Sztuka duchowego zaproszenia: Koraniczne Przewodnictwo

Kazanie Piątkowe wygłoszone w meczecie Mubarak, Tilford, Wielka Brytania.

Etykieta i właściwy sposób wygłaszania kazań

Po wyrecytowaniu Taszahhud, Ta’ałłuz i Sury al-Fatihah, Khalifatul Masih Hadhrat Mirza Masroor Ahmad ^(aba) wyrecytował następujący werset Świętego Koranu:

„Wzywaj do drogi twego Pana z mądrością i pięknym napomnieniem, i spieraj się z nimi w sposób, który jest najlepszy. Zaprawdę, twój Pan wie najlepiej, kto zbłądził z Jego drogi, i On zna tych, którzy idą właściwą drogą” (Koran, 16:126).

Khalifatul Masihk ^(aba) powiedział, że w tym wersecie Świętego Koranu, wraz z innymi wersetami, Bóg nakazał nie tylko szerzenie Jego przesłania. Ale także czynienie tego w najlepszy sposób i doradzanie innym, aby ludzie również odnosili z tego korzyści. Propagowanie w ten sposób często przynosi sukces i owoce. Dlatego należy zawsze pamiętać o tej zasadzie.

Wskazówki dotyczące propagowania przesłania

Kalif ^(aba) powiedział, że wraz z upowszechnieniem się mediów społecznościowych, niektórzy uważają, że propagowanie stało się bardzo łatwe. Są tacy, którzy wychodzą, spotykają się z ludźmi i osobiście propagują przesłanie. Jednak istnieją miejsca i kraje, które na to nie pozwalają. Dlatego osoby z pasją propagujące przesłanie będą to robić w mediach społecznościowych. Chociaż to również jest dobre, istnieją pewne warunki i standardy dobrego wychowania niezbędne do propagowania. W przeciwnym razie oddziaływanie szerzenia wiary będzie odwrotne od zamierzonego. Będzie miało negatywny wpływ, umożliwiając oponentom wysuwanie oskarżeń.

Hudhur ^(aba) powiedział, że niektórzy ludzie uważają, że posiadają ogromną wiedzę, wkraczając na pole szerzenia wiary. Jednak, gdy nie są w stanie przekonać innych, popadają w przygnębienie. Nie ma jednak powodu do przygnębienia. Społeczność Muzułmańska Ahmadiyya z pewnością ma solidne argumenty. Inną kwestią jest, czy ktoś nie potrafi ich jasno i skutecznie przekazać. Jako społeczność, wszystko, co mówi Społeczność Muzułmańska Ahmadiyya, jest poparte dowodami i mądrością, zgodnie z naukami Świętego Koranu i Proroka ^(sa). Dlatego każdy powinien pamiętać, że propagując przesłanie, należy to robić w najlepszy możliwy sposób.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Obiecany Mesjasz ^(as) udzielił kiedyś doskonałych wskazówek, jeśli chodzi o propagowanie przesłania. Stwierdził, że sama znajomość języka ludu nie wystarczy, aby skutecznie głosić przesłanie; należy również pogłębić swoją wiedzę religijną.

Te wskazówki są bardzo ważne, ponieważ odnoszą się również do propagowania w mediach społecznościowych. Nie wystarczy po prostu znać język ani mieć do niego dostęp. Zamiast tego należy studiować i zbierać różne zarzuty, które się pojawiają, i uczyć się na nie odpowiedzi. Jeśli nie są w stanie zrozumieć, powinni zwrócić się do odpowiedniego wydziału w ramach Wspólnoty.

Jego Świątobliwość ^(aba) zacytował również Obiecanego Mesjasza ^(as), który powiedział, że kolejnym niezbędnym elementem propagacji jest to, że osoba podejmująca się zadania szerzenia przesłania musi również mieć osobistą więź z Bogiem, aby jej wysiłki były wspierane przez Ducha Świętego. Powyższe warunki są niezbędne do skutecznego szerzenia przesłania.

Propagowanie z mądrością

Kalif ^(aba) powiedział, że podczas propagowania przesłania należy pamiętać, że islam jest jedyną religią, a Święty Prorok ^(sa) jest jedynym prorokiem, który przyszedł dla całego świata i dla wszystkich ludzi. Mimo to, do dziś, populacja muzułmanów na świecie stanowi mniej niż jedną czwartą całej populacji świata. Jaki jest tego powód? Ponieważ przesłanie nie zostało rozpowszechnione z mądrością i w odpowiedni sposób. Niektórzy muzułmanie myślą, że będą propagować przesłanie poprzez dżihad/ Podczas gdy dżihad jest dozwolony tylko w przypadku, gdy wróg zaatakuje pierwszy. Święty Prorok ^(sa) otrzymał pozwolenie na dżihad dopiero wtedy, gdy niewierni pierwsi chwycili za miecz, aby zniszczyć islam. Dlatego Bóg powiedział:

„Pozwolenie na walkę jest dane tym, przeciwko którym toczy się wojna, ponieważ zostali skrzywdzeni. A Bóg zaprawdę ma moc, aby im pomóc.” (Święty Koran, 22:40)

Hudhur ^(aba) powiedział, że kiedy Bóg udzielił tego pozwolenia, stało się tak, ponieważ wobec islamu dopuszczano się okrucieństw. Jednak w dzisiejszym świecie takie wojny religijne nie istnieją. Nawet jeśli muzułmanie doświadczają okrucieństw, nie są oni inicjowani w imię religii. Dlatego Bóg i Prorok ^(sa) uznali, że najwspanialszą formą dżihadu jest dżihad Świętego Koranu. Mając zatem na uwadze, że populacja muzułmanów stanowi mniej niż jedną czwartą światowej populacji, my, jako Muzułmańska Wspólnota Ahmadiyya, którzy jesteśmy wyznawcami Obiecanego Mesjasza ^(as), musimy nawiązać osobiste relacje z Bogiem. Poznać religię, abyśmy mogli ją propagować we właściwy sposób.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że powinniśmy również pamiętać o różnych instrukcjach, jakie Prorok ^(sa) dał w kwestii propagowania wiary. Na przykład, Prorok ^(sa) polecił, aby przemawiać do ludzi zgodnie z ich poziomem zrozumienia i wiedzy. W praktyce oznaczałoby to, że jeśli chcemy wyjaśnić nadejście Obiecanego Mesjasza ^(as) muzułmaninowi nie będącemu wyznawcą Ahmadi, powinniśmy to zrobić za pomocą Świętego Koranu, wypowiedzi Proroka ^(sa) i innych ksiąg muzułmańskich uczonych.

Kalif ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) polecił również, aby unikać modlitw ze strony tych, którzy zostali skrzywdzeni. Innymi słowy, głosząc przesłanie, należy zawsze zachowywać najwyższe standardy moralne. Zawsze wyznaczać sobie najwyższy standard wypełniania praw innych, aby skrzywdzeni nie modlili się przeciwko takiej osobie, ale za nią. Wtedy Allah, Wszechmogący, obdarzy ich błogosławieństwem.

Znaczenie mądrości i dobrego napomnienia

Hudhur ^(aba) powiedział, że wyjaśniając „dobre napomnienie”, Obiecany Mesjasz ^(as) wyjaśnił, że na pytania i zarzuty należy zawsze odpowiadać łagodnie i spokojnie. Nawet gdy inni mówią do nas ostro. Czynią to dlatego, że nie mają do powiedzenia nic intelektualnie uzasadnionego ani popartego dowodami. Odpowiadanie w ten sposób surową reakcją sprawia wrażenie, że my również nie mamy rozsądnej odpowiedzi. Dlatego, niezależnie od okoliczności, zawsze powinniśmy zachowywać łagodność i spokój, głosząc przesłanie.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że niektórzy przeciwnicy twierdzą, że Obiecany Mesjasz ^(as) używał ostrego języka w pewnych przypadkach. Przede wszystkim należy wiedzieć, że nie jest to prawdą. Obiecany Mesjasz ^(as) nie stosował ostrości. Jeśli Obiecany Mesjasz ^(as) kiedykolwiek udzielił ostrej odpowiedzi, wyjaśnił, że w pewnych przypadkach przeciwnicy przyjmują wielką ostrość i starają się szerzyć nieporządek. W wyniku czego mądrość nakazuje udzielić ostrzejszej odpowiedzi, aby stłumić nieokrzesane i kapryśne namiętności przeciwników.

Obiecany Mesjasz ^(as) dodatkowo wyjaśnił, że takie przypadki ostrych odpowiedzi nie są wynikiem osobistych namiętności lub gniewu. Raczej takie odpowiedzi były objęte klauzulą ​​„i spieraj się z nimi w sposób, który jest najlepszy”. Ponadto takie przypadki miały miejsce tylko wtedy, gdy przeciwnicy przekroczyli wszelkie granice. Używali wulgarnego języka przeciwko islamowi i Świętemu Prorokowi ^(sa). Jednocześnie Obiecany Mesjasz ^(as) wyjaśnił, że stosował silniejsze reakcje w bardzo specyficznych okolicznościach. Jednocześnie jednak nakazał swojej Wspólnocie, aby zawsze kierowała się łagodnością i uprzejmością w głoszeniu przesłania.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Obiecany Mesjasz ^(as) nakazał, aby podczas rozmowy z wyznawcami innych religii, a nawet z muzułmanami niebędącymi Ahmadi, zawsze okazywać życzliwość i nigdy nie stawać się tak emocjonalnym, aby nie mówić do nich ostro.

Kalif ^(aba) powiedział, że podobnie Drugi Kalif ^(ra) wyjaśnił, iż należy zawsze stosować mądrość zgodnie z naukami Świętego Koranu. Dzieje się tak, ponieważ bez mądrości człowiek staje się zapamiętały, zaciekły do tego stopnia, że ​​jego przesłanie staje się nieskuteczne i sprzeczne z pożądanym rezultatem. Mądrość oznacza również zwalczanie ignorancji. Dlatego też, propagując przesłanie, posługiwanie się mądrością oznacza mówienie w sposób, który nie tylko usuwa ignorancję innych, ale także jest zrozumiały dla innych zgodnie z ich własnym poziomem wiedzy.

Czasami ludzie próbują przekazać swoje przesłanie za pomocą ostentacyjnej mowy, której inni mogą nie zrozumieć. Ale nadal mogą czuć się pod wpływem samego sposobu mówienia. Jednakże, szczególnie w miejscach z większymi zgromadzeniami, używanie języka łatwego do zrozumienia zwiększa prawdopodobieństwo, że więcej osób zrozumie przesłanie i skupi się na nim, zamiast po prostu słuchać słów.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Drugi Kalif ^(ra) wyjaśnił, iż czasami ludzie wyolbrzymiają pewne rzeczy lub przekazują błędne przesłanie podczas propagowania. Nie ma jednak potrzeby wyolbrzymiania. Wystarczy skupić się na naukach Świętego Koranu i Proroka ^(sa). Bóg stwierdza w Świętym Koranie:

„Kto błądzi, nie może wam zaszkodzić, jeśli sami jesteście prowadzeni właściwą drogą”. (Koran, 5:106)

Dlatego nie należy sądzić, że mówiąc coś, co nie ma oparcia w prawdzie, można uciec się do powiedzenia czegoś, co nie jest prawdą. Zamiast tego należy zachować prawdę i pozostawić prowadzenie drugiego człowieka Bogu.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Drugi Kalif ^(ra) wyjaśnił również, że mądrość oznacza również mówienie tego, co jest stosowne w danym czasie i miejscu. Dlatego zamiast mówić coś, o czym wiemy, że wywoła gniew osoby, do której mówimy, powinniśmy mówić w sposób, który pozwoli osobie, do której się zwracamy, usłyszeć to spokojnie.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że dziś obowiązkiem Muzułmańskiej Wspólnoty Ahmadiyya jest przekazywanie światu prawdziwego przesłania islamu. Musimy przekonywać innych, że religia nie opiera się wyłącznie na argumentacji, ale także na radach i wskazówkach, które należy wdrażać. Kierując się mądrością, a nie podsycając fałszywe namiętności, powinniśmy mówić i przekazywać myśli, które znajdą oddźwięk u osoby, która nas słucha.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Bóg stwierdza w Świętym Koranie:

„Zaprawdę, twój Pan wie najlepiej, kto zbłądził z Jego drogi, i On zna tych, którzy idą drogą prostą.” (Koran, 16:126)

Innymi słowy, należy nadal głosić przesłanie z mądrością. Jednocześnie nie należy się zniechęcać, jeśli wydaje się, że nasze wysiłki są nieskuteczne lub że nic nie wiemy. Ciężar spoczywa również na osobie, do której się zwracamy. Bóg stwierdza, że ​​naszym obowiązkiem jest głoszenie przesłania, a ostatecznie to Bóg będzie prowadził ludzi.

Zgodność czynów ze słowami

Kalif ^(aba) zacytował Obiecanego Mesjasza ^(as), który powiedział, że w Świętym Koranie Bóg stwierdza: „Dlaczego mówicie to, czego nie czynicie?” (Święty Koran, 61:3). Innymi słowy, mogą być tacy, którzy słuchają argumentów i zostają przekonani, ale potem odwracają się z powodu działań tych, którzy przekazywali argumenty, ponieważ te dwie rzeczy nie są ze sobą zgodne. Dlatego konieczne jest, aby ten, kto propaguje przesłanie, praktykował to, co głosi.

Prawdziwy wierzący nigdy nie powinien rozwijać różnicy między swoimi słowami i czynami. Przeciwnie, dostosowanie swoich czynów do swoich słów jest niezwykle ważne i rzeczywiście skuteczne. Najskuteczniejszym sposobem przekazywania nauk islamu jest demonstrowanie ich poprzez nasze czyny. Dlatego nie należy być dumnym jedynie z werbalnego propagowania przesłania. Zamiast tego prawdziwe propagowanie wymaga pokazywania, poprzez własne przykłady i czyny, prawdziwych i pięknych nauk islamu oraz rewolucyjnej zmiany, jaką wprowadzają one w życie człowieka.

Hudhur ^(aba) zacytował również Obiecanego Mesjasza ^(as), który wyjaśnił, że celem propagowania nie jest jedynie bezpośrednie zwalczanie lub debatowanie z przeciwnikami naszej wiary. Ostatecznym celem jest raczej przekazywanie pięknych nauk islamu masom. Należy również pamiętać, że każdy zamek ma klucz – istnieje pewien sposób mówienia, zależny od okoliczności i sytuacji. Nie ma jednego standardowego sposobu przekazywania przesłania w każdym przypadku. Propagując, należy analizować i dostosowywać się do osoby i sytuacji.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Drugi Kalif ^(ra) dał przykład Józefa ^(as) i mądry sposób, w jaki głosił swoje przesłanie. Kiedy został uwięziony, towarzyszyło mu dwóch innych więźniów. Zamiast mówić w sposób, który mógłby ich odstraszyć, obiecał im, że porozmawia z nimi krótko i dokończy swoją przemowę, zanim przyniosą jedzenie. Korzystając z okazji, która nadarzyła się, gdy dwaj pozostali więźniowie zapytali go o interpretację snu, Józef ^(as) wiedział, że oczekują na jego odpowiedź. Zanim więc im odpowiedział, krótko przekazał im swoje przesłanie, podczas gdy oni uważnie słuchali. Następnie odpowiedział na ich pytanie.

Hudhur ^(aba) powiedział, że Drugi Kalif ^(ra) również dał przykład Proroka ^(sa). Na początkowym etapie, gdy głosił przesłanie islamu mekkańczykom, nie chcieli słuchać. Dlatego pewnego razu Prorok ^(sa) zorganizował kolację, na której zamierzał przekazać swoje przesłanie. Jednak, gdy próbował to zrobić, ludzie odeszli. Po tym Prorok ^(sa) zorganizował kolejną kolację. Tym razem przekazał swoje przesłanie przed przybyciem jedzenia. Wiedział, że wszyscy będą czekać na jedzenie i usiądą, aby słuchać. Dlatego pokazuje nam to, że musimy stosować mądre sposoby przekazywania naszego przesłania, jednocześnie upewniając się, że nie będzie ono ciężarem dla innych.

Kalif ^(aba) powiedział, że muzułmanie niebędący Ahmadi twierdzą, że Ahmadi nie biorą udziału w Dżihadzie lub odrzucają jego ideę. Jednakże Dżihad, jaki istnieje dzisiaj, jest inny. Dzisiaj nasz Dżihad to propagowanie przesłania islamu Ahmadiyyat i pomoc ludziom na całym świecie w zrozumieniu prawdziwych nauk Islamu. Dlatego twierdzenie, że Ahmadi nie biorą udziału w Dżihadzie, jest fałszywe. Należy zrozumieć, że sposób, w jaki Dżihad jest dziś podejmowany, rzeczywiście się zmienił. Obiecany Mesjasz ^(as) oświadczył, że dzisiaj jest czas na Dżihad piórem – na szerzenie przesłania Islamu poprzez dyskurs i środki intelektualne.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że inni muzułmanie akceptują przyjście Mesjasza w Dniach Ostatnich. Ale jednocześnie odrzucają przesłanie, gdy słyszą, że Mesjasz już nadszedł. Angażowanie się w debaty skupione na analizie leksykalnej konkretnych słów lub fraz nie przyniesie żadnych korzyści. Zamiast tego powinniśmy im powiedzieć, że naszym jedynym celem jest udowodnienie wyższości islamu na całym świecie. Ponieważ Święty Prorok ^(sa) został powołany na proroka dla całego świata. Dopóki nie podbijemy świata flagą islamu, jak możemy twierdzić, że dokonaliśmy czegoś znaczącego?

Nasz dżihad będzie owocny tylko wtedy, gdy odniesiemy sukces w tym przedsięwzięciu. Ponieważ to jest naprawdę ważne, ponieważ to jest naprawdę ważne. Z drugiej strony czy dżihad, który inni muzułmanie pragną podjąć, przynosi jakiekolwiek korzyści? Z pewnością nie. Dlatego każdy Ahmadi powinien podjąć dżihad piórem z mądrością, a nie mieczem.

Ogromna odpowiedzialność misjonarzy

Khalifatul Masih ^(aba) zwrócił się do misjonarzy Wspólnoty, mówiąc, że spoczywa na nich wielka odpowiedzialność. Muszą oni nie tylko dbać o moralne wychowanie Wspólnoty, ale także pomagać ludziom w przywiązaniu się do Boga. Czyniąc to, muszą również pomagać ludziom w pogłębianiu ich wiedzy. Przygotowują ich w ten sposób do prawdziwego dżihadu, o którym mówił Obiecany Mesjasz ^(as). Wtedy to misjonarze wypełnią swoją przysięgę.

Jego Świątobliwość ^(aba) zacytował Drugiego Kalifa ^(ra), który zwrócił się do misjonarzy. Powiedział, że misjonarz powinien oczyścić swoje dusze. Następnie starać się ustanowić to samo we Wspólnocie. Misjonarz powinien rozwinąć nawyk ofiarowywania dobrowolnych modlitw ( tahadżdżud ) przed świtem i skierować uwagę Wspólnoty na oddawanie czci. Misjonarze powinni przeprowadzić dogłębne studium Świętego Koranu. Zwrócić uwagę Wspólnoty na jego studiowanie. Misjonarze powinni pozostać zaangażowani w wspominanie Allaha. Powinni zwrócić uwagę Wspólnoty również na to. Misjonarze powinni również posiadać osobistą bibliotekę, ponieważ rozwija to nawyk czytania.

Obecnie na stronie alislam.org znajduje się bogactwo wiedzy i literatury Wspólnoty, do której również można uzyskać dostęp. Misjonarz powinien mieć całkowite zaufanie do Allaha. Uważać Go za źródło wszystkiego, ponieważ wszystko otrzymujemy od Allaha. Misjonarze powinni również utrzymywać dobre relacje z innymi. W ten sposób poszerzy się nasze pole szerzenia. Misjonarz powinien również mieć determinację, by odważnie walczyć ze złem i zaszczepiać tę samą determinację we Wspólnocie.

Misjonarz powinien mieć nawyk konsekwencji. Nie powinno być tak, że pasja do uwielbienia i głoszenia Przesłania trwa tylko kilka dni. Zatem, gdy misjonarze rozwijają systematyczność, ta sama konsekwencja rozwinie się we Wspólnocie. Kiedy te cechy się rozwiną, będziemy mogli dokonać rewolucyjnej zmiany na świecie.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że spoczywa na nas wielka odpowiedzialność, w której misjonarze odgrywają kluczową rolę. Jego Świątobliwość ^(aba) modlił się, aby Allah umożliwił wszystkim wypełnienie tych obowiązków.

Podsumowanie przygotowane przez The Review of Religions.