Muhammad(saw) wspaniały wzór (89)

Kazanie Piątkowe wygłoszone w meczecie Mubarak, Tilford, Wielka Brytania.

Wydarzenia po bitwie pod Hunain

Po wyrecytowaniu Taszahhud, Ta’ałłuz i Sury al-Fatihah, Khalifatul Masih Hadhrat Mirza Masroor Ahmad ^(aba) powiedział, że będzie kontynuował omawianie podziału łupów wojennych zdobytych w bitwie pod Hunain.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że po bitwie pod Hunain, Prorok ^(sa) nakazał zgromadzenie wszystkich łupów wojennych w Dżiranie. Następnie Prorok ^(sa) udał się do oblężenia Ta’if. Potem do Dżirany. Prorok ^(sa) nie rozdał łupów od razu po dotarciu do Dżirany. Zamiast tego, Prorok ^(sa) czekał kilka dni, licząc na to, że Banu Hawazin odpokutuje i odzyska swój majątek. Jednak, gdy zdał sobie sprawę, że nie przyjdą, Prorok ^(sa) rozdał łupy wojenne.

Banu Hawazin akceptują islam

Kalif ^(aba) powiedział, że po rozdzieleniu łupów wojennych, 14 wybitnych osób z Banu Hawazin, które przyjęły islam, udały się do Proroka ^(sa) i poinformowały go, że całe plemię przyjęło islam i zwróciło się do Proroka ^(sa) z prośbą o łaskę. Przywódca tej grupy zwrócił się z prośbą o łaskę. Powiedział, że wśród pojmanych byli krewni Proroka (sa) i ci, którzy go wychowywali.

Powiedział, że stało się tak, ponieważ Prorok ^(sa) spędził niemowlęce lata wśród plemienia Banu Sa’d, które było odłamem Banu Hawazin. Następnie wyrazili swoje uczucia w poezji i pełnych pasji przemówieniach.

Prorok ^(sa) usłyszał ich szczere prośby. Powiedział im, że czekał na nich od kilku dni, myśląc, że nie przyjdą. Powiedział im, że większość jeńców została rozdzielona. Mogą zatem wybrać jedną z dwóch rzeczy: jeńców lub majątek. Banu Hawazin postanowiło odzyskać jeńców. Prorok ^(sa) powiedział, że wszyscy jeńcy, którzy należeli do jego działu, zostaną uwolnieni i zwróceni muzułmanom. On sam przemówi do muzułmanów o jeńcach, którzy zostali już rozdzieleni. Prorok ^(sa) poradził im również, aby stanęli przed ludem po modlitwie popołudniowej i ogłosili Proroka ^(sa) orędownikiem w ich imieniu, prosząc o uwolnienie jeńców, którzy zostali rozdzieleni. Następnie Prorok ^(sa) powiedział, że zasugeruje muzułmanom uwolnienie jeńców.

Święty Prorok ^(sa) odsyła jeńców do Banu Hawazin

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że to był piękny sposób, w jaki Prorok ^(sa) zadbał o uczucia obu stron. Dlatego Banu Hawazin zrobiło to, co zasugerował Prorok ^(sa). Po ich prośbie Prorok ^(sa) powiedział, że ci, którzy dobrowolnie chcą zwrócić jeńców Banu Hawazin, powinni to zrobić. Każdy, kto życzy sobie czegoś w zamian, otrzyma spełnienie swojej prośby. Muzułmanie odpowiedzieli, że dla jego dobra z radością uwolnią jeńców, którzy zostali im rozdzieleni.

To wielce ucieszyło Proroka ^(sa). W ten sposób wielkie miłosierdzie Proroka ^(sa) zostało ponownie zademonstrowane, ponieważ muzułmanie chcieli zwrócić jeńców, nie biorąc niczego w zamian. Mimo to Prorok ^(sa) zaopiekował się muzułmanami. Powiedział, że w zamian za każdego uwolnionego jeńca otrzyma sześć wielbłądów. Co więcej, Prorok ^(sa) nakazał, aby każdemu uwolnionemu jeńcowi dano nowe ubranie. W ten sposób 6000 jeńców powróciło do Banu Hawazin.

Incydent z Uyainah bin Hisnem, który odmówił wydania jeńca

Kalif ^(aba) powiedział, że kilku nie zgodziło się od razu na uwolnienie jeńców. Jednak, gdy Prorok ^(sa) ogłosił, że za każdego uwolnionego niewolnika zostanie przyznanych sześć wielbłądów, ostatecznie się zgodzili. Jednak Uyainah bin Hisn nadal nie wyraził zgody i nie uwolnił jeńca, którego otrzymał. To ostatecznie doprowadziło do pozbawienia go błogosławieństw.

Syn jeńca, Uyainah, zwrócił się do niego z prośbą o uwolnienie matki, oferując nawet sto wielbłądów. Uyainah odmówił tej oferty, myśląc, że syn podniesie wtedy kwotę. Uyainah jednak zdał sobie sprawę, że syn nie wraca, więc sam podszedł do syna i zapytał, czy podtrzyma swoją pierwotną ofertę. Jednak syn powiedział, że oferta została zredukowana do 50 wielbłądów. A gdy kontynuowali rozmowę, ostateczna oferta sprowadziła się do dziesięciu wielbłądów. W tym momencie Uyainah powiedział, że powinien po prostu zabrać ją za darmo. Syn powiedział wtedy, że Prorok ^(sa) uwolnił każdego niewolnika, dając mu nowy element garderoby. W związku z tym Uyainah nie miał innego wyboru, jak tylko oddać mu swój płaszcz. Na to syn powiedział Uyainah, że nie ma w nim mądrości ani poczucia, że ​​wykorzystuje okazję, a inni również zaczęli wyśmiewać Uyainah za jego decyzje, ponieważ ostatecznie został z pustymi rękami.

Kiedyś wierny wróg akceptuje islam

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że przywódca Banu Hawazin również przyjął islam. Święty Prorok ^(sa) wysłał mu wiadomość do Ta’if, mówiąc, że jeśli zgodzi się być posłusznym Świętemu Prorokowi ^(sa), jego uwięziona rodzina zostanie mu zwrócona. Święty Prorok ^(sa) zapewnił, że nie zostaną rozdzieleni. Zorganizował im zakwaterowanie w Mekce.

Po otrzymaniu tej wiadomości, Malik bin Auf, przywódca Banu Hawazin, natychmiast przygotował się na spotkanie ze Świętym Prorokiem ^(sa) w nocy. Udał się do Dżi’ranah, po czym jego rodzina została mu zwrócona. On sam otrzymał w darze sto wielbłądów. Widząc dobroć i hojność Świętego Proroka ^(sa), przyjął islam. Ten niegdyś zagorzały wróg Świętego Proroka ^(sa) stał się szczerym i lojalnym sługą.

Miłe wspomnienie dzieciństwa Świętego Proroka (sa)

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że wśród jeńców była kobieta o imieniu Shaimah. Kiedy została pojmana, powiedziała, że jest siostrą mleczną Proroka (sa). Jednak Towarzysze jej nie uwierzyli.

Przyprowadzili ją do Proroka ^(sa), a ona powiedziała Prorokowi ^(sa), że jest jego siostrą mleczną. Prorok ^(sa) zapytał, czy są na to jakieś dowody. Pokazała mu ślad po ugryzieniu. Powiedziała, że ​​gdy był niemowlęciem, ugryzł ją, gdy trzymała go na kolanach. Przypomniała mu inne rzeczy z jego dzieciństwa, które rozpoznał.

Prorok ^(sa) wstał, rozłożył swój płaszcz, aby mogła na nim usiąść i powitał ją. Miał łzy w oczach, gdy pytał o jej rodziców, którzy odeszli. Prorok ^(sa) zaoferował jej wybór, czy pozostać tam, czy wrócić do swojego ludu. Postanowiła wrócić do swojego ludu. Prorok ^(sa) polecił jej dać trzech niewolników, niewolnicę i dwa wielbłądy. Następnie zaproponował, że zabierze ją do Dżirany, gdzie mieszkał jej lud. Zaakceptował również islam.

Kalif ^(aba) powiedział, że kiedy Prorok ^(sa) wyemigrował z Mekki do Medyny, Mekkańczycy ogłosili nagrodę za każdego, kto przyprowadzi go z powrotem żywego lub martwego. Po tym Suraqah odnalazł go. Jednak Bóg cudownie ochronił Proroka ^(sa). To właśnie przy tej okazji Prorok ^(sa) powiedział do niego: „Jak się poczujesz, o Suraqah, gdy bransolety Chosroses znajdą się na twoich nadgarstkach?”. W tym momencie Suraqah również spisał gwarancję bezpieczeństwa. Ta sama Suraqah przyniosła tę samą pisemną gwarancję do Dżirany, gdzie przyjął islam.

Hudhur ^(aba) powiedział, że Hazrat Umar ^(ra) zwrócił się do Proroka ^(sa) i powiedział mu, że w okresie niewiedzy przysiągł spędzić okres modlitwy w Świętym Meczecie. Prorok ^(sa) polecił mu dotrzymać tej przysięgi i dopełnić tego okresu modlitwy.

Podróż powrotna do Medyny

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że Prorok ^(sa) wyruszył w drogę powrotną do Medyny w czwartek, mając 12 dni do końca pobytu w Dhu al-Qa’dah. Prorok ^(sa) zabrał ze sobą zwierzęta, aby rozdać je napotkanym po drodze ludziom. Prorok ^(sa) powrócił do Medyny po dziewięciodniowej podróży i całkowitej nieobecności w Medynie trwającej dwa miesiące i szesnaście dni.

Odpowiedź na zarzuty orientalistów wobec Świętego Proroka ^(sa)

Khalifatul Masih ^(aba) powiedział, że niektórzy orientaliści wysuwają oskarżenia przeciwko podbojowi Mekki, bitwie pod Hunain i oblężeniu Ta’if.

Na przykład William Montgomery Watt mówi, że tylko kilka kobiet zostało rozdzielonych między wybitnych Towarzyszy, podczas gdy wszystkie inne łupy i jeńców były przetrzymywanych w Dżi’ranah.

Sir William Muir mówi, że tylko trzy kobiety zostały rozdzielone między Hazrat Alego ^(ra), Hazrat Uthmana ^(ra) i Hazrata Umara ^(ra). Przedstawia to jako nic innego jak psotę i stawianie zarzutów. Zapisano, że było 6000 jeńców rozdzielonych między muzułmanów. Jednakże, gdy wodzowie plemienia zwrócili się do Świętego Proroka ^(sa), ogłosił on muzułmanom, aby uwolnili jeńców i że nawet da im coś w zamian za to. Zatem ustalone fakty historyczne same w sobie obalają oskarżenia wysuwane przez Muira. W rzeczywistości sam Muir również stwierdził, że wszystkich jeńców z Hunain uwolniono. Zatem jego własne oświadczenie obala to oskarżenie. Watt również stwierdził, że możliwe jest, że takie oskarżenia sfabrykowano.

Hudhur ^(aba) powiedział, że Margoliouth wysunął kolejne oskarżenie, twierdząc, że Malik bin Auf został zmuszony do przyjęcia islamu. Jednakże to oskarżenie jest również całkowicie fałszywe i niefortunne, że wielkie miłosierdzie Proroka (sa) jest przez niektórych przeinaczane w przymus, co jest całkowicie bezpodstawne.

Historia odnotowuje, że po powrocie wszystkich jeńców do Banu Hawazin, Prorok ^(sa) zapytał o wodza Banu Hawazin, Malika bin Auf. W tym samym duchu miłosierdzia Prorok ^(sa) zaoferował wolność swojej rodzinie i dar w postaci stu wielbłądów, jeśli zdecyduje się on przyjąć islam.

W tym miejscu należy zauważyć, że Prorok ^(sa) był zwycięzcą. Miał przewagę i nie odniósł żadnych osobistych korzyści z przyjęcia Malika bin Auf, ani nie był odpowiedzialny za Malika bin Auf. Jednakże to z miłosierdzia wysłał mu zaproszenie do przyjęcia islamu. Historia pokazuje również, że Malik już w głębi serca skłaniał się ku islamowi. Dlatego skorzystał z okazji, by przyjąć islam. A Prorok ^(sa) dotrzymał jego obietnicy. Malik bin Auf ułożył z tej okazji wiersz. Stwierdził w nim, że nigdy nie widział ani nie słyszał o kimś tak wielkim i szanowanym jak Muhammad ^(sa).

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że to zamyka wydarzenia związane z bitwą pod Hunain. Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że wspomni o kolejnych wyprawach w przyszłości.

Modlitwy pogrzebowe

Kalif ^(aba) powiedział, że poprowadzi modlitwę pogrzebową za nieobecność następujących osób:

Dr Laiq Ahmad Farrukh z Kanady. Przez wiele lat służył w Afryce jako oddany sługa. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. Zajmował się bardzo trudnymi i złożonymi przypadkami medycznymi w Ghanie. Przeprowadził wiele udanych operacji, często wbrew wszelkim przeciwnościom. Na przykład w przypadku przepukliny uwięźniętej. Jego syn mówi, że był cichy z natury, oddany modlitwie i żył życiem pełnym cierpliwości i wytrwałości.

Służył również w Gambii, gdzie panowały liczne trudności. Jednak kontynuował swoją służbę bez narzekania. Kiedy Czwarty Kalif ^(Rh) odwiedził Gambię, odwiedził również dom dr. Laiqa. Pomimo braku krzeseł do siedzenia w domu, Czwarty Kalif ^(Rh) obiecał, że zje z nim posiłek. Pewnego razu, będąc w Lahaurze, dr Laiq poczuł spadek ciśnienia i myślał, że zbliża się jego koniec. Usłyszał jednak głos mówiący, że jeszcze nie nadszedł jego czas oraz że jego czas nadejdzie w Kanadzie. Spełniło się to wiele lat później.

Jego Świątobliwość ^(aba) powiedział, że on również przebywał w Ghanie, gdy dr Laiq pełnił tam służbę, i zauważył, że był bardzo uprzejmy, pokorny i oddany służbie. On i jego żona byli niezwykle gościnni. Posiadał wiele cech, których ludzie często nie mają. Nie dbał o to, czy była noc, czy dzień. Zależało mu tylko na pomaganiu ludziom i czynił to bez żadnych współczesnych luksusów. Pomagał i leczył ludzi w bardzo trudnych sytuacjach. Jego Świątobliwość ^(aba) modlił się, aby Allah udzielił mu przebaczenia i miłosierdzia, wywyższył jego pozycję oraz zachował jego żonę i dzieci pod swoją opieką, obdarzając ich cierpliwością i wyrozumiałością.

Hameed Ahmad Ghauri z Hajderabadu w Indiach. Pozostawił żonę, córkę i czterech synów, z których każdy w jakiś sposób służy Wspólnocie. Regularnie modlił się i pościł. Odprawił hadżdż i umrę. Był posłuszny Kalifatowi we wszystkich sprawach. Był pionierem w składaniu ofiar finansowych. Bardzo troszczył się o swoją rodzinę i bliskich. Miał wielki szacunek dla wiernych. Służył Wspólnocie na poziomie lokalnym, pełniąc różne funkcje.

Khalifatul Masih ^(aba) modlił się, aby Allah udzielił mu przebaczenia i miłosierdzia. Jego syn, który służy w Albanii, nie mógł uczestniczyć w pogrzebie ojca. Niech Allah obdarzy go cierpliwością.

Podsumowanie przygotowane przez The Review of Religions.