Allah jest Najwyższy: Miłość Proroka pod Uhud

Kazanie Piątkowe wygłoszone w meczecie Mubarak, Tilford, Wielka Brytania.

„Miłość Świętego Proroka(sa) do Boga Wszechmogącego”

Po wyrecytowaniu Taszahhud, Ta’ałłuz i Sury al-Fatihah, Khalifatul Masih Hadhrat Mirza Masroor Ahmad ^(aba) powiedział, że istnieje niezliczona ilość przykładów miłości Proroka (sa) do Boga. W rzeczywistości całe jego życie było niczym ocean miłości do Boga.

Niezadowolenie Świętego Proroka (sa) z powodu zniewag wobec Boga Wszechmogącego.

Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że jednym z przykładów miłości Proroka (sa) do Boga była bitwa pod Uhud. Zapisano, że w dniu bitwy pod Uhud Prorok (sa) powołał batalion łuczników. Nakazał im nie ruszać się ze swoich stanowisk, niezależnie od tego, czy muzułmanie odnosili zwycięstwo, czy porażkę. Ostatecznie jednak, gdy muzułmanie pokonali niewiernych w bitwie, batalion łuczników skusił się na myśl o łupach wojennych. Opuścił stanowiska, aby je zebrać. W tym czasie Bóg, jak przepowiedziano, odwrócił się od muzułmanów. A to, co wydawało się zwycięstwem, przybrało zły obrót, gdy armia niewiernych zawróciła i przypuściła atak. W wyniku tego zginęło 70 muzułmanów.

W tym momencie Abu Sufyan zawołał, pytając o Proroka (sa). Prorok (sa) polecił Towarzyszom wokół niego milczenie. Podobnie Abu Sufyan zawołał, pytając o Hadhrata Abu Bakra (ra) i Hadhrata Umara (ra). Jednak Prorok (sa) ponownie polecił im nic nie mówić. Na to Abu Sufyan powiedział, że z pewnością oznacza to, że wszyscy umarli. W przeciwnym razie by odpowiedzieli. Hadhrata Umar (sa) nie mógł znieść milczenia i odpowiedział, że Prorok (sa) rzeczywiście żyje. W odpowiedzi Abu Sufyan podniósł hasło gloryfikujące bożka Hubala. Prorok (sa) nie mógł tego znieść. Polecił towarzyszom odpowiedzieć, mówiąc: „Allah jest Najwyższy, Najwyżej Wywyższony”.

Abu Sufyan odpowiedział, mówiąc: „My mamy Uzzę, a wy nie macie Uzzy”. Święty Prorok (sa) polecił swoim Towarzyszom, aby odpowiedzieli, mówiąc: „Allah jest naszym Pomocnikiem, a wy nie macie żadnego pomocnika”. Innymi słowy, jeśli chodzi o cześć i chwałę Boga, Święty Prorok (sa) nie dbał o swoje własne życie. Zamiast tego, gdy wcześniej nakazał swoim Towarzyszom milczenie, w kwestii Boga polecił im, aby nie milczeli, lecz odpowiedzieli i wychwalali Boga.

Jego Świątobliwość (aba) zacytował Hazrat Mirzę Bashiruddina Mahmuda Ahmada (ra), drugiego kalifa muzułmańskiej wspólnoty Ahmadiyya, który pisze:

Muzułmanie, którzy otoczyli Proroka pierścieniem. Ale zostali odparci, rzucili się do ataku, gdy tylko zobaczyli wycofującego się wroga. Podnieśli ciało Proroka spośród poległych. Abu Ubajda bin al-Dżarrah chwycił zębami pierścienie, które wbiły się w policzki Proroka. Wyrwał je, tracąc przy tym dwa zęby. Po chwili Prorok odzyskał przytomność. Otaczający go strażnicy wysłali posłańców z poleceniem muzułmanom, by się ponownie zgromadzili. Rozbite siły zaczęły gromadzić się. Eskortowały Proroka do podnóża wzgórza.

Abu Sufyan, dowódca wroga, widząc resztki muzułmanów, krzyknął głośno: „Zabiliśmy Muhammada”. Prorok usłyszał chełpliwy okrzyk, ale zabronił muzułmanom odpowiadać. Aby wróg nie poznał prawdy i nie zaatakował ponownie, a wyczerpani i ciężko ranni muzułmanie nie musieli ponownie walczyć z tą dziką hordą. Nie otrzymawszy odpowiedzi od muzułmanów, Abu Sufjan był pewien, że Prorok nie żyje.

Po pierwszym krzyku dodał drugi i rzekł: „Zabiliśmy również Abu Bakra”.  Prorok zabronił Abu Bakrowi udzielania jakiejkolwiek odpowiedzi. Abu Sufjan poszedł za trzecim i rzekł: „Zabiliśmy również Umara”. Prorok również zabronił Umarowi odpowiadać. Na to Abu Sufjan krzyknął, że zabili wszystkich trzech. Umar nie mógł się powstrzymać i zawołał: „Wszyscy żyjemy i z Bożą łaską jesteśmy gotowi walczyć z wami i rozbić wam głowy”.

Abu Sufjan wzniósł okrzyk narodowy: „Chwała Hubalowi. Chwała Hubalowi. Bo Hubal położył kres islamowi”. (Hubal był narodowym bożkiem mekkańczyków). Prorok nie mógł znieść tej przechwałki przeciwko Jedynemu Bogu, Allahowi, dla którego on i muzułmanie byli gotowi poświęcić wszystko. Odmówił sprostowania oświadczenia o własnej śmierci. Odmówił sprostowania oświadczenia o śmierci Abu Bakra i Umara ze względów strategicznych. Pozostały tylko resztki jego niewielkich sił. Siły wroga były liczne i silne. Ale teraz wróg obraził Allaha. Prorok nie mógł znieść takiej zniewagi. Jego duch płonął. Spojrzał gniewnie na muzułmanów, którzy go otaczali. Powiedział: „Dlaczego milczycie i nie odpowiadacie na tę zniewagę Allaha, Jedynego Boga?” Muzułmanie zapytali: „Co mamy powiedzieć, o Proroku?” „Powiedzcie: ,, Allah sam jest Wielki i Potężny. Allah sam jest Wielki i Potężny. On sam jest Wysoki i Czcigodny. Sam On jest Wysoki i Czcigodny.’

Muzułmanie krzyknęli odpowiednio. Ten okrzyk oszołomił wroga. Stali zrozpaczeni na myśl, że Prorok jednak nie umarł. Przed nimi stała garstka muzułmanów, rannych i wyczerpanych. Dobicie ich było dość łatwe. Ale nie odważyli się ponownie zaatakować. Zadowoleni z odniesionego zwycięstwa, wrócili, demonstrując radość.

Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że Prorok (sa) nie dopuściłby nawet najmniejszej wzmianki o dodawaniu Allahowi współtowarzyszy. Pewnego razu, podczas rozmowy, ktoś powiedział do Proroka (sa): „Cokolwiek ty i Allah zechcecie”. Prorok (sa) odparł: „Czy uczyniłeś mnie współtowarzyszem Boga? Powinieneś mówić tylko: „Cokolwiek Allah zechce”.

Jego niechęć do uczynienia grobów miejscem kultu

Khalifatul Masih (aba) powiedział, że Prorok (sa) również martwił się, że groby nie powinny stać się miejscem kultu. To przykre, że dziś widzimy muzułmanów kłaniających się przy grobach i ołtarzach swoich duchownych i przywódców. Jednakże, jak zapisano, gdy Prorok (sa) był w ostatniej fazie choroby, modlił się, aby Allah przeklął tych, którzy wcześniej uczynili groby swoich proroków. W ten sposób Prorok (sa) nauczał o poważnej niechęci do oddawania czci przy grobach.

Jego głębokie zrozumienie jedności Boga

Kalif (aba) powiedział, że pewnego razu niewierni poprosili Proroka (sa), aby opowiedział im o pochodzeniu Boga. Na to Bóg objawił: „Powiedzcie, że On jest Allahem Jedynym, Niezależnym i przez wszystkich Błagany. On nie zrodził ani nie został zrodzony”. Prorok (sa) wykorzystał każdą możliwą okazję, aby mówić o jedności Boga i przekazywać to przesłanie innym.

Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że gdy padał deszcz, niektórzy niewierzący byli skłonni twierdzić, że deszcz padał z powodu jakiejś gwiazdy. Pewnego razu, gdy padał deszcz, Prorok (sa) powiedział, że ktokolwiek twierdził, że deszcz padał z łaski Boga, należał do Jego ludu. A ci, którzy twierdzili, że deszcz padał z powodu gwiazdy, nie należeli do Jego ludu i nie wierzyli w Boga. Na to ludzie zaświadczyli, że nikt inny poza Prorokiem (sa) nie posiadał tak głębokiego zrozumienia jedności i wielkości Boga.

Hudhur (aba) powiedział, że kiedyś Prorok (sa) został zapytany, co prowadzi człowieka do nieba, a co do piekła. Prorok (sa) powiedział, że ten, kto nie dodaje współtowarzyszy Bogu, wejdzie do nieba, a ci, którzy dodają współtowarzyszy Bogu, trafią do piekła. Ta sama zasada obowiązuje dzisiaj. Ci, którzy polegają wyłącznie na środkach doczesnych, na własnych zdolnościach, na swojej rodzinie lub na swoich dzieciach, dodają współtowarzyszy Bogu. Środki doczesne nie będą miały żadnego pożytku w życiu pozagrobowym. Raczej będzie to jedynie łaska Boża. Aby z niej skorzystać, Bóg polecił wszystkim, aby podążali za przykładem Proroka (sa).

Jego pragnienie złożenia największej ofiary dla Boga

Khalifatul Masih (aba) powiedział, że Prorok (sa) powiedział kiedyś, iż Bóg obiecał, że ten, kto wyruszy w Jego sprawie, albo odniesie zwycięstwo, albo wejdzie do raju, jeśli poniesie śmierć męczeńską. Pod warunkiem, że będzie miał silną wiarę w Boga i Jego Posłańca (sa) bo właśnie ta silna wiara skłoniła go do wyruszenia w tę sprawę. Następnie Prorok (sa) powiedział, że gdyby mógł, poniósłby śmierć męczeńską. Powróciłby na ten świat, by ponownie ją ponieść i czynić to w kółko, wyłącznie dla Boga.

Hudhur(aba) powiedział, że gdy Prorok (sa) zmierzał do Badr, spotkał na drodze muzułmańską armię człowieka, który słynął w Arabii ze swojej odwagi i biegłości w walce. Pomimo bycia niewiernym, zaoferował dołączenie do muzułmańskiej armii. Towarzysze byli zachwyceni perspektywą otrzymania posiłków w swojej armii. Prorok (sa) zapytał, czy wierzy w Boga. Odpowiedział, że nie. Prorok (sa) kazał mu odejść, a oni nie przyjmą od niego żadnej pomocy.

Gdy armia muzułmańska posuwała się naprzód, ten sam człowiek ponownie spotkał Proroka (sa). Jednak Prorok (sa) ponownie nakazał mu odejść. W dalszej odległości ten sam człowiek ponownie spotkał Proroka (sa) i tym razem oświadczył, że wierzy w Boga. Dopiero wtedy Prorok (sa) pozwolił mu dołączyć do muzułmańskiej armii. Dlatego bez względu na okoliczności, wiara w Jedność Boga musi zawsze być na pierwszym planie.

Jego stałe pamiętanie o Panu

Khalifatul Masih (aba) powiedział, że Prorok (sa) zawsze będzie oddany wspominaniu Allaha. Zapisano, że istnieją cztery słowa, które człowiek powinien wypowiadać, a które są lepsze od wszystkich innych. Jeśli ktoś zacznie coś od wypowiedzenia jednego z nich, to będzie to błogosławione. Te cztery słowa to:

SubhanAllah (Święty jest Allah),

Alhamdolillah (Wszelka chwała należy do Allaha),

La ilaha ilallah (Nie ma boga oprócz Allaha)

Allahu Akbar (Allah jest największy).

Hudhur (aba) powiedział, że pewnego razu ktoś zwrócił się do Proroka (sa) i powiedział, że zasady islamu stały się dla niego zbyt przytłaczające i że nie jest w stanie ich wszystkich przestrzegać. Poprosił Proroka (sa) o wskazanie kilku, na których powinien się skupić. Prorok (sa) powiedział, że powinien nieustannie pamiętać o Allahu. W innej narracji zapisano, że Prorok (sa) powiedział, iż najlepszym stwierdzeniem jest stwierdzenie, że nie ma boga oprócz Allaha, a największą modlitwą jest stwierdzenie, że wszelka chwała należy się Allahowi.

Khalif(aba) powiedział, że kiedykolwiek Prorok (sa) otrzymywał dobre wieści, natychmiast padał na twarz, by podziękować Bogu. Zapisano również, że Prorok (sa) powiedział, że przed pójściem spać należy wykonać ablucję, tak jak przed modlitwą. Następnie położyć się na prawym boku i modlić się:

„O Allahu, oddałem się Tobie, powierzyłem Ci moje sprawy i uczyniłem Cię moim wsparciem. Boję się Ciebie i kocham Cię. Nie mam schronienia poza Tobą ani żadnego miejsca zbawienia. Zbawienie jest tylko w Tobie. Wierzę w Księgę, którą objawiłeś i w Proroka, którego posłałeś”.

Prorok (sa) powiedział, że powinny to być ostatnie słowa człowieka przed zaśnięciem, tak aby w razie śmierci we śnie były to jego ostatnie słowa.

Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że kiedy się kładł, Prorok (sa) kładł prawą rękę pod prawym policzkiem. Następnie mówił:

„Panie mój, niech moje życie i moja śmierć będą tylko dla Ciebie”.

Kiedy budził się, Prorok (sa) mówił: „Wszelka chwała należy do Allaha, który dał nam życie po śmierci i do Niego powrócimy”. Innymi słowy, Prorok (sa) upewniał się, że przed pójściem spać uporządkował swoje sprawy, modląc się, aby jego życie i śmierć były tylko dla Allaha. Kiedy budził się, dziękował Bogu za błogosławieństwo jego życia i umożliwienie mu ponownego obudzenia się. Prorok (sa) powiedział, że najbardziej miłe Bogu jest to, że w chwili śmierci człowiek angażuje się w wspominanie Allaha.

Hudhur (aba) powiedział, że dziś muzułmanie błędnie uważają, że najszlachetniejszym czynem jest wyruszenie na wojnę i bicie niewiernych. Jednak Święty Prorok (sa) powiedział kiedyś swoim Towarzyszom, że nawet lepszym rozwiązaniem niż wyruszenie do walki w imię Allaha jest nieustanne wspominanie Allaha. To najdoskonalsza forma dżihadu.

Święty Prorok (sa) powiedział, że nic nie uchroni człowieka przed karą Bożą tak, jak wspominanie Boga[Zikr Illahi].

Khalifatul Masih (aba) powiedział, że Hazrat A’isza (ra), żona Proroka (sa), zanotowała, iż w ostatnich chwilach życia Bóg dał Prorokowi (sa) możliwość udania się do Niego lub pozostania na tym świecie. N to Prorok (sa) rzekł:

„Allah jest najwspanialszym z towarzyszy”.

Były to ostatnie słowa Proroka (sa).

Podsumowanie przygotowane przez The Review of Religions.