Życie Tałakkul: droga Proroka (sa)

 Kazanie Piątkowe wygłoszone w meczecie Mubarak, Tilford, Wielka Brytania.

Doskonały przykład Świętego Proroka (sa) dla całej ludzkości

Po wyrecytowaniu Taszahhud, Ta’ałłuz i Sury al-Fatihah, Khalifatul Masih Hadhrat Mirza Masroor Ahmad ^(aba) powiedział, że posyłając Proroka ^(sa) jako doskonały przykład dla całej ludzkości, Bóg ukształtował w nim wszelkie cechy moralne i rozwinął je do perfekcji. Następnie Bóg wezwał całą ludzkość. Powiedział, że jeśli chce ona ustanowić w sobie najlepsze zasady moralne, musi podążać za Prorokiem ^(sa).

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że omawiał różne aspekty charakteru moralnego Proroka ^(sa). Dziś chciałby mówić o zaufaniu Proroka (sa) do Boga. Jak je praktykował, zalecał i jak dawał własny przykład.

Zaufanie Bogu usuwa wszelkie lęki

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że Bóg nauczał Proroka ^(sa) o zaufaniu Allahowi w różnych sytuacjach. Na przykład, Bóg mówi w Świętym Koranie:

O Proroku! Zaprawdę, zesłaliśmy cię jako Świadka i jako Zwiastuna dobrej nowin, i Ostrzegającego,

Oraz jako wzywającego do Allaha z Jego rozkazu oraz jako dającą światło Lampę.

I głoś wiernym dobre nowiny, że otrzymają wspaniałą nagrodę od Allaha.

A nie podążaj za niewiernymi i hipokrytami i nie zważaj na ich denerwujące słowa, i ufaj Allahowi, albowiem Allah jest wystarczający jako Opiekun.

(Święty Koran, 33:46-49)

W innym miejscu Bóg mówi w Świętym Koranie:

„Allah! Nie ma boga oprócz Niego, więc niechaj w Allahu pokładają wierni swoje zaufanie.” (Koran, 64:14)

Kalif ^(aba) zacytował Obiecanego Mesjasza ^(as):

„Jest bardzo jasne, gdy studiujemy życie Hazrat Khatamul-Anbija” [Pieczęć Proroków], niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim, że posiadał on najwyższy poziom prawości i uczciwości. Zawsze był gotów poświęcić swoje życie dla Boga. Był całkowicie wolny od strachu lub nadziei ze strony ludzi i pokładał ufność tylko w swoim Panu. Tak całkowite było jego poddanie i oddanie woli Boga, że ​​głosił Jego jedność bez strachu przed nieszczęściami, które miały go spotkać, oraz bólem i cierpieniem, które musiałby znosić z rąk bałwochwalców. Wykonując nakaz swojego Pana, przyjął każdy ucisk, trudność i udrękę.

Niezrażony groźbami, wypełnił wszystkie wymogi duchowego ćwiczenia, głoszenia i napominania. Zaprawdę powiadam wam, że w historii wszystkich innych proroków nie było ani jednego, który okazywałby takie zaufanie do Boga, głosił Jego jedność, zabraniał bałwochwalstwa w obliczu tak wielkiego niebezpieczeństwa. Pozostał niezłomny i niewzruszony w obliczu tylu wrogów.’’ (Barahin-e-Ahmadiyya – część II, tłumaczenie angielskie, s. 130-131)

Warunek całkowitego oddania się Bogu Wszechmogącemu

Jego Świątobliwość ^(aba) zacytował dalej Obiecanego Mesjasza ^(as), który napisał:

To Posłaniec Allaha, nasz Prorok, jest prawdziwym przykładem całkowitego oddania Bogu, wykluczając wszystkich innych. Święty Prorok ^(sa) nie dbał ani o czyjąkolwiek pochwałę, ani o czyjąś naganę. Stawiał czoła niezliczonym trudnościom, ale nie przejmował się nimi wcale. Żadna chciwość ani pragnienie nie mogły przeszkodzić Świętemu Prorokowi ^(sa) w wypełnieniu dzieła Bożego, które przybył wypełnić. Dopóki człowiek nie dostrzeże tego stanu w sobie i nie zda egzaminu, nigdy nie uwolni się od trosk.

Co więcej, należy również pamiętać, że tylko wtedy, gdy człowiek całkowicie odda się Bogu, może pielęgnować w sobie zaufanie do Niego. Innymi słowy, aby stać się osobą ufającą Bogu, warunkiem wstępnym jest całkowite oddanie się Mu.

Skoro bowiem utrzymuje się relację opartą na zaufaniu i zależności od innych, jak można zaufać wyłącznie Allahowi? Kiedy człowiek zrywa wszelkie więzy ze względu na Boga, odłącza się od świata i tworzy więź z Bogiem.

Dzieje się tak, gdy rozwija w sobie absolutne zaufanie do Boga. Nasz Szlachetny Posłaniec, pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim, był człowiekiem całkowicie oddanym Bogu, tak i on posiadał absolutne zaufanie do Boga. Właśnie dlatego nie budził w nim żadnego lęku potężnych wodzów, którzy dowodzili licznymi ludami i plemionami. Nie był nawet w najmniejszym stopniu dotknięty ich sprzeciwem.

Święty Prorok ^(sa) posiadał niezwykłą wiarę w istnienie Boga Wszechmogącego. W ten sposób podjął się ogromnego ciężaru, który na niego nałożono. Sprzeciwił się całemu światu, nie licząc się z jakąkolwiek władzą ze strony ludzi. To niezwykły przykład zaufania do Boga, niespotykany na całym świecie, ponieważ w tym człowiek daje pierwszeństwo Bogu, a świat staje się jego przeciwnikiem.

Jednak stan ten nie rozwija się w człowieku, dopóki nie ujrzy Boga i nie uwierzy, że po tym z pewnością otworzą się przed nim kolejne drzwi. Kiedy człowiek rozwinie w sobie tę wiarę i pewność, z radością znosi wrogość nawet własnych krewnych dla Boga. Tacy ludzie wiedzą bowiem, że Allah da im nowych przyjaciół. Oddadzą nawet swój majątek, bo wiedzą, że otrzymają coś lepszego.

Podsumowując, całkowite oddanie się Bogu, z wykluczeniem wszystkiego innego, oznacza danie pierwszeństwa zadowoleniu Boga. W istocie, całkowite oddanie się Bogu i zaufanie Bogu są niejako bliźniacze. Sekretem, który leży u podstaw całkowitego oddania się Bogu, jest zaufanie Bogu. Warunkiem wstępnym zaufania Bogu jest całkowite oddanie się Bogu. Takie jest moje przekonanie w tej kwestii. (Malfuzat, English Translation, tom 4, str. 27-28)

Kalif ^(aba) kontynuował cytowanie Obiecanego Mesjasza ^(as), który pisze:

,,Nie myśl, że Wszechmogący Allah jest słaby. Zaprawdę, On posiada ogromną moc. Kiedy zaufasz Mu w jakiejkolwiek sprawie, On przyjdzie ci z pomocą.

„A temu, kto pokłada ufność w Bogu, On wystarczy”.

Jednakże ci, do których najpierw zwrócono się w tych wersetach, byli ludźmi wiary. Wszystkie ich myśli krążyły wokół religii. Sprawy doczesne pozostawili Bogu.

Dlatego Allah Najwyższy zapewnił ich i powiedział, że jest ich wsparciem.

I tak, jednym z błogosławieństw prawości jest to, że Allah Najwyższy zapewnia pobożnej osobie bezpieczeństwo przed nieszczęściami, które wpływają na jej sprawy religijne.

Pomimo braku wykształcenia, Święty Prorok ^(sa) miał stawić czoła całemu światu, w tym Ludowi Księgi, filozofom, intelektualistom, uczonym i naukowcom. Jednakże Święty Prorok ^(sa) został tak hojnie pobłogosławiony duchowym zaopatrzeniem, że pokonał ich wszystkich i naprawił ich błędy. To duchowe zaopatrzenie jest niezrównane. ‘’( Malfuzat, tłumaczenie angielskie, tom 1, str. 11)

Bóg Wszechmogący nadal zapewnia byt tym, którzy Mu ufają

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że kiedyś Prorok ^(sa) powiedział, iż jeśli ktoś pokłada ufność w Bogu, z pewnością otrzyma zaopatrzenie, tak jak ptak. Rano ptak opuszcza gniazdo z pustym żołądkiem i wraca do niego wieczorem, najadłszy się do syta. Przy innej okazji Prorok ^(sa) powiedział, że nieuwaga w świecie nie polega na uznawaniu za niedozwolone tego, co zostało dozwolone. Zamiast tego, nieuwaga w świecie polega na pokładaniu większej ufności w tym, co leży w twoich rękach niż w tym, co leży w rękach Boga. Dlatego prawdziwe zaufanie Bogu oznacza pokładanie w Nim całkowitego zaufania. Nawet jeśli ma się środki do osiągnięcia celu, który jest w jego posiadaniu.

Kalif ^(aba) powiedział, że przy innej okazji Święty Prorok ^(sa) powiedział, iż jeśli główną troską człowieka jest jego stan duchowy, to Allah, Wszechmogący, zatroszczy się o wszystkie jego inne ziemskie sprawy.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że pokładanie ufności w Bogu było częścią codziennego życia Proroka (sa). Za każdym razem, gdy wychodził z domu, modlił się:

„W imię Allaha, powierzając Mu swoją ufność; o Allahu, szukamy Twojej ochrony przed zachwianiem się, zbłądzeniem, przed popełnieniem czynów niedozwolonych lub przed nadużyciami popełnionymi wobec nas, przed arogancją lub traktowaniem w sposób arogancki”.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że po wejściu do domu Prorok ^(sa) modlił się:

„O Allahu, pragnę dobra przy wejściu do domu i dobra przy wyjściu z niego. Wchodzimy w imię Allaha i wychodzimy w imię Allaha. Pokładamy ufność w Allahu, naszym Panu”. Prorok ^(sa) powiedział, że po wyrecytowaniu tej modlitwy należy pozdrowić osoby przebywające w domu.

Kalif ^(aba) zacytował Obiecanego Mesjasza ^(as), który pisze:

„Postęp w wierze człowieka może nastąpić tylko wtedy, gdy postępuje on zgodnie z nakazami Boga Wszechmogącego i pokłada w Nim ufność. Pewnego razu Szlachetny Posłaniec, niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim, zobaczył Bilala ra zbierającego daktyle. Zapytał go ^(ra), dlaczego to robi. Bilal ^(ra) odpowiedział, że zbiera je na następny dzień. Posłaniec (sa) zapytał go: „Czy nie wierzysz w Boga tałakkul [ufności w Niego]?”. Lecz powiedział to tylko Bilalowi ^(ra). Nie powiedział tego wszystkim. Każdy otrzymuje rady i instrukcje według tego, co jest w stanie znieść”. (Malfuzat, Tłumaczenie Angielskie, Doskonały przykład Świętego Proroka (sa) dla całej ludzkości, str. 323)

Zaufanie Bogu nie oznacza porzucenia ostrożności

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że pokładanie ufności w Bogu nie oznacza, że ​​należy porzucić wszelką troskę i ostrożność. Zapisano, że ktoś kiedyś zapytał Proroka ^(sa), czy powinien zostawić wielbłąda nieuwiązanego i zaufać Bogu, czy przywiązać wielbłąda i dopiero wtedy zaufać Bogu. Prorok ^(sa) powiedział, że należy przywiązać wielbłąda i dopiero wtedy zaufać Bogu.

 Zatem prawdziwe zaufanie Allahowi oznacza, że ​​wykorzystuje się środki i zdolności dane przez Boga, a po ich wykorzystaniu należy zaufać Bogu.

Pewnego razu pewien człowiek udał się na spotkanie Proroka ^(sa). Zostawił wielbłąda nieuwiązanego przed meczetem. Kiedy wrócił, jego wielbłąda nigdzie nie było. Poszedł i powiedział Prorokowi ^(sa), że zaufał Bogu, ale jego wielbłąd uciekł. Prorok ^(sa) powiedział, że lepiej byłoby, gdyby najpierw przywiązał wielbłąda, a dopiero potem zaufał Bogu.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) nie polegał na świecie i jego środkach. Raczej, jego wzrok zawsze był skierowany ku niebiosom i zawsze pokładał ufność w Allahu we wszystkich sprawach. Pewnego razu Musailimah Kazzab udał się do Proroka ^(sa) z armią, mówiąc, że jeśli Prorok ^(sa) wyznaczy go na swojego następcę, to on i jego armia przyjmą Islam. Państwo islamu było słabe i z ziemskiego punktu widzenia, posiadanie większej liczby byłoby na jego korzyść. Jednak Prorok ^(sa) nie dbał o ziemski punkt widzenia i odrzucił propozycję Musailimah. Święty Prorok ^(sa) powiedział, że nawet gdyby Musailimah poprosił o gałąź, którą trzyma w ręku, nie dałby mu jej.

Los Musailmy nie będzie niczym więcej, niż tym, co zostało mu przeznaczone przez Boga, a jeśli Musailima się odwróci, to Prorok ^(sa) powiedział, że sam Bóg go podciął. Prorok ^(sa) powiedział, że miał sen o Musailimie, w którym widział siebie noszącego dwie bransolety, i to go rozgniewało. Prorokowi ^(sa) objawiono we śnie, że powinien dmuchnąć w bransolety. Kiedy to zrobił, bransolety zniknęły. Prorok ^(sa) zrozumiał to tak, że po nim będą dwaj fałszywi pretendenci, mianowicie Aswad Ansi i drugi Musailma Kazzab. To pokazuje głębię zaufania i wiary Proroka (sa) w Boga.

Modlitwy pogrzebowe

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że poprowadzi modlitwę pogrzebową za nieobecność następujących osób:

Mirza Safdar Mahmud z Pakistanu. Zginął męczeńską śmiercią 2 września z rąk nieznanego napastnika, który otworzył do niego ogień od tyłu, a następnie uciekł z miejsca zdarzenia. W dniu tego incydentu Mirza Safdar Mahmud zmierzał do meczetu, gdy doszło do ataku. Z zawodu był mechanikiem i kierował się transparentnością i uczciwością we wszystkich swoich działaniach. Zawsze pomagał biednym i żaden żebrak nie wyszedł z jego sklepu z pustymi rękami.

Jego żona zaświadcza, że ​​posiadał on doskonałe cechy moralne, regularnie odprawiał nabożeństwa i zawsze regularnie dokonywał wpłat i ofiar. Niezależnie od tego, jak bardzo był zajęty swoją pracą, priorytetowo traktował wydarzenia Wspólnoty. Służył lokalnemu oddziałowi Wspólnoty na różnych stanowiskach. To on otwierał meczet na modlitwy. Pozostawił żonę i dwóch synów. Jego Świątobliwość ^(aba) modlił się, aby Allah udzielił zmarłemu męczennikowi przebaczenia i miłosierdzia oraz zapewnił mu wysokie miejsce w Raju. Niech Allah obdarzy jego rodzinę cierpliwością i strzeże ich.

Amatul Aziz, która niedawno zmarła po długiej chorobie. Była wnuczką Hazrata Mirzy Bashiruddina Mahmuda Ahmada ^(ra). Była kuzynką Jego Świątobliwości ^(aba) i młodszą siostrą szanowanej żony Jego Świątobliwości ^(aba). Miała dwóch synów, Mahmuda Iftikhara i Haszira Ahmada. Obaj synowie służyli swojej matce w pełni. Chociaż stawiała czoła wielu trudnym okolicznościom w życiu, znosiła je z wielką cierpliwością. Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że rzadko widział ludzi tak cierpliwych jak ona. Bardzo służyła swoim rodzicom.

Bardzo kochała Kalifat. Wychowała swoje dzieci w doskonały sposób. Nigdy nie powiedziała ani nie zniosła słuchania niczego negatywnego o nikim. Nawet gdy ludzie fałszywie ją oskarżali lub mówili o niej źle, zawsze unikała konfliktów za wszelką cenę. Zawsze była miła dla innych i nie mogła znieść widoku ich dyskomfortu. Miała wielkie zaufanie do Allaha. Nakazywała swoim dzieciom kochać Kalifat i być lojalnymi wobec systemu Wspólnoty. Bardziej troszczyła się o innych niż o siebie. Jej mąż miał dzieci z pierwszą żoną, która zmarła, a ona zawsze uczyła swoje dzieci harmonijnego współżycia, co również poświadczył Jego Świątobliwość ^(aba). Zawsze praktykowała to, co głosiła. Ukrywała sekrety i wady innych. Jego Świątobliwość ^(aba) modlił się, aby Allah udzielił jej przebaczenia i miłosierdzia oraz wywyższył ją.

Rashid Ahmad Hayat z Pakistanu. Pozostawił żonę, dwie córki i czterech synów. Jego syn jest misjonarzem i pełni funkcję wicedyrektora Dżamiatul Mubashireen w Ghanie. Z powodu pracy w służbie publicznej nie mógł uczestniczyć w pogrzebie ojca. Był oddany czczeniu, kochał Kalifat i regularnie recytował Święty Koran. Regularnie wspierał finansowo. Jego Świątobliwość ^(aba) modlił się, aby Allah udzielił mu przebaczenia i miłosierdzia.

Podsumowanie przygotowane przez The Review of Religions.