Wypełnijcie przyrzeczenie bai’at i ustanówcie Tałhid: Hudhur (aa) kończy Dżalsa Salana w Wielkiej Brytanii 2026

W niedzielę 26 lipca 2026 r. Hadhrat Mirza Masroor Ahmad, Khalifatul Masih V (aa), wygłosił przemówienie końcowe Dżalsa Salana UK 2026 w Hadiiqatul Mahdi, Alton.

Hudhur (aa) przybył na dżalsę gah krótko przed 16:15 i przewodniczył sesji końcowej. Obrady rozpoczęły się od recytacji wersetów 52–57 sury al-Nur przez Feroz Alam Sahiba. Następnie ich tłumaczenia na urdu z Tafsir-e-Saghir.

Rafiq Ahmad Hayat Sahib, Amir Dżamaat UK, odczytał następnie przesłanie Jego Królewskiej Mości Króla, gratulujące Dżamaat z okazji Dżalsy. Faraj Odeh Sahib wyrecytował wersety z arabskiej qasidah, skomponowanej przez Obiecanego Mesjasza (as) ku chwale Allaha Wszechmogącego i opublikowanej w Karamat-us-Sadiqeen. Jej tłumaczenie na język urdu przedstawił Mir Anjum Parvez Sahib.

Murtza Mannan Sahib wyrecytował wiersz w języku urdu, skomponowany przez Obiecanego Mesjasza (as) o doskonałości islamu i Proroka (sa). Następnie Nadimur Rahman Sahib, sekretarz Talim UK, ogłosił nazwiska studentów Ahmadi, którzy w ciągu roku osiągnęli wybitne osiągnięcia akademickie.

Potem Amir Sahib UK ogłosił, że Muzułmańska Nagroda Ahmadiyya za Krzewienie Pokoju w 2026 roku zostanie przyznana panu Sompopowi Jantrace z Tajlandii.

Po czym Hadhrat Amirul Mominiin (aa) wszedł na podium, złożył wszystkim wyrazy szacunku i rozpoczął przemówienie od recytacji taszahhud, ta’ałłuz i sury al-Fatihah.

Cel przyjścia Obiecanego Mesjasza (as)

Hudhur (aa) rozpoczął od zwrócenia uwagi na ogromną łaskę Allaha Wszechmogącego, który umożliwił członkom Dżamaat narodziny w erze prawdziwego sługi Świętego Proroka (sa).

Obiecany Mesjasz (as) został powołany, aby przekazać światu prawdziwe nauki islamu i doprowadzić do jego odrodzenia i odnowy. Jednym z głównych celów jego przyjścia było ustanowienie absolutnej Jedności Allaha i wykorzenienie wszelkich form szirk – dodawania Mu partnerów.

Hudhur (aa) wyjaśnił, że Obiecany Mesjasz (as) przyszedł, aby usunąć duchowy upadek i moralne zepsucie, które rozprzestrzeniły się po świecie, oraz aby kultywować prawdziwą duchowość, szczerość i całkowite oddanie Allahowi. Dążył do ustanowienia Wspólnoty wierzących, którzy sami zachowaliby wolność od wszelkich form politeizmu i dążyliby do przyciągnięcia reszty świata do kultu Jedynego Boga.

Wykorzenienie niemoralności było również jednym z celów Jego przyjścia. Członkowie Dżamaatu mieli zatem obowiązek zreformować się i pomóc ocalić ludzkość przed duchową i moralną ruiną.

Warunki bai’at wymagają praktycznej transformacji

Hudhur (aa) powiedział, że zgodnie z rozkazem Allaha Wszechmogącego, Obiecany Mesjasz (as) ustanowił Dżamaat i określił warunki. Na ich podstawie jego członkowie mieli składać bai’at, czyli przysięgę wierności.

Warunki te nie były ceremonialnymi deklaracjami. Każda osoba wstępująca do Dżamaatu szczerze przysięgała, że ​​do końca życia będzie powstrzymywać się od szirk, fałszu, rozpusty, cudzołóstwa, niestosownych spojrzeń, wykroczeń i wszelkich innych form grzechu. Przyrzekała również, że nie pozwoli, by cielesne pragnienia ją zdominowały.

Reformacja duchowa wymagała ponadto przestrzegania pięciu codziennych modlitw, zgodnie z przykazaniami Allaha i przykładem Proroka (sa). Członkowie Dżamaatu mieli starać się odprawiać tahadżud, wzywać pozdrowień i błogosławieństw dla Proroka (sa), prosić o przebaczenie grzechów, pamiętać o łaskach Allaha oraz nieustannie Go wychwalać i wielbić.

Hudhur (aa) przypomniał Dżamaat, że osoba, która złożyła bai’at, nie może szkodzić stworzeniu Allaha, ani językiem, ani rękami, ani w żaden inny sposób. Obowiązek ten dotyczył stworzenia Allaha w ogólności, a muzułmanów w szczególności.

Wierzący miał obowiązek dochować wierności Bogu w każdej sytuacji: w smutku i szczęściu, w przeciwnościach losu i dobrobycie. Powinien chętnie podporządkować się Jego przykazaniom. Pozostać niezłomnym w obliczu trudności i upokorzeń w Jego sprawie oraz nieustannie iść naprzód, zamiast się cofać, gdy jest to wystawione na próbę.

Hudhur (aa) dodał, że członkowie Dżamaatu muszą porzucić arogancję i pielęgnować pokorę, pogodę ducha, cierpliwość i łagodność. Wiara i sprawa islamu mają być cenione wyżej niż życie, majątek, honor, dzieci i innych bliskich. Wierni mają również obowiązek poświęcić się stworzeniu Allaha wyłącznie dla Jego dobra i pracować dla dobra ludzkości, zgodnie z możliwościami, którymi ich obdarzył.

Wyjaśniając warunek posłuszeństwa, Hudhur (aa) powiedział, że po złożeniu bai’at, człowiek musi całym sercem przyjąć nauki i przykazania islamu. To zobowiązanie wymagało również posłuszeństwa wobec kalifatu. Ponieważ instytucja kalifatu kontynuowała misję Obiecanego Mesjasza (as) w celu wypełnienia obietnic Allaha Wszechmogącego.

Samo określenie się jako Ahmadi nie wystarczyło. Prawo do bai’at można było spełnić jedynie poprzez działanie zgodnie z jego warunkami i doprowadzenie do autentycznej przemiany moralnej i duchowej.

Hudhur (aa) powiedział, że wcześniej obszernie mówił i pisał o warunkach bai’at. Odwołał się do Świętego Koranu, wypowiedzi Proroka (sa) i pism Obiecanego Mesjasza (as). Niemniej jednak, kwestie te musiały zostać powtórzone. Ponieważ prawdziwym celem nie było po prostu poszerzenie wiedzy, ale działanie zgodnie z tym, czego nauczono.

Powstrzymywanie się od wszelkich form szirk

Przechodząc do pierwszego warunku bai’at, Hudhur (aa) powiedział, że Obiecany Mesjasz (as) wymagał od każdego członka Dżamaatu powstrzymania się od szirk aż do śmierci.

Ten stan, właściwie zrozumiany i przestrzegany, chronił człowieka przed wieloma innymi grzechami. Obiecany Mesjasz (as) wyjaśnił, że celem przyjścia każdego Proroka było wyzwolenie ludzi z grzechu, wzbudzenie w nich niechęci do zła i skierowanie ludzkości z powrotem ku Bogu, aby ludzie mogli wypełnić cel, dla którego ich stworzono.

Grzech miał wiele form i gałęzi. Nawet zaniedbanie duchowych obowiązków mogło odwieść człowieka od Allaha. W miarę jak nieszczęsna osoba pogrążała się w grzechu, coraz bardziej oddalała się od Boga. Aż w końcu jej życie wypełniło się duchową udręką, trudnościami i ciemnością – stanem przypominającym piekło.

Prawdziwym celem ludzkiego życia było zatem całkowite oddanie się Allahowi i całkowite odrzucenie grzechu. Hudhur (aa) podkreślał, że szirk należy do najcięższych grzechów i że wierzący muszą się przed nim wystrzegać przez całe życie.

Przyrzeczenie złożone przez Proroka (sa)

Hudhur (aa) odniósł się do przyrzeczenia złożonego przez Proroka (sa) jego Towarzyszom w Akabie. Hadhrat Ubadah bin Samit (ra), który brał udział w bitwie pod Badr i był obecny w Akabie, przekazał, że Prorok (sa) nakazał Towarzyszom złożenie przyrzeczenia, że ​​nie będą dodawać Allahowi niczego, kraść, cudzołożyć, składać fałszywych oskarżeń ani nie będą Mu nieposłuszni w niczym, co jest ma’ruf.

Wyjaśniając znaczenie słowa ma’ruf, Hudhur (aa) stwierdził, że odnosi się ono do wszystkiego, co jest zgodne ze Świętym Koranem i naukami Proroka (sa). Takie samo rozumienie przedstawił Obiecany Mesjasz (as) i jego Khulafa (chwała). Zatem posłuszeństwo, wobec tego, co było ma’ruf, nie oznaczało, że niektóre nakazy Proroka lub Kalifa mogły być sprzeczne z islamem. Ich przewodnictwo było raczej zakorzenione w Świętym Koranie i praktyce Proroka (sa).

Prorok (sa) oznajmił, że ten, kto dotrzyma przysięgi, otrzyma nagrodę od Allaha. Jeśli ktoś dopuścił się jednego z zakazanych czynów i został za to ukarany na tym świecie, kara ta mogła służyć jako zadośćuczynienie. Jeśli przewinienie, pozostało ukryte, sprawa osoby pozostawała w rękach Allaha, który mógł ukarać lub przebaczyć według swojej mądrości.

Hudhur (aa) powiedział, że warunki określone przez Obiecanego Mesjasza (as) odzwierciedlają te same fundamentalne wymogi moralne i duchowe, na podstawie których Święty Prorok (sa) złożył bai’at. Członkowie Dżamaatu muszą zatem dołożyć wszelkich starań, aby unikać wszelkich działań, które naruszałyby ich przyrzeczenie i mogłyby ściągnąć niezadowolenie Allaha.

Uznając Allaha za źródło wszelkiego błogosławieństwa

Hudhur (aa) zacytował hadis przekazany przez Hadhrat Zaida bin Chalida (ra) dotyczący wydarzenia w Hudajbijji. Po nocnym deszczu, Prorok (sa) poprowadził modlitwę poranną i zapytał swoich Towarzyszy, czy wiedzą, co powiedział ich Pan.

Święty Prorok (sa) wyjaśnił, że niektórzy słudzy Allaha wkroczyli w poranek jako wierzący w Niego. Podczas gdy inni Go odrzucili. Ci, którzy przypisywali deszcz łasce i miłosierdziu Allaha, wierzyli w Niego i odrzucali rzekomy niezależny wpływ gwiazd. Ci, którzy przypisywali go konkretnej gwieździe, w rzeczywistości uwierzyli w tę gwiazdę i odrzucili Allaha.

Hudhur (aa) wyjaśnił, że ten hadis ilustruje, jak szirk może powstać, gdy człowiek postrzega sprawy doczesne jako niezależne od Allaha. Środki materialne mogą być użyte, ale wierzący musi uznać, że ich skuteczność i wszelkie wynikające z nich błogosławieństwa ostatecznie pochodzą od Boga.

Człowiek nie zawsze był świadomy wszystkich swoich słabości i błędów. Dlatego Hudhur (aa) namawiał członków Dżamaatu do częstego oddawania się modlitwie istighfar i szukania ochrony i przebaczenia u Allaha.

Wiara musi być okazywana poprzez czyny

Hudhur (aa) przypomniał Dżamaat, że Allah obiecał Obiecanemu Mesjaszowi (as) zwycięstwo. To zwycięstwo z pewnością nadejdzie. Jednak każdy, kto pragnie w nim uczestniczyć, musi się oczyścić. Ogłosić Jedność Allaha i ucieleśnić ją swoim postępowaniem.

Odwołując się do wskazówek Hadhrat Musleh-e-Mauda (ra), Hudhur (aa) wyjaśnił, że nikt nie może oczekiwać preferencyjnego traktowania od Allaha tylko dlatego, że nazywa siebie Ahmadi. Samo pokrewieństwo, pochodzenie czy przynależność religijna nie mogą nikogo zbawić.

Syn proroka Noego (as) nie został zbawiony, mimo że był synem proroka. Podobnie żona proroka Lotasa nie była chroniona przez swoją relację z nim, gdy sprzymierzyła się z niewiernymi.

Człowiek stawał się zatem godny miana Ahmadi jedynie poprzez wiarę, posłuszeństwo i prawe czyny.

Hudhur (aa) odniósł się również do rady Hadhrata Luqmana udzielonej jego synowi: nigdy nie dodawaj Allahowi współtowarzyszy, ponieważ szirk stanowi poważną niesprawiedliwość. Allah nieustannie obdarzał ludzi łaskami i błogosławieństwami. Traktowanie kogokolwiek na równi z Nim było zatem aktem ogromnej niewdzięczności.

Oczywiste i ukryte formy szirk

Hudhur (aa) wyjaśnił, że wolność od szirk nie polega jedynie na recytowaniu La ilaha illAllah z jednoczesnym lekceważeniem jego nakazów. Wierzący musieli chronić się przed oczywistymi, ukrytymi, subtelnymi, a nawet podświadomymi formami szirk.

Ubolewał nad tym, że niektórzy muzułmanie wyznają jedność Allaha. Mimo to kłaniają się lub padają na twarz w świątyniach i wierzą, że osoby przebywające w grobach mogą samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby. Niektórzy duchowni opisywali moce i cuda świętych w sposób, który wywyższał ich ponad ich prawdziwą pozycję.

Obiecanemu Mesjaszowi (as) powierzono w tym wieku zadanie prowadzenia duchowego dżihadu przeciwko wszelkim formom szirk i ustanowienia Wspólnoty poświęconej czczeniu Jednego Boga.

Chociaż Ahmadi nie oddawali się jawnemu kultowi bożków, Hudhur (aa) ostrzegał, że nadal muszą badać się pod kątem ukrytych form szirk. Nadmierne poleganie na bogactwie, inteligencji, wpływach, zatrudnieniu, relacjach lub zasobach doczesnych może osłabić zaufanie do Allaha.

Tylko oczyszczając się z takich ukrytych tendencji Ahmadi mogli wypełnić prawo swojego bai’at i stać się prawdziwymi pomocnikami w misji Obiecanego Mesjasza (as).

Prawdomówność w świecie podtrzymywanym przez fałsz

Następnie Hudhur (aa) odniósł się do wymogu powstrzymania się od nieporządku, kłamstwa i fałszu.

Odniósł się do incydentu z życia Obiecanego Mesjasza (as) dotyczącego postępowania sądowego związanego z przepisami pocztowymi. Chociaż ludzie powszechnie uważali, że nie mogą bronić się w sądzie bez uciekania się do kłamstwa, Obiecany Mesjasz (as) mówił prawdę. Przyznał się do zajścia. Ale jasno zaznaczył, że nie miał zamiaru zaszkodzić poczcie ani świadomie nie złamał prawa. Wszechmogący Allah ochronił jego honor i uniewinniono go.

Hudhur (aa) porównał ten przykład z warunkami współczesnego świata, w którym jednostki i instytucje często uważały kłamstwo za niezbędny warunek sukcesu. Fałsz można było znaleźć w sprawach międzynarodowych, polityce krajowej, stosunkach społecznych i sporach prawnych. Prawnicy i strony procesowe niekiedy brali udział w sfabrykowanych sprawach i wprowadzających w błąd oświadczeniach.

W rezultacie zaufanie spadło do tego stopnia, że ​​gdy ktoś mówił prawdę, inni nadal zakładali, że w jego słowach kryje się jakiś element oszustwa.

Członkowie Dżamaatu mają obowiązek odciąć się od tej kultury i ustanowić najwyższe standardy uczciwości. Poleganie na fałszu świadczy o braku zaufania do Allaha. Podczas gdy wierzący ma pewność, że prawdomówność ostatecznie przyciągnie Jego pomoc i ochronę.

Chwała Allahowi i Durood Sharif

Kontynuując swoje przewodnictwo w duchowej reformie, Hudhur (aa) zacytował słowa Proroka (sa) dotyczące dwóch zwrotów, które były lekkie w języku, ciężkie w Bożej równowadze i umiłowane przez Allaha. Zwrócił uwagę na wagę wychwalania i wysławiania Allaha. Wezwał członków Dżamaatu, aby pamięć o Nim stała się trwałym elementem ich życia.

Hudhur (aa) polecił również Ahmadi, aby zwrócili szczególną uwagę na recytowanie Durud Sharif, pozdrowień i błogosławieństw dla Proroka (sa). Wzmożone wspominanie Proroka (sa) w dniach Dżalsy nie powinno kończyć się wraz z zakończeniem zgromadzenia, lecz powinno stać się trwałym nawykiem.

Odwołując się do hadisu, Hudhur (aa) powiedział, że gdy wierzący usłyszy muezina intonującego azan, powinien powtórzyć słowa wezwania. Następnie modlić się o błogosławieństwo dla Proroka (sa). Ktokolwiek raz ześle na niego błogosławieństwo, dostąpi dziesięciokrotnego miłosierdzia od Allaha.

Wierzący powinni również modlić się o to, aby Święty Prorok(sa) otrzymał wywyższoną pozycję łasila w Raju. Święty Prorok(sa) stwierdził, że każdy, kto się o to modli, zasłuży na jego wstawiennictwo.

Hudhur (aa) wyjaśnił, że czyniąc Durood regularnym elementem swojego życia, Ahmadi wzmocnią swoją więź ze Świętym Prorokiem (sa) i wypełnią ważny aspekt swojej przysięgi.

Taubah i istighfar

Następnie Hudhur (aa) podkreślił znaczenie tauby, pokuty i istighfar, czyli szukania przebaczenia i ochrony Allaha.

Nawiązał do słów Proroka (sa), który stwierdził, że ktokolwiek wytrwale zabiega o przebaczenie, otrzyma wyjście z każdej trudności, ulgę w każdym trudzie i zaopatrzenie ze źródeł, których nie mógł sobie wyobrazić.

Kiedy ludzie prosili o modlitwy o ulgę w cierpieniu, Hudhur (aa) powiedział, że wielokrotnie radził im odmawiać modlitwę istighfar. Obiecany Mesjasz (as) również nakazał odmawianie istighfar tym, którzy są obciążeni długami, oraz tym, którzy modlą się o potomstwo.

Hudhur (aa) wyjaśnił, że istighfar nie oznacza jedynie proszenia o przebaczenie grzechów z przeszłości. Obejmowało ono również szukanie ochrony Allaha przed szkodliwymi konsekwencjami grzechów z przeszłości. Modlitwę o siłę, by uchronić się przed grzechem w przyszłości. Człowiek powinien modlić się nie tylko za siebie, ale także o duchową ochronę swojego potomstwa.

Jednak samo powtarzanie słów „istighfar” bez namysłu nie wystarczyło. Musiało ono wypływać szczerze z serca i towarzyszyć mu autentyczne postanowienie poprawy. Allah przyjmował skruchę człowieka aż do ostatniego etapu życia. Ale nikt nie wie, kiedy nastąpi śmierć. Skrucha i poprawa nie mogą zatem być odkładane na później.

Ustanawianie salat i tahadżdżud

Hudhur (aa) powiedział, że prawdziwa dbałość o tahadżdżud może rozwinąć się dopiero wtedy, gdy człowiek zacznie regularnie i sumiennie przestrzegać pięciu codziennych modlitw.

Przytoczył słowa Proroka (sa), że zaniechanie modlitwy stoi między człowiekiem a niewiarą i szirk (odrzucenie modlitwy). Osoba, która nazywa siebie muzułmaninem, ale notorycznie zaniedbuje modlitwę, naraża się na niebezpieczeństwo duchowej ruiny.

Po złożeniu przysięgi walki z szirkiem, członkowie Dżamaatu muszą strzec swoich modlitw. Hudhur (aa) nakazał mężczyznom organizowanie modlitw zbiorowych w meczetach i centrach modlitewnych, aby domy Allaha pozostały pełne.

Rodzice są również odpowiedzialni za rozwijanie w swoich dzieciach miłości i uznania dla modlitwy. Dzieci nie powinny być jedynie uczone modlitwy. Należy im pomóc zrozumieć, dlaczego modlitwa jest konieczna i jak buduje ona żywą więź z Allahem.

Odwołując się do nauk Obiecanego Mesjasza (as), Hudhur (aa) wyjaśnił, że człowiek nie powinien poprzestawać na zewnętrznych gestach modlitwy. Niektórzy wykonywali formalną modlitwę w pośpiechu, jakby zrzucając z siebie niechciany ciężar. Następnie wznosili długie błagania. Sam formalny salat był jednak najwyższą formą modlitwy i musiał być wypełniony szczerą prośbą.

Modlitwa powinna stać się źródłem rozkoszy – bardziej pożądanym dla wierzącego niż najpyszniejsze jedzenie czy napój. Jest prawem należnym Allahowi i musi być odmawiana pięknie, z uwagą i zgodnie z etykietą. Kiedy wierzący sprawiedliwie oddaje się modlitwie, Allah upiększa całe jego życie.

Współczucie, przebaczenie i jedność

Przechodząc do kwestii praw stworzenia, Hudhur (aa) przedstawił nauki Obiecanego Mesjasza (as) dotyczące dobroci, współczucia i wzajemnej miłości.

Prawdziwy Dżamaat nie może składać się z ludzi, którzy krzywdzą się nawzajem, źle o nich mówią, doszukują się ich wad lub traktują biednych i słabych z pogardą. Zgromadzenia wiernych powinny raczej umacniać jedność i pielęgnować miłość, współczucie, miłosierdzie i wzajemny szacunek.

Obiecany Mesjasz (as) zauważył, że kłótnie i urazy czasami rodzą się z najdrobniejszych spraw. Przeciwnicy wówczas chwytają się tych słabości, wyolbrzymiają je i wykorzystują, by nastawić innych przeciwko Dżamaat. Gdyby Ahmadi pozbyli się własnych wewnętrznych słabości i podnieśli standardy moralne, przeciwnicy zostaliby pozbawieni takich okazji.

Hudhur (aa) powiedział, że wzmocnienie Dżamaat wymaga od jego członków zwiększenia wzajemnej miłości i współczucia, przymykania oczu na wady innych i unikania chowania uraz.

Człowiek nie może być uważany za prawdziwego muzułmanina, dopóki nie kochał i nie współczuł innym tak, jak sobie. Obiecany Mesjasz (as) radził swoim wyznawcom, aby oczyścili serca, okazali współczucie całej ludzkości i nie życzyli zła nawet tym, którzy im się sprzeciwiali.

Zamiast szukać zemsty, wierzący powinni przebaczać. Okazując miłosierdzie ludziom na ziemi, stali się odbiorcami miłosierdzia z nieba.

Przykład przebaczenia Obiecanego Mesjasza (a)

Hudhur (aa) odniósł się do fałszywego oskarżenia o usiłowanie zabójstwa wysuniętego przeciwko Obiecanemu Mesjaszowi (as) w związku z dr Henrym Martynem Clarkiem.

Gdy zarzut okazał się fałszywy, sąd zezwolił Obiecanemu Mesjaszowi (as) na podjęcie kroków prawnych przeciwko odpowiedzialnym. Pomimo możliwości zemsty, odmówił on podjęcia kroków prawnych i okazał swoim przeciwnikom przebaczenie i współczucie.

Hudhur (aa) powiedział, że każdy, kto pragnie zaprowadzić pokój na świecie, musi rozwinąć w sobie ducha miłości, współczucia i wyrozumiałości. Ahmadi powinni żyć w harmonii nie tylko między sobą, ale także z całą ludzkością.

Odnowa moralna i walka z Dajdżalem

W swoim przemówieniu końcowym Hudhur (aa) wyjaśnił, że jeśli członkowie Dżamaat wypełnią warunki bai’at i dokonają sprawiedliwych zmian w swoim życiu, zmienią nie tylko swoje własne życie, ale także życie całego społeczeństwa.

Swoim postępowaniem szerzyliby prawdziwe przesłanie islamu. Osoby niebędące Ahmadi, niemuzułmanie i ateiści byliby zmuszeni uznać, że Ahmadi dążą zarówno do ustanowienia Jedności Allaha, jak i do podtrzymywania najwyższych wartości moralnych. Chroniąc w ten sposób ludzkość przed pogrążeniem się w otchłani niemoralności i przyczyniając się do przekształcenia świata w ostoję pokoju.

W przeciwieństwie do tego, siły Antychrysta, czyli Adżajala, dążyły do ​​wymazania imienia Allaha z ziemi i szerzenia niepokoju we wszystkich kierunkach. W takich okolicznościach Dżamaat ponosił ogromną odpowiedzialność za wypełnienie swojego przyrzeczenia. Przeciwstawienie się tym siłom poprzez wiarę, modlitwę i prawe postępowanie. Także modlenie się, aby Allah sprawił, by ich plany poniosły porażkę.

Hudhur (aa) modlił się, aby Allah Wszechmogący umożliwił wszystkim Ahmadi wypełnienie ich bai’at. Wezwał wszystkich do modlitwy o pokój i bezpieczeństwo Ahmadi na całym świecie oraz o pokój i bezpieczeństwo wszystkich muzułmanów.

Modlił się także o to, aby każdy Ahmadi był w stanie ustanowić Jedność Allaha i odegrać ważną rolę w szerzeniu pokoju i bezpieczeństwa na całym świecie.

Następnie Hudhur (aa) wezwał wszystkich do przyłączenia się do niego w cichej modlitwie.

Po modlitwie Hudhur (aa) ogłosił, że frekwencja na Dżalsa Salana UK 2026 przekroczyła 51 000 osób. Ponadto, ponad 16 000 osób uczestniczyło wirtualnie ze 117 ośrodków Dżamaatu w 62 krajach.

Następnie wszyscy wysłuchali wierszy recytowanych przez różne grupy. Hudhur (aa) pożegnał się, kończąc Dżalsa Salana UK 2026.

Podsumowanie przygotowane przez Al-Hakam.