Kazanie Piątkowe wygłoszone w meczecie Mubarak, Tilford, Wielka Brytania.
Niezwykła pokora Świętego Proroka (sa)
Po wyrecytowaniu Taszahhud, Ta’ałłuz i Sury al-Fatihah, Khalifatul Masih Hadhrat Mirza Masroor Ahmad (aba) powiedział, że Ahmadi wierzą, iż jeśli kiedykolwiek istniała na świecie doskonała osoba, to był nią Święty Prorok Muhamad (sa). Nie było nikogo przed nim ani po nim, kto osiągnąłby taką doskonałość. Był przykładem najwyższych standardów wypełniania praw Boga i praw ludzkości oraz odznaczał się doskonałą moralnością.
Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że można znaleźć doskonałość w osobie Proroka (sa). Jedną z takich cech moralnych jest pokora, którą Prorok (sa) posiadał w stopniu doskonałym. Prorok (sa) nauczał również swoich wyznawców, by przyjęli cechę pokory. Bóg Wszechmogący nakazał Prorokowi (sa), aby ogłosił swoją pokorę:
Powiedz: „Jestem tylko człowiekiem takim jak wy”. (Koran, 18:111)
Kalif (aba) powiedział, że pomimo faktu, iż Bóg obdarzył go statusem ostatniego proroka niosącego prawo i Pieczęcią Proroków, nakazał mu ogłosić, że jest pokornym człowiekiem.
Hudhur (aba) powiedział, że chciałby podkreślić cechę pokory, którą można odnaleźć u Świętego Proroka (sa).
Jego Świątobliwość (aba) zacytował Obiecanego Mesjasza (as), który powiedział, że nigdy nie było przykładu pokory takiego, jaki okazywał Prorok (sa). Pomimo wysokich rang, jakie otrzymał, nadal głosił, że jest zwykłym człowiekiem, takim jak wszyscy inni. Okazywał pokorę do tego stopnia, że nie można uważać się za prawdziwego muzułmanina ani wyznawcę Proroka (sa), jeśli samemu nie przyswoi się sobie cechy pokory.
Leczenie niewidomego mężczyzny
Khalifatul Masih (aba) zacytował Obiecanego Mesjasza (as), który opisując pokorę Proroka (sa), opowiedział historię z jego życia. Powiedział, że niewidomy człowiek przyszedł do Proroka (sa) i recytował Święty Koran. Pewnego dnia, gdy udał się do Proroka (sa), niektórzy ludzie wokół Proroka (sa) byli zajęci rozmową z nim. Po chwili oczekiwania niewidomy człowiek wstał i odszedł. Bóg poinformował o tym Proroka (sa). Dlatego Prorok (sa) udał się do jego domu, zabrał go ze sobą i posadził na swoim prześcieradle. Ta historia pokazuje, że ci, którzy mają miłość do Boga w swoich sercach, muszą z pewnością posiadać cechy pokory i łagodności. To nie jest tylko historia. Ale lekcja, którą możemy przyjąć.
Pokora – sposób na osiągnięcie raju
Kalif (aba) powiedział, że Prorok (sa) powiedział kiedyś, iż do każdego człowieka przywiązane są dwa łańcuchy: jeden skierowany ku niebu, a drugi ku ziemi. Kiedy człowiek staje się pokorny, anioł zwrócony ku niebu podnosi łańcuch i unosi go w górę. Jednak, gdy ktoś okazuje arogancję i wyniosłość, łańcuch skierowany ku ziemi ściąga go w dół.
Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że Prorok (sa) powiedział kiedyś, iż osoba, która przyjmuje pokorę, wstępuje do siódmego nieba. Podobnie, Prorok (sa) powiedział, że jeśli ktoś przyjmuje pokorę dla Boga, Bóg go wywyższa. Jednocześnie Prorok (sa) wyjaśnił również, że dawanie jałmużny nie umniejsza bogactwa. Przebaczenie nie umniejsza honoru. Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że te rzeczy mogą przynieść wielką pozytywną zmianę w dzisiejszym społeczeństwie.
Kalif (aba) powiedział, że pewnego razu pewna osoba zwróciła się do Proroka (sa) i nazwała go swoim przywódcą oraz najlepszym spośród nich. Na to Prorok (sa) nakazał wszystkim, aby zachowali czujność, by nie dać się zwieść Szatanowi. Powiedział, że jest sługą Boga o imieniu Muhammad bin Abdillah i Posłańcem Boga. Powiedział, że nie należy zwracać się do niego w sposób przekraczający rangę nadaną mu przez Boga. W innym przypadku Prorok (sa) powiedział, że czyjeś uczynki nie spowodują, że ktoś wejdzie do raju. Towarzysze zapytali, czy dotyczy to również Proroka (sa). Odpowiedział, że tak. Ponieważ czyjeś własne uczynki nie mogą spowodować, że ktoś wejdzie do raju. Chyba że będzie objęty łaską i miłosierdziem Boga. Dlatego każdy powinien wykonywać swoje czyny ostrożnie, starając się zbliżyć do Boga.
Modlitwa o pokorę
Kalif (aba) powiedział, że pewnego razu Prorok (sa) modlił się: „O Allahu, pozwól mi żyć w pokorze, pozwól mi umrzeć w pokorze i wskrzesić mnie wśród pokornych”.
Zapisano również, że Prorok (sa) nie miał nic przeciwko towarzyszeniu wdowom i ubogim, aby wysłuchać ich głosu. Oprócz wysokich standardów duchowych, Prorok (sa) dbał o to, by usłyszeć głos nawet tych, którzy są pozbawieni praw w społeczeństwie. Słuchał ich z cierpliwością i troską.
Łagodność Świętego Proroka (sa) w obecności innych
Khalifatul Masih (aba) powiedział kiedyś, że Święty Prorok (sa) szedł, gdy starsza kobieta zatrzymała go po drodze i zaczęła mu tłumaczyć swoje potrzeby. Święty Prorok (sa) stał cierpliwie i słuchał, co miała do powiedzenia. Hatim bin Adiyy był w tym czasie ze Świętym Prorokiem (sa) i gdy stał i obserwował to, co się przed nim działo, pomyślał sobie, że ten człowiek z pewnością nie może być królem, ponieważ królowie nie stoją i nie słuchają biednych. Wtedy Święty Prorok (sa) zabrał Hatima do swojego domu. Przyniósł poduszkę i kazał Hatimowi usiąść na niej, podczas gdy Święty Prorok (sa) usiadł na ziemi. Hatim ponownie pomyślał, że takie cechy nie są typowe dla króla.
Kalif (aba) powiedział, że pokora Proroka (sa) była tak wielka, że okazywał on również dobroć dzieciom i je pozdrawiał. Zapisano, że ilekroć Prorok (sa) spotykał Ansarów, pozdrawiał ich dzieci, kładł im ręce na głowach i modlił się za nie.
Hudhur (aba) powiedział, że zapisano, iż pewnego razu pewien mężczyzna udał się do Proroka (sa), aby z nim porozmawiać. Ale z powodu bojaźni, jaką odczuwał w obecności Proroka (sa), zaczął się trząść. Prorok (sa) nakazał mu zachować spokój, ponieważ był synem kobiety, która jadała suszone mięso. Opisując to zdarzenie, Obiecany Mesjasz (as) powiedział, że wraz ze wzrostem sukcesów Proroka (sa) wzrastał również jego poziom pokory.
Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że w czasie migracji, gdy Prorok (sa) przybył do Medyny, został powitany przez takich Ansarów, którzy go jeszcze nie widzieli. W tym czasie Hazrat Abu Bakr (ra) był ze Świętym Prorokiem (sa). Wstał, aby spotkać się z Ansarami, którzy również przyszli i spotkali Hazrat Abu Bakr (ra). W tym czasie Święty Prorok (sa) milczał. W trakcie tego, słońce padło na Świętego Proroka (sa). Aby go osłonić, Hazrat Abu Bakr (ra) przykrył go swoim prześcieradłem. Dopiero gdy Hazrat Abu Bakr (ra) to zrobił, Ansarowie zdali sobie sprawę, że osobą siedzącą był rzeczywiście sam Święty Prorok (sa).
Kalif (aba) powiedział, że Święty Prorok (sa) radził swoim wyznawcom, aby nie przesadzali, mówiąc o nim. Tak jak chrześcijanie przesadzali w sposobie, w jaki mówili o Jezusie (as) i Go komplementowali. Pewnego razu, gdy ktoś wyliczał wielkie zalety Świętego Proroka (sa), zanim powiedział to, co zamierzał powiedzieć, Święty Prorok (sa) zatrzymał go i poprosił, aby nie uległ wpływowi Szatana. Zamiast tego kontynuował to, co faktycznie zamierzał powiedzieć. Pewnego razu ktoś przyszedł do Świętego Proroka (sa). Zwrócił się do niego „Najlepszy ze Stworzenia”. Święty Prorok (sa) zatrzymał go i powiedział, że ten tytuł należy się Prorokowi Abrahamowi (as). Taka była pokora Świętego Proroka (sa), że chociaż rzeczywiście był najlepszym ze wszystkiego stworzenia, z własnej pokory przerzucił ten tytuł na Proroka Abrahama (as).
Znaczenie tytułów „Muhammad” i „Ahmad”
Hudhur (aba) zacytował Obiecanego Mesjasza (as), który pisze:
,,Imię Ahmad jest manifestacją słowa dżamal, a – w przeciwieństwie do niego – imię Muhammad jest manifestacją słowa dżalal. Powodem tego jest to, że imię Muhammad niesie w sobie cechę bycia ukochanym, ponieważ posiadanie wszelkich godnych pochwały zalet, najwyższego piękna i wszystkich doskonałych, godnych pochwały zalet wymaga splendoru, majestatu, czci i chwały. Natomiast imię Ahmad niesie w sobie cechę zakochania, ponieważ chwalenie kogoś wymaga pokory, uległości i łagodności ukochanego. To właśnie nazywa się stanem dżamali, a ten stan wymaga pokory i łagodności.
Nasz Święty Prorok, niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim, był niezwykle godny miłości, co jest wymagane przez imię Muhammad, ponieważ bycie „Muhammadem” – to znaczy ucieleśnienie wszystkich chwalebnych doskonałości – jest tym, co doprowadza do istnienia stanu bycia niezwykle godnym miłości. A Święty Prorok, niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim, posiadał również najlepsze cechy miłośnika [Boga i ludzkości], których wymaga imię Ahmad. Ponieważ jest istotne, aby hamid [ten, który chwali] był również muhibb [tym, który kocha]. Człowiek może prawdziwie i doskonale chwalić kogoś tylko wtedy, gdy jest zakochany – a raczej jest namiętnie zakochany – a aby być kochankiem i muhibbem, trzeba być uległym i pokornym.
To właśnie ten stan dżamali jest niezbędny do urzeczywistnienia istoty ahmadijji. Ukochanie, które było nieodłączną cechą imienia Muhammad, objawiło się poprzez Towarzyszy. Co do tych, którzy byli obraźliwi i buntowniczy, dżalal, będąc ukochanym przez Boga, ujarzmił ich.” (Arba’in, str. 151)
Kalif (aba) zacytował dalej Obiecanego Mesjasza (as), który pisze:
„W błogosławionych imionach Proroka (sa) kryje się ukryty sekret. Jego dwa imiona, Muhammad, oznaczające najbardziej chwalebny i Ahmad. Oznaczają tego, który jest największy w chwaleniu, oba nawiązują do dwóch odrębnych form doskonałości posiadanych przez Proroka (sa). Imię Muhammad wymaga cech chwały i majestatycznej wielkości. Ponieważ imię oznacza „ten, który jest niezmiernie chwalony” . Naturalnie wynika z tego, że noszący to imię jest kochany, cechy chwały i majestatycznej wielkości, które są cechami rozpoznawczymi osoby kochanej, w ten sam sposób imię Ahmad z natury niesie cechy pokory i łagodności, które są wyróżnikami osoby kochającej inną.
Tajemnica kryjąca się w tych imionach polega na tym, że życie Proroka (sa) zasadniczo dzieliło się na dwie części. Po pierwsze, spędził on życie w Mekce, które trwało trzynaście lat. Drugą część swojego życia spędził w Medynie, która trwała dziesięć lat. Podczas jego życia w Mekce widzimy manifestację jego imienia Ahmad. W tym czasie Prorok (sa) pogrążał się w płaczu i jękach przed Bogiem Wszechmogącym dniem i nocą. Spędzał czas na szukaniu Bożej pomocy i modlitwie. Każdy, kto jest w pełni świadomy sposobu, w jaki Prorok (sa) spędził swoje życie w tym czasie, wie, że żaden kochanek nigdy nie płakał i nie szlochał tak żarliwie w poszukiwaniu ukochanej osoby, jak Prorok (sa) robił to podczas swojego życia w Mekce. Nikt nigdy nie będzie w stanie mu dorównać pod tym względem.
Te lamentowanie Proroka (sa) nie były skierowane do jego własnej duszy, lecz wynikały z jego jasnej wiedzy o stanie świata. Kult Boga całkowicie zanikł. Dusza i wrodzona natura Proroka (sa) zakwaszono wiarą w Allaha Najwyższego, która wzbudziła w nim radość i zadowolenie. Prorok (sa) naturalnie pragnął również napełnić świat tą radością i zadowoleniem. Lecz gdy spojrzał na świat, odkrył, że jego zdolności i natury zostały dziwnie zdeformowane. Na jego drodze pojawiło się wiele trudności i niedoli. Krótko mówiąc, Prorok (sa) płakał i lamentował nad tym stanem świata. Czynił to do tego stopnia, że omal nie stracił życia. Do tego właśnie nawiązują następujące słowa Allaha Najwyższego:
„Być może będziesz się smucił na śmierć, ponieważ oni nie wierzą.”
Oto życie Proroka (sa), w którym pokornie błagał o Bożą łaskę i miłosierdzie, życie, które ukazywało jego imię Ahmad. W tym okresie Prorok (sa) pogrążał się w głębokiej kontemplacji. Efekty tej kontemplacji i modlitwy stały się widoczne podczas pobytu w Medynie, gdzie objawiło się imię Muhammad, co wynika z następującego wersetu:
„I modlili się o zwycięstwo, a w rezultacie tego każdy wyniosły wróg prawdy obrócił się wniwecz”. (Malfuzat, English Translation, tom. 3, s. 70-72)
Dalsze przykłady pokory Proroka (sa)
Jego Świątobliwość (aba) zacytował Obiecanego Mesjasza (as), który pisze:
Dlatego też, w różnych przypadkach, gdziekolwiek pokora i skromność Proroka Świętego, niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim, osiągały szczyty doskonałości, wydaje się, że był on w równym stopniu wspierany i oświecony pomocą i światłem Ducha Świętego. Stan czynów i działań naszego Szlachetnego Proroka, niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim, wyraźnie to dowodzi. W rzeczywistości sfera jego światła i błogosławieństwa jest tak rozległa, że jego manifestacja i odbicie można zaobserwować w całej wieczności.
Zatem wszelkie dobrodziejstwa i łaska Boga Wszechmogącego zsyłane w dzisiejszych czasach są otrzymywane poprzez posłuszeństwo i uległość wobec nikogo innego jak tylko Świętego Proroka (sa).
Szczerze mówię i ogłaszam na podstawie własnego doświadczenia, że nikt nie może praktykować prawdziwej cnoty, osiągnąć zadowolenia Boga Wszechmogącego i mieć tyle szczęścia, by otrzymać boskie łaski, błogosławieństwa, wglądy, prawdy i wizje, którymi obdarzany jest ten, kto oczyszcza swoją duszę w najwyższym stopniu. Dopóki nie zatraci się w posłuszeństwie wobec Posłańca Allaha, pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim. Dowód na to znajduje się w słowie samego Boga Wszechmogącego:
Powiedz: „Jeśli kochasz Boga, postępuj za mną, a Bóg pokocha cię.”
Jestem praktycznym i żywym dowodem na to twierdzenie Boga Wszechmogącego. Rozpoznajcie mnie w świetle cech, które reprezentują świętych i umiłowanych Boga Wszechmogącego, ustanowionych w Świętym Koranie. Dlatego Szlachetny Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) posiadał tak nieskazitelną moralność. Nawet gdyby starsza kobieta chwyciła go za rękę, Prorok (sa) pozostał tam, słuchając jej uważnie. Dopóki ona by go nie opuściła, on jej nie opuścił. (Malfudhat, English Translation, tom 1, str. 211)
Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że Hazrat Uthman (ra) opowiedział, jak Prorok (sa) zawsze odwiedzał chorych, dołączał do procesji pogrzebowych. Pozostawał wśród ludzi przy każdej okazji. Prorok (sa) powiedział, że jeśli kiedykolwiek zostanie gdzieś zaproszony, przyjmie zaproszenie, a jeśli otrzyma nawet niewielki podarunek, przyjmie go.
Pewnego razu Prorokowi (sa) podano jedzenie zawierające dynię i mięso. Prorok (sa) jadł dynię z brzegów miski, gdziekolwiek ją znalazł. Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że jest to lekcja również dla nas dzisiaj. Niektórzy ludzie, podczas Dżalsa Salana (Dorocznej Konwencji), kiedy gotuje się mięso i ziemniaki, żądają, aby dawano im tylko mięso. Jednakże Prorok (sa) dał przykład, że należy jeść wszystko, co zostanie im przygotowane i podane.
Kalif (aba) powiedział, że w drodze na bitwę pod Badr, trzy osoby przydzielono do jednego wielbłąda. Kiedy nadeszła kolej Proroka (sa) na marsz, jego dwaj Towarzysze poprosili go, aby nadal siedział na wielbłądzie, podczas gdy oni będą szli. Prorok (sa) odpowiedział, że nie mają większą wytrzymałość w marszu niż on, ani on niczym się od nich nie różni. Nalegał, aby jechali na wielbłądzie, podczas gdy on idzie.
Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że Hazrat Aisza (ra) powiedziała, że Prorok (sa) pomagał w pracach domowych. Następnie szedł do meczetu, gdy nadchodził czas modlitwy. Jego Świątobliwość (aba) powiedział, że to nauczka dla mężczyzn, którzy odmawiają wykonywania prac domowych, a ich żony później narzekają. Towarzysze również podjęli ten przykład i pomagali w pracach domowych. Chociaż prace domowe są przede wszystkim obowiązkiem kobiet, nie ma usprawiedliwienia dla mężczyzn, którzy nie pomagają swoim żonom.
Hudhur (aba) powiedział, że Prorok (sa) również pomagał swoim Towarzyszom w mozolnej pracy, takiej jak budowa i naprawa meczetów. Innymi słowy, nie było takiego zadania, którego Prorok (sa) nie uważałby za godne wykonania.
Kalif (aba) powiedział, że oto przykłady Świętego Proroka (sa), które powinniśmy starać się przyjąć we własnym życiu.
Podsumowanie przygotowane przez The Review of Religions.