Ofiara finansowa: model wydatkowania na rzecz Allaha według Proroka (sa)

Kazanie Piątkowe wygłoszone w meczecie Mubarak, Tilford, Wielka Brytania.

Niezrównany przykład hojności Świętego Proroka (sa)

Po wyrecytowaniu Taszahhud, Ta’ałłuz i Sury al-Fatihah, Khalifatul Masih Hadhrat Mirza Masroor Ahmad ^(aba) wyrecytował następujące wersety Świętego Koranu:

„Ci, którzy wydają swoje bogactwo w nocy i w dzień potajemnie i otwarcie, oni mają swą nagrodę u Pana. Nie spadnie na nich żaden strach ani nie będą się smucić.” (Koran, 2:275)

„ A w ich bogactwie znajdowała się część dla tych, którzy prosili o pomoc i dla tych, którzy nie mogli. (Koran, 51:20)

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że będzie mówił o hojności Proroka (sa). Przekazy pokazują, jak Prorok ^(sa) nieustannie zwracał uwagę wierzących na hojność. Jak sam dawał przykład w tym względzie, wypełniając nauki Boga Wszechmogącego zawarte w Świętym Koranie. W istocie, każdy aspekt życia Proroka (sa) był ucieleśnieniem nauk moralnych zawartych w Świętym Koranie. Dlatego też jego żona, Hazrat Aisza ^(ra), powiedziała o Proroku ^(sa): „Jego moralność była Świętym Koranem”.

Modlitwa o ochronę przed skąpstwem

Kalif ^(aba) powiedział, że zapisano, iż Święty Prorok ^(sa) modlił się o ochronę przed skąpstwem, lenistwem, najgorszymi doświadczeniami w życiu, a także przed męką grobu i próbami tego życia i śmierci.

Hojny zysk bliskości z Bogiem

Hudhur ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) radził wierzącym, aby nigdy nie trzymali sakiewki zamkniętej. Powinni ją raczej trzymać otwartą. W przeciwnym razie bogactwo zostanie im odebrane. Innymi słowy, należy wydawać i pomagać innym. Podobnie, Prorok ^(sa) radził, aby nie liczyć każdego grosza, dając jałmużnę. W przeciwnym razie Bóg również będzie pamiętał o każdym groszu, obdarzając ich bogactwem.

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) powiedział kiedyś, iż osoba hojna jest blisko Allaha, blisko nieba, blisko ludzi, a daleko od ognia. Osoba skąpa jest daleko od Allaha, daleko od nieba, daleko od ludzi, a blisko ognia. Osoba nieświadoma, która daje jałmużnę, jest droższa Allahowi niż osoba skąpa, która czci.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) powiedział, iż osoba, która oszukuje, skąpa i stale przypomina innym o swoich łaskach, nie wejdzie do raju. Podobnie Prorok ^(sa) powiedział, że wierzący jest z natury prosty i hojny. Podczas gdy grzesznik jest zwodniczy i nieczysty. Prostota nie oznacza tu osoby otępiałej, lecz osobę unikającą kłótni, uprzejmą i godną szacunku ze strony innych.

Kalif ^(aba) powiedział, że najlepszym bogactwem, jakie posiada człowiek, jest to, które wydaje i ofiarowuje innym jako jałmużnę. Ponieważ to właśnie to bogactwo pomnoży się w życiu pozagrobowym.

Prorok ^(sa) powiedział, że zazdrość jest dozwolona tylko wobec dwóch rodzajów ludzi: tym, którzy otrzymali od Boga bogactwo i możliwość otwartego wydawania go na jałmużnę, oraz tym, którzy otrzymali mądrość i wykorzystują ją do podejmowania decyzji i kierowania swoimi działaniami.

Najlepszy sposób na wykorzystanie swojego bogactwa

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) radził, aby z pewnością wykorzystywać swój majątek do zaspokajania potrzeb, a nadmiar przeznaczać na jałmużnę. Podobnie, bogactwo, które posiadamy dla siebie, nie jest najlepszym bogactwem, jakie posiadamy. Bogactwo, które przekazujemy innym, jest jeszcze lepsze.

Hudhur ^(aba) powiedział, że pewnego razu Święty Prorok ^(sa) ujrzał przed Bilalem ^(ra) stos daktyli. Zapytał go, czy nie obawia się, że żar piekielnego ognia pochłonie to bogactwo? Święty Prorok ^(sa) poradził mu wówczas, aby nadal wydawał swój majątek. Nigdy nie bał się ubóstwa ani głodu. Ponieważ Bóg jest obecny, aby go zaopatrzyć.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że był jedynie rozdawcą bogactwa, podczas gdy sam Bóg Wszechmogący był jego żywicielem. Potwierdziła to jego żona, Hazrat Khadidzah ^(ra) . Powiedziała wówczas, że kiedy Prorok ^(sa) otrzymał swoje pierwsze objawienie, pomagał biednym i tym, którzy przeżywali trudności.

Dwie cechy, które nie mogą współistnieć u prawdziwie wierzącego

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) opisał, iż wierzący nigdy nie może mieć dwóch cech: skąpstwa i niemoralności. Prorok ^(sa) powiedział, że wiara i skąpstwo nie mogą współistnieć w człowieku. Zatem są to standardy, według których należy analizować samego siebie, jeśli chce się stać prawdziwym wierzącym.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) powiedział kiedyś, iż każdego ranka zstępują dwaj aniołowie. Jeden modli się do Allaha o nagrodę dla tych, którzy wydają jałmużnę, a drugi o zniszczenie majątku skąpca. W ten sposób majątek tych, którzy nie wydają jałmużny, pozostaje niepobłogosławiony na tym świecie. A świat ten nie przynosi im żadnych korzyści w życiu pozagrobowym.

Przykłady Świętego Proroka ^(sa) wydającego swój majątek na innych

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) powiedział, iż Bóg jest Najhojniejszy, a spośród ludzi Prorok ^(sa) powiedział, że sam jest najhojniejszy. Rzeczywiście, hojność Proroka (sa), zwłaszcza w miesiącu Ramadan, opisano jako gwałtowny wiatr, dzięki któremu rozdawał na jałmużnę wszystko, co miał.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) powiedział kiedyś, iż gdyby miał górę złota, rozdałby ją całą na cele charytatywne. Dodał, że nie chce mieć góry złota dla siebie. Życzy sobie, aby do trzeciego dnia posiadania takiej ilości nie pozostał mu ani jeden grosz, którego nie wydałby na cele charytatywne, poza długami do spłaty.

Kalif ^(aba) powiedział, że pewnego razu ktoś poprosił Proroka ^(sa) o wszystkie owce między dwiema górami. Prorok ^(sa) podarował mu owce. Ten następnie powrócił do swojego ludu. Zachęcał go do przyjęcia islamu, mówiąc, że Prorok ^(sa) jest tak hojny, że nie trzeba obawiać się ubóstwa.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że pewnego razu Hazrat Umm Salamah ^(ra) zauważyła zmianę koloru twarzy Proroka (sa). Doszła do wniosku, że to dlatego, że źle się czuje. Zapytała Proroka ^(sa), czy źle się czuje. On odpowiedział, że nie. Raczej martwił się faktem, że wszedł w posiadanie siedmiu dinarów. Minęła noc, a on jeszcze nie wydał tego bogactwa na jałmużnę, bo o nim zapomniał.

Hudhur ^(aba) powiedział, że pewnego razu, po skończeniu modlitwy, Prorok ^(sa) pobiegł do domu jednej ze swoich żon. Ludzie się zaniepokoili, a kiedy Prorok ^(sa) wyszedł z domu. Zobaczył zaniepokojenie na twarzach ludzi, wyjaśnił, że wszedł w posiadanie złota i nie chce, aby rozpraszało go ono podczas modlitwy. Dlatego polecił rozdać to bogactwo jako jałmużnę.

Kalif ^(aba) powiedział, że pewnego razu Prorok ^(sa) otrzymał bogactwo z Bahrajnu. Było to największe bogactwo, jakie kiedykolwiek otrzymał. Prorok ^(sa) następnie rozdał to bogactwo każdemu, kogo zobaczył. Hazrat Abbas ^(ra) podszedł do Proroka ^(sa). Poprosił go również o trochę bogactwa, a Prorok ^(sa) mu je przyznał. Hazrat Abbas ^(ra) zaczął ładować stosy złota do swoich ubrań, ale nie był w stanie go unieść. Poprosił więc Proroka ^(sa) o pomoc w niesieniu bogactwa. Prorok ^(sa) powiedział, że to nie będzie możliwe. Ostatecznie Hazrat Abbas ^(ra) wziął tylko tyle bogactwa, ile był w stanie unieść sam. Tak więc Prorok ^(sa) nauczył swoich Towarzyszy rozsądku i równowagi.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że zapisano, iż Prorok ^(sa) nigdy nie odmówił nikomu, kto go o coś poprosił. Hazrat Ali ^(ra) powiedział, że Prorok ^(sa) był najhojniejszym ze wszystkich ludzi. Pewnego razu Prorok ^(sa ) otrzymał w prezencie kawałek materiału, który nosił jako koszulę. Towarzysz zobaczył go i poprosił Proroka ^(sa), aby mu go dał. Prorok ^(sa) poszedł do domu, zdjął płaszcz, złożył go i wysłał Towarzyszowi, który o niego prosił. Ludzie powiedzieli temu Towarzyszowi, że nie ma racji, prosząc o to. Wiedział, że Prorok ^(sa) udziela wszystkiego, o co go proszą. Towarzysz powiedział jednak, że poprosił o to tylko po to, aby mógł być w nim otulony w chwili śmierci.

Hudhur ^(aba) powiedział, że Święty Prorok ^(sa) otrzymał kiedyś siedemdziesiąt tysięcy dirhamów. Nie pozostał u niego ani jeden dirham z tej fortuny. Ponieważ rozdał ją wszystkim, którzy przychodzili i prosili o odrobinę bogactwa.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że pewnego razu Prorok ^(sa) kupił koszulę za cztery dirhamy. Prorok ^(sa) założył koszulę. Towarzysz poprosił go o jej podarowanie, co też Prorok ^(sa) uczynił. Następnie Prorok ^(sa) wrócił do sklepu. Kupił kolejną koszulę za cztery dirhamy. W tym momencie Prorokowi ^(sa) pozostały tylko dwa dirhamy. Gdy Prorok ^(sa) wrócił, zobaczył płaczącą niewolnicę. Płakała z powodu, że dostała dwa dirhamy na zakup mąki do domu, ale zgubiła pieniądze. Prorok ^(sa) dał kobiecie pozostałe dwa dirhamy. Ona jednak nadal płakała w obawie, że zostanie pobita w domu za tak długie oczekiwanie na mąkę.

Prorok ^(sa) odprowadził ją do domu, gdzie powitał ich słowami pokoju. Na początku nie odpowiedzieli. Zrobili to dopiero za trzecim razem. Święty Prorok ^(sa) zapytał ich, czy nie słyszeli go za pierwszym i drugim razem. Powiedzieli, że tak. Jednak chcieli, aby Święty Prorok ^(sa) nadal przesyłał im pozdrowienia pokoju. Święty Prorok ^(sa) powiedział im, że niewolnica obawia się, że zostanie ukarana. Jej panowie opowiedzieli, że dzięki temu, że Święty Prorok ^(sa) odprowadził ją do ich domu, została uwolniona. Święty Prorok ^(sa) powiedział, że dziesięć dirhamów, które posiadał, było niezwykle błogosławionych, ponieważ za te dziesięć dirhamów, Posłaniec Allaha (sa) został ubrany, Towarzysz został ubrany, a niewolnica została uwolniona.

Test  moralnego charakteru Świętego Proroka (sa)

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że kiedyś ktoś zwrócił się do Proroka ^(sa), aby wysłać pomoc grupie muzułmanów, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji z powodu suszy. Hazrat Ali ^(ra) był wówczas z Prorokiem ^(sa). Odpowiedział, że w tej chwili nie ma nic do wysłania. Znajdujący się w pobliżu żyd usłyszał to, podszedł do Proroka (sa). Zapytał, czy można zawrzeć z nim transakcję, aby kupił od Proroka ^(sa) kilka daktyli w późniejszym terminie. Żyd dał Prorokowi ^(sa) trochę złota jako zapłatę początkową, którą Prorok ^(sa) dał człowiekowi, który przyszedł z prośbą o pomoc. Nakazał mu równo rozdzielić ją między potrzebujących.

Kilka dni przed ustaloną datą, w której daktyle miały zostać dostarczone żydowi zgodnie z zawartą umową, żyd udał się do Proroka ^(sa). Wściekły powiedział, że Banu Abdil Muttalib znani byli z unikania spłaty pożyczek i niewywiązywania się z umów handlowych. Był wówczas przeciwnikiem islamu, więc przemawiał w ten sposób ze złością.

Hazrat Umar ^(ra) usłyszał to i wpadł we wściekłość. Jednakże Prorok ^(sa) pozostał spokojny i uśmiechnął się. Prorok ^(sa) powiedział Hazrat Umar ^(ra), aby oddał temu człowiekowi to, co mu się należało oraz dodał mu trochę więcej z powodu gniewu, jaki mu okazał.

Hazrat Umar ^(ra) dowiedział się, że ten człowiek był żydowskim uczonym. Zapytał, jak mógł zwracać się do Proroka ^(sa) z takim brakiem szacunku. Żyd powiedział, że kiedy po raz pierwszy spotkał Proroka ^(sa), rozpoznał w nim różne cechy proroka. Jednak były dwie cechy, których nie mógł od razu dostrzec, więc chciał je wystawić na próbę. Chciał sprawdzić, czy dobroć Proroka (sa) bierze górę nad gniewem. Czy okazuje on tyle samo dobroci i współczucia, co ignorancji i braku szacunku ze strony innych.

Po sprawdzeniu tego, odkrył, że te cechy są prawdziwe u Proroka ^(sa). Dlatego przyjął islam. Nie tylko przyjął islam, ale także przekazał połowę swojego majątku na rzecz islamu. Zatem standardy moralne Proroka ^(sa) skłoniły żydowskiego uczonego do przyjęcia islamu.

Podsumowanie przygotowane przez The Review of Religions.