonë u bë dëshmor nga askush tjetër veçse nga një persian, Ebu Lulua Firoz, duke vazhduar kështu marrëdhënien e hidhur e të ëmbël të Islamit me Persinë. (The History of al-Tabari [përkth. G. Rex Smith], Vëll. 14, f. 89-93)
Por në dekadat dhe shekujt që pasuan, pikërisht nga persianët filluan të shfaqeshin persona që vepruan si shpëtimtarë të fesë. Mbledhësit e mëdhenj të Hadithit si Imam Muslimi, Tirmidhiu dhe Ibn Maxhe, koleksionet e të cilëve janë pjesë e koleksioneve Sahih të Hadithit, të gjithë vinin nga Persia.
Epoka e Artë e dijes islame i detyrohet shumë nga lavdia e saj Ibn Sinës (Avicena), el-Birunit, el-Razit, Nasir el-Din el-Tusit dhe, sigurisht, Imam el-Gazaliut. Të gjithë ishin nga toka e Persisë. Një emër i madh me prejardhje persiane që nuk mund të harrohet është ai i Imam Ebu Hanifes, fikhu i të cilit dha një kuptim më të thellë të Islamit dhe ende konsiderohet si fikhu më i përhapur në botën muslimane. Dhe si mund të lihet jashtë emri i Xhelaluddin Rumiut, qoftë edhe nga lista më e shkurtër që nderon figurat madhore të traditës sufiste të Persisë.
Arkitektura persiane ndikoi aq shumë në xhamitë islame, saqë kupola dhe minarja, që sot shihen si elemente thelbësore për çdo xhami në botë, e kanë origjinën në projektet arkitekturore sasanide.
Ne nuk jemi këtu për të komentuar mbi politikën që qëndron pas konfliktit që po shohim sot në ekranet tona televizive dhe në rrjetet sociale. As nuk jemi këtu për të komentuar përçarjen shiite-sunnite që i jep një ngjyrim të madh pamjes së Iranit modern. Gjithashtu, nuk jemi këtu për të vajtuar ndonjë individ.
Megjithatë, ne vajtojmë vdekjen e solidaritetit musliman. Irani, pavarësisht dallimeve që ka me pjesën tjetër të botës muslimane, qëndron i vetëm, ndërsa udhëheqësit e tjerë muslimanë ulen në sallonet e tyre televizive dhe shohin në ekranet e tyre ndërsa sulmi ndaj Iranit shpaloset.
Deklaratat që dënojnë sulmin janë të lehta për t’u bërë. Është vetëm çështje e rregullimit me kujdes të disa fjalëve. Po aq e lehtë sa edhe të injorohen në teatrin global politik. Përtej legjitimitetit ideologjik të politikave gjeopolitike, Irani është anëtar i Organizatës së Bashkëpunimit Islamik (OIC).
Heshtja e shteteve anëtare të OIC-së është diçka që trondit çdo musliman. Dhe me heshtje nënkuptojmë mosveprim. Indiferenca e OIC-së (nëse është vërtet një organizatë, nëse është vërtet islamike, dhe nëse ka diçka si bashkëpunim në këtë trup është një pyetje tjetër) i lë muslimanët të bindur se organizata të tilla nuk janë rruga përpara për ringjalljen e lavdisë së humbur të Islamit.