,,Skromność jest częścią wiary”: Narodowa Amila Ladżna Imaillah w Irlandii spotyka Hudhura
Islamabad, Tilford, 11 października 2025 r.: Krajowa Amila i inne urzędniczki Ladżna Imaillah z Irlandii miały zaszczyt odbyć Mulaqat z Hazrat Mirzą Masroorem Ahmadem, Khalifatulem Masihem V aa.
Spotkanie rozpoczął się od zaszczycenia sali swoją obecnością i przekazania Salam. Sadr Ladżna Imaillah Ireland, Najia Nusrat Malik Sahiba, przedstawiła delegację i poprosiła Hudhura o wskazanie tematu przewodniego na nadchodzący rok.
Hudhur aa nadał temat:
الْحَيَاء مِنَ الإيمَانِ
„Skromność jest częścią wiary”
(Sahih al-Buchari, Kitab al-iman, Bab al-haya’u mina l-iman, Hadis 24)].
Hudhur aa wyjaśnił, że haja lub skromność to obszerny i wszechstronny temat. Polecił im zbadać jej różne aspekty. Następnie wyjaśnić je członkiniom Ladżna. Osoba, która kultywuje haja, stwierdził Hudhur aa, to ta, która przestrzega przykazań Allaha, czci Go i działa zgodnie z dyrektywami Świętego Proroka Muhammada sa, radami Obiecanego Mesjasza, jak również wszystkimi nakazami islamskimi, chroniąc jednocześnie ich świętość. Hudhur poradził im, aby wybrały krótkie fragmenty dotyczące tego szerokiego tematu i na bieżąco dzieliły się nimi z członkiniami Ladżna Imaillah.
Następnie każda członkini delegacji miała okazję przedstawić się i opisać swoje obowiązki.
Podczas przedstawienia się, Hudhur zapytał Sekretarz Ishaat, czy wydają czasopismo. Sekretarz wyjaśniła, że nie wydają regularnie z powodu braku zgłoszeń. Hudhur zauważył, że w Irlandii są wykształcone członkinie Ladżna, w tym te obecne w delegacji, które potrafią pisać. Zalecił, aby jeśli pełne czasopismo nie będzie możliwe, przynajmniej utrzymywały aktywną stronę internetową Ladżna Imaillah, regularnie zamieszczając artykuły, wersety Koranu i inspirujące cytaty. Sekretarz zapewniła, że insha-Allah będą postępować zgodnie z tymi wskazówkami.
Po przedstawieniu wszystkich, Sadr poprosiła o pozwolenie na zadanie kilku pytań przez członkinie, na co Hudhur łaskawie wyraził zgodę.
Zachowanie równowagi między służbą dla religii, wychowywaniem dzieci i sprawami doczesnymi.
Członkini wspólnoty Ladżna zwróciła się o poradę, jak zachować równowagę między obowiązkami związanymi ze służbą wierze, wychowywaniem dzieci i radzeniem sobie z innymi ziemskimi obowiązkami.
Hudhur powiedział jej, że wielokrotnie obszernie poruszał ten temat w swoich kazaniach, przemówieniach do Ladżny oraz w co tygodniowym programie MTA International „Ten tydzień z Hudhurem”.
Poradził urzędniczkom słuchać i oglądać te programy, aby poszerzyć swoją wiedzę. Ponieważ udzielenie indywidualnej odpowiedzi każdemu z milionów Ahmadi na tak powtarzające się pytania jest niemożliwe.
W odniesieniu do dzieci, Hudhur aa podkreślił kluczowe znaczenie interakcji. Po powrocie dzieci ze szkoły matki powinny usiąść z nimi i porozmawiać, pytając o ich dzień i o to, czego się nauczyły. Taka interakcja pozwala matce zidentyfikować wszelkie negatywne wpływy. Delikatnie im przeciwdziałać, stosując nauki islamu. Daje to również okazję do wzmocnienia dobrych wartości. Pokazując, jak są one zgodne z tym, czego islam zawsze nauczał. Hudhur aa radził, aby spędzając wartościowy czas z dziećmi, rozmawiając z nimi, jedząc wspólnie posiłki i pomagając w odrabianiu prac domowych. Budować silną więź, aby dzieci czuły` się wysłuchane i zrozumiane. Zauważył, że weekendy powinny być wykorzystywane na poświęcenie im jeszcze więcej czasu.
O zniechęceniu w zawodach idżtima
Członkini amili, z zawodu nauczycielka szkoły podstawowej, zwróciła uwagę, że w mniejszych dżamaatach ta sama grupa dzieci często zdobywa nagrody na corocznym idżtima. To może zniechęcać innych. Zwróciła się o poradę. Zauważyła, że szkoły często koncentrują się bardziej na indywidualnych postępach niż na publicznych rankingach.
Zwracając się do pytającej jako Sekretarza Talim, Hudhur aa poradził jej, aby wykorzystała swoje doświadczenie zawodowe do opracowania bardziej angażujących i inkluzywnych programów. Wyjaśnił, że jej głównym obowiązkiem jest przekazywanie wiedzy religijnej. A jeden coroczny konkurs jest w tym celu niewystarczający. Nadrzędnym celem, podkreślił Hudhur aa, musi być nauczanie religii dla niej samej, a nie tylko dla rywalizacji.
Hudhur podkreślił, że moralne wychowanie matek jest sprawą najwyższej wagi. Departament Talim musi zadbać o to, aby matki same uczyły się wiary – zwracały uwagę na salat, recytowały Święty Koran i studiowały zalecaną literaturę Dżamaatu. Taką jak zalecana książka Barakat-ud-Du’a [ Błogosławieństwa Modlitwy]. Hudhur polecił, aby krótkie fragmenty tej zalecanej książki były wysyłane członkiniom Ladżna. Po to, aby pomóc im ją przeczytać i zrozumieć, tak aby one same mogły nauczać swoje dzieci. Musi to być wspólny wysiłek matek, większych organizacji Dżamaatu i organizacji pomocniczych.
Jeśli chodzi o konkursy, matki powinny być uczone, że prawdziwym celem jest zdobywanie wiedzy, a nie wygranie nagrody. Aby zapewnić uczciwość, sędziowie powinni być neutralni oraz powoływani z różnych regionów. Ich decyzja musi być ostateczna. Hudhur radził również zasięgać sugestii od samej młodzieży – nasirat i młodych Ladżna – jak uczynić zdobywanie wiedzy religijnej bardziej efektywnym i interesującym.
W sprawie kontaktu z nieaktywnymi członkiniami
W kwestii tarbiyat Hudhur poradził członkiniom amila, aby do osób, z którymi nie utrzymuje się kontaktu, docierać poza sprawami oficjalnymi. Sprawdzać ich samopoczucie oraz utrzymywać przyjacielskie, nieformalne kontakty. Tak aby stopniowo zaczęły uczestniczyć w wydarzeniach Dżamaat.
Konieczność islamskiego nikah
Jedna z członkiń zapytała, czy małżeństwo sądowe jest wystarczające, aby para Ahmadi mogła zamieszkać razem. Czy też obowiązkowa jest islamska ceremonia nikah.
Hudhur wyjaśnił, że małżeństwo zawarte w sądzie prawnie czyni parę mężem i żoną w oczach państwa i społeczeństwa. Natomiast islamska ceremonia nikah jest absolutnie niezbędna dla muzułmanina Ahmadi. Stwierdził, że Dżamaat nie zarejestruje małżeństwa, dopóki nikah nie zostanie formalnie zawarte.
Ceremonia nikah ustanawia kluczowe prawa i zabezpieczenia islamskie zarówno dla mężczyzny, jak i kobiety. W tym mahr, co pomaga zapobiegać przyszłym sporom.
Hudhur wyjaśnił, że osoba, która dobrowolnie rezygnuje z nikah, nie może prawdziwie nazywać się Ahmadi. Nikogo nie można do tego zmusić. Jeśli jednak ktoś odmawia zarejestrowania małżeństwa zgodnie z odpowiednią islamską procedurą, powinien zgłosić swoją sprawę do Dżamaatu. To może skutkować anulowaniem jego karty AIMS.
Małżeństwo: spojrzenie poza kastę i narodowość
Odnosząc się do kwestii małżeńskich, Hudhur powiedział, że wielokrotnie podkreślał – i należy to również do obowiązków misjonarzy i innych osób sprawujących funkcje – że członkiniom należy doradzać, aby przy rozważaniu rishta lub oświadczyn nie kierowały się kastą. Te, które odrzucają dobre oświadczyny tylko dlatego, że nie pochodzą z tego samego kraju, bez ważnego powodu, postępują źle i działają w niewiedzy. Hudhur dodał, że opublikowano jego książkę „Kwestie krajowe i ich rozwiązania”; Ladżna powinna rozpowszechnić jej krótkie fragmenty wśród członkiń w celach edukacyjnych.
O integracji i przeciwdziałaniu nastrojom antyislamskim
Poruszono kwestię odpowiedzialności, jaką niektórzy muzułmanie mogą ponosić za wzrost nastrojów antyislamskich. W szczególności za oskarżenia o brak integracji.
Hudhur aa potwierdził, że jeśli muzułmanie popełnili błąd, powinni się do niego przyznać. Stwierdził, że muzułmanie Ahmadi nie powinni się izolować.
Ladżna Imaillah powinna aktywnie budować relacje z lokalną społecznością, organizując seminaria i konferencje pokojowe oraz zapraszając sąsiadów. Powiedział, że jest to kluczowy element tabligh, czyli działalności misyjnej.
Hudhur dokładnie zdefiniował integrację. Wyjaśnił, że nie oznacza ona porzucenia praktyk islamskich, takich jak hidżab, noszenia nieskromnego stroju i uczęszczania do klubów nocnych.
Prawdziwa integracja oznacza lojalną służbę krajowi jako lekarz, nauczyciel, inżynier lub w jakiejkolwiek innej roli, która przyczynia się do jego postępu i rozwoju, do czego zobowiązują się muzułmanie Ahmadi.
Hudhur polecił członkiniom zarządu, aby pouczały każdą członkinię, która nie wywiązuje się z tego obowiązku. Odesłał je do jego licznych przemówień na ten temat, z których mogłyby dzielić się istotnymi fragmentami. Nie powinno się jednak popadać w kompleks niższości.
Postępowanie osób sprawujących funkcje publiczne
Jeden z członkinie amila poprosił o wskazówki dotyczące osób pełniących funkcje publiczne, które z racji swojej pozycji „przedstawicieli Hudhura aa” zachowują się tak, jakby ich opinia była zawsze słuszna, co może onieśmielać członkinie.
Hudhur wyjaśnił, że osoba sprawująca urząd jest przedstawicielem tylko w swojej dziedzinie. Nie jest wszechwiedzącym ekspertem ani „zastępcą khulafa”. Jej rolą jest przekazywanie przesłania Kalifa, dbanie o jego wdrożenie i samodzielne działanie. Hudhur wyjaśnił, że gdyby naprawdę rozumieli tę odpowiedzialność, skupiliby się na czci, prawdomówności, bojaźni przed Allahem oraz traktowaniu ludzi z miłością i współczuciem.
Przypomniał im o nakazie Koranu danemu Prorokowi (sa), aby konsultował się z ludźmi i nie był surowy, ponieważ surowość odstrasza ludzi. (Sura Aal-e-Imran, rozdz. 3, werset 160) Jeśli to było polecenie dla Proroka (sa), to żaden urzędnik nie ma prawa zachowywać się inaczej. Hudhur (sa) stwierdził, że taka postawa jest arogancją i musi ustać.
Wspieranie członkiń Ladżny, które czują się niezdolne do służby
Poproszono o pomoc członkinie Ladżna, które mają silne pragnienie służenia Dżamaat, ale brakuje im wiary we własne możliwości.
Hudhur stwierdził, że jest to w istocie bardzo dobra cecha. Wyjaśnił, że pokora i niechęć do piastowania urzędów to cechy godne pochwały. Ponieważ Prorok Sahih zakazał ubiegania się o stanowiska kierownicze. (Sahih al-Buchari, Kitab al-iman, Bab mun lum yas’ali l-’imararta a’anahullahu, Hadis 7146) Jednakże, gdy Dżamaat powierza komuś obowiązek, powinien on zostać wypełniony najlepiej, jak potrafi. Sadr lub inni urzędnicy powinni delikatnie wyjaśnić takim członkiniom, że służba wierze jest błogosławieństwem od Allaha. Ta zachęta, zauważył Hudhur, zmotywuje ich do podjęcia tej pracy.
Przed opuszczeniem spotkania Hudhur uprzejmie zapytał delegację o zakwaterowanie, wyżywienie i podróż do Meczetu Mubarak.
(Streszczenie przygotowane przez Al Hakam)
