Islamabad, Tilford, 9 listopada 2025 r.: Delegacja khuddam ze Szwecji, reprezentująca trzy duże madżalis: Malmö, Sztokholm i Göteborg, miała błogosławioną okazję spotkania się z Hazrat Mirzą Masroorem Ahmadem, Khalifatulem Masihem V aa.
Spotkanie rozpoczęło się od zaszczycenia sali swoją obecnością i złożenia hołdu. Amir-e-qafilah przedstawił delegację. Zauważyl, że wielu uczestników spotyka się z Huzorem po długim czasie. Huzor zauważył, że Szwecja leży niedaleko Wielkiej Brytanii. Następnie każdy z khuddamów miał okazję się przedstawić. Po przedstawieniu się, khuddamowie otrzymali łaskawe pozwolenie na zadawanie pytań w celu uzyskania duchowego wsparcia.
Inspiracje z dzieciństwa Huzoora
Khadim zapytał Huzoora, czy w dzieciństwie lub młodości miał jakiegoś nauczyciela, który byłby dla niego źródłem duchowego przewodnictwa i inspiracji.
Huzoor odpowiedział, że całe jego otoczenie w Rabwie pełniło rolę nauczyciela. Wyjaśnił, że atmosfera Rabwy w tamtych czasach była wyjątkowa. Wszyscy byli zaangażowani w szkolenie moralne i tarbiyat. Nauczyciele byli pobożni i religijni. W systemie Dżamaatu – w Atfal-ul-Ahmadiyya i Khuddam-ul-Ahmadiyya – każdy udzielał szczerych rad. Huzoor zauważył, że w przeciwieństwie do życia w mieście, do którego mogli być przyzwyczajeni Khuddam, środowisko Rabwy wzbogacało duchowo. Każda napotkana osoba była źródłem inspiracji.
Wpływ gospodarstw domowych z dwoma dochodami na tarbijat dzieci
Khadim chciał uzyskać wskazówki dotyczące współczesnego trendu, w którym zarówno mąż, jak i żona pracują, aby pokryć wydatki domowe. Czy ma to negatywny wpływ na wychowanie dzieci?
Hudhur stwierdził, że każdy człowiek najlepiej zna swoją sytuację, jeśli chodzi o wydatki i potrzeby. Radził jednak, by zadowolić się, czyli qana’at, jeśli tylko uda się pokryć podstawowe wydatki. Moralne wychowanie dzieci jest podstawowym obowiązkiem i odpowiedzialnością rodziców, danym przez Allaha. Nie powinno rezygnować się z niego w imię pracy.
Huzoor wyjaśnił, że jeśli matka wykonuje zawód, który przynosi korzyści ludzkości, taki jak lekarz czy nauczyciel, praca jest dla niej korzystna. Musi jednak efektywnie organizować swój czas. Małe dzieci wymagają czasu. Jednak, gdy pójdą do szkoły, kluczowe jest, aby przynajmniej jedno z rodziców było obecne w domu po ich powrocie. W przeciwnym razie dzieci wrócą do pustego domu. Same znajdą coś do jedzenia. Bez opieki, mogą wymknąć się i wpaść w złe towarzystwo.
Dlatego, jeśli oboje rodzice muszą pracować, powinni tak zorganizować swój grafik, aby jedno z nich było dostępne dla dzieci po szkole. Hudhur aa radził ograniczyć wydatki, zamiast pozwalać, by ziemskie pragnienia rosły bez ograniczeń.
Zacytował hadis, który naucza, że w sprawach ziemskich należy patrzeć na tych, którzy mają mniej szczęścia, aby być wdzięcznym. Ale w sprawach duchowych należy patrzeć na tych, którzy są wyżej w hierarchii, aby czerpać inspirację do rozwoju. ( Sahih al-Buchari, Kitab ar-riqaq, hadis 6490) Takie nastawienie pomaga kontrolować ziemskie pragnienia.
Służyć jako misjonarz czy naukowiec?
Młody mężczyzna zapytał, co powinien zrobić khadim, gdyby musiał wybierać między służbą Dżamaat jako misjonarz a służbą ludzkości jako naukowiec.
Hudhur aa wyjaśnił, że można służyć Dżamaat jako naukowiec i służyć ludzkości jako misjonarz. Obie ścieżki oferują możliwości służby. Radził khadim, aby podążali za dziedziną, która ich bardziej interesuje. Jeśli pasjonuje go nauka, powinien zostać naukowcem. Dążyć do doskonałości w tej dziedzinie, aż osiągnie poziom, na którym ludzie będą pod jego wpływem. Na tym poziomie otworzą się możliwości tabligh, pozwalając mu jednocześnie służyć Dżamaat i ludzkości. Musi jednak nadal zdobywać wiedzę religijną równolegle ze studiami świeckimi.
Podobnie misjonarz służy ludzkości, przekazując prawdziwe przesłanie islamu i szkoląc członków Dżamaatu. Hudhur aa podkreślił, że niezależnie od tego, czy ktoś zostaje naukowcem, czy misjonarzem, główną motywacją prawdziwego Ahmadi powinno być postępowanie zgodnie z nakazami Allaha i służba wierze z pasją. Podał przykład dr. Abdusa Salama, jedynego naukowca o takim autorytecie, jakiego wydała Dżamaat, który był głęboko religijnym człowiekiem, regularnie praktykującym tahadżdżud i który w swojej pracy naukowej znalazł wskazówki w Świętym Koranie. Zarówno misjonarz, jak i naukowiec muszą czytać Koran i utrzymywać więź z Allahem.
Kiedy poświęcić swoje życie (łaqf)
Khadim zapytał, na jakim etapie życia człowiek powinien podjąć decyzję o zrobieniu łaqf, czyli poświęceniu swojego życia służbie wierze.
Hudhur radził, aby czynić to, gdy czujemy się gotowi poświęcić swoje życie jako oddani (łaqif-e-zindagi). Wspomniał, że radzi łaqifeen-e-nau odnowić więź w wieku 15 lat, gdy osiągną pewną dojrzałość. Następnie ponownie po ukończeniu edukacji. Dzięki temu możemy mieć pewność, że podejmiemy decyzję z pełnym zrozumieniem i osobistym pragnieniem.
Huzoor podzielił się informacją, że sam poświęcił swoje życie po ukończeniu edukacji. Nie ma konkretnego limitu wieku. Można to zrobić w wieku 16 lat, jeśli jest się wystarczająco dojrzałym. Lub później, po ukończeniu nauki. Decyzja zależy od tego, kiedy serce jest naprawdę gotowe przyjąć odpowiedzialność i poświęcenie łaqf.
Język metaforyczny w Świętym Koranie
Kadim zapytał, dlaczego pewne części Świętego Koranu zostały objawione w języku metaforycznym.
Huzoor wyjaśnił, że Allah stwierdza w Świętym Koranie, iż istnieją wersety, które są decydujące (muhkamat) oraz inne, które są alegoryczne i podatne na różne interpretacje (mutashabihat). (Sura Al-e-Imran, 3:8) Priorytetem powinno być postępowanie zgodnie z jasnymi i zdecydowanymi przykazaniami: modlitwą, postem, dobrymi obyczajami, troską o sieroty i ubogich, przestrzeganiem prawa kraju i posłuszeństwem w kwestiach religijnych.
Hudhur opowiedział o incydencie człowieka, który przyszedł do Proroka (salla Allahu alejhi ła sallam) i zapytał o jego obowiązki. Po wysłuchaniu przysiągł, że nie zrobi nic więcej i nic mniej. Prorok (salla Allahu alejhi ła sallam) zauważył, że jeśli wypełni te obowiązki wiernie, wejdzie do Raju. ( Sahih al-Buchari, Kitab az-Zakat, Bab wujubi z-zakat, Hadis 1397) Dlatego Hudhur radził, aby nie martwić się zbytnio o to, dlaczego istnieją metafory. Ponieważ ich zrozumienie przychodzi wraz z zaawansowaną wiedzą. Należy skupić się na wypełnianiu jasnych obowiązków: „Czy właściwie odmawiam modlitwy? Poszczę? Daję jałmużnę? Czy traktuję swoją rodzinę z życzliwością?”
Hudhur aa wyjaśnił, że wraz z rozwojem duchowości i wiedzy, zrozumienie metaforycznych wersetów następuje naturalnie. Ostrzegł jednak przed wykorzystywaniem wersetów alegorycznych do tworzenia błędnych interpretacji, odpowiadających własnym pragnieniom, lub do uchylania się od obowiązków religijnych, jak to czynią niektóre sekty. Podstawowa droga do zbawienia leży w jasnych przykazaniach. Allah nie uzależnił zbawienia od zrozumienia każdej metafory.
Osiągnięcie khushu w salat
Khadim zapytał go, w jaki sposób może osiągnąć khushu, czyli pokorę i skupienie w codziennych modlitwach.
Hudhur wyjaśnił, że stojąc do modlitwy, należy uświadomić sobie, że wszystko, co posiadamy, pochodzi od Allaha, Pana wszystkich światów ( Rabb-ul-Alamin). On zapewnił nam wszystko i dał ludziom płodny umysł, by szukali Jego miłości. Jeśli zliczymy niezliczone błogosławieństwa Allaha, które na nas spadły, naturalnie poczujemy ogromną wdzięczność. Ta wdzięczność i uwielbienie dla Dobroczyńcy wywołają emocje, skłaniając do głębszej refleksji nad Jego istnieniem i prowadząc do pokory. Kiedy te emocje się pojawią, naturalnie zaczniemy płakać i szukać pomocy Allaha, aby pogłębić ten stan. Ten stan szczerej wdzięczności i pokory, jak wyjaśnił Hudhur, to khushu’.
Wpływ sztucznej inteligencji na miejsca pracy i przyszłość
Khadim wyraził obawę, że w ciągu najbliższych 5–10 lat sztuczna inteligencja (AI) zastąpi wiele zawodów i poprosił o radę.
Huzoor przyznał, że jest to szeroko dyskutowany temat. Istnieją obawy, że rządy mogą stanąć w obliczu załamania gospodarczego z powodu braku wpływów podatkowych z tytułu zatrudnienia. To potencjalnie doprowadzi do sprzeciwu wobec sztucznej inteligencji. Zapytany przez khadim, jakie dziedziny młodzi ludzie powinni rozwijać w tym scenariuszu, Huzoor zauważył, że sztuczna inteligencja prawdopodobnie przeniknie do każdej dziedziny.
Jego rada brzmiała: pielęgnuj zadowolenie, czyli qana’at. Z łagodnym uśmiechem ostrzegał, że jeśli obecny trend się utrzyma, ludzkość może zostać zmuszona do powrotu do prymitywnego stanu orania pól dla przetrwania. Podczas gdy garstka bogatych ludzi będzie kontrolować wszystko, dopóki gospodarka nie upadnie. Za jego spokojnym tonem kryło się wyraźne ostrzeżenie: ta droga prowadzi do ruiny, jeśli ludzkość nie zwróci się do Allaha i nie uzna swojego Stwórcy.
Równowaga między pokorą a szacunkiem do samego siebie
Jeden z khadimów zapytał, w jaki sposób Ahmadi mogą zachować równowagę między pokorą a szacunkiem do samego siebie, zwłaszcza aby nie zaszkodzić dobremu imieniu Dżamaatu w sytuacjach konfliktowych.
Hudhur wyjaśnił, że godność różni się od arogancji. Allah zabrania chełpienia się i arogancji, ale nie zabrania zachowania godności. Człowiek może być niezwykle skromny, a mimo to cieszyć się wielkim szacunkiem. W rzeczywistości pokora często zdobywa szacunek.
Hudhur radził, aby w razie potrzeby mówić prawdę w imię Allaha, nie wdając się w kłótnie. Jednakże upór, arogancja i kwestionowanie innych z poczuciem wyższości przeczą pokorze i nie dają szacunku do samego siebie. A wręcz przeciwnie – odpychają ludzi.
Przytoczył przykład Obiecanego Mesjasza, którego Allah chwalił za jego pokorę, ponieważ unikał sporów dla Allaha. (Tadhkirah [angielski], Qadian, 2019, str. 961; Życie Ahmada, Wielka Brytania, 2008, s. 54-55) Mimo to miał ogromne poczucie własnej wartości. Kiedy chodziło o obronę honoru islamu przed Arjami, chrześcijanami lub ateistami, mówił otwarcie i stanowczo. Podobnie, Święty Prorok sa okazywał najwyższą pokorę dzieciom i biednym. Ale kiedy honor islamu był kwestionowany, był nieustraszony. Prawdziwy szacunek do samego siebie leży w obronie prawdy z godnością, a nie w arogancji.
Niektóre z największych wyzwań moralnych stojących przed ludzkością
Ostatni pytający zapytał, jakie jest największe wyzwanie moralne, przed którym stoi dziś ludzkość.
Hudhur aa wskazał media społecznościowe, programy telewizyjne i niewłaściwe wykorzystanie technologii, takich jak sztuczna inteligencja, jako główne wyzwania napędzające niemoralność. Rozwiązaniem, jak wskazał, nie jest porzucenie tych narzędzi, lecz ich prawidłowe i zgodne z prawem używanie. Ahmadi powinni wykorzystywać te platformy do promowania moralności, dyskusji o religii oraz przekazywania przesłania Allaha. Wypełniając te przestrzenie dobrem i naukami islamu, można przeciwdziałać zalewowi niemoralności.
Hudhur aa stwierdził, że jest to jedyny sposób na przełamanie siły tych wyzwań: wykorzystanie tych samych narzędzi do szerzenia prawości i budowania świadomości.
Na zakończenie mulaqat khuddam miał zaszczyt zrobić sobie grupowe zdjęcie z Huzoorem, a każdy uczestnik otrzymał uprzejmie długopis.