Ai ishte n\u00eb nj\u00eb hall t\u00eb v\u00ebrtet\u00eb. Mjek\u00ebt i kishin prer\u00eb koh\u00ebn p\u00ebr jet\u00eb jo m\u00eb gjat\u00eb se tre muaj. Po mbetej i pashpres\u00eb dhe nuk dinte \u00e7far\u00eb t\u00eb b\u00ebnte. As nuk mundej t’i shp\u00ebtonte ankthit q\u00eb e g\u00ebrryente se ai shum\u00eb shpejt do t\u00eb largohej nga kjo bot\u00eb. Vendosi t\u00eb shkonte n\u00eb xhamin\u00eb e madhe, e p\u00ebrul\u00ebsisht \u00a0t’i b\u00ebnte k\u00ebrkes\u00eb Zotit p\u00ebr t\u2019ia zgjatur jet\u00ebn. Nj\u00eb gj\u00eb ishte e qart\u00eb p\u00ebr t\u00eb: t\u00eb gjitha jet\u00ebt jan\u00eb n\u00eb dor\u00ebn e Zotit.<\/b><\/p>\n
Ishte namazi i sabahut i nj\u00eb dite pranvere, kur ai iu bashkua xhematit dhe fali namazin. Sapo falja kishte mbaruar, ai pa imamin q\u00eb ia kishte m\u00ebsyr\u00eb der\u00ebs p\u00ebr t\u00eb dal\u00eb nga xhamia. Brofi nga vendi, e ndaloi imamin q\u00eb po ecte dhe i dha nj\u00eb let\u00ebr prej vet\u00ebm disa fjal\u00ebsh, q\u00eb tregonin se ai ishte hallexhi, e q\u00eb\u00a0 nuk i kishte mbetur shum\u00eb dit\u00eb p\u00ebr t\u00eb jetuar, andaj k\u00ebrkonte lutje. Imami i hodhi nj\u00eb sy sh\u00ebnimit p\u00ebr disa \u00e7aste dhe u kthye p\u00ebrs\u00ebri te podiumi. Ai e njoftoi xhematin q\u00eb, nd\u00ebr ta \u00ebsht\u00eb nj\u00eb v\u00eblla q\u00eb \u00ebsht\u00eb shum\u00eb i shqet\u00ebsuar dhe k\u00ebrkon lutjet e tyre. \u2013 \u201cLe t\u00eb b\u00ebjm\u00eb s\u00eb bashku nj\u00eb lutje p\u00ebr t\u00eb\u201d<\/b>, u tha imami dhe ngriti duart, dhe k\u00ebshtu e b\u00ebn\u00eb gjith\u00eb t\u00eb tjer\u00ebt. T\u00eb gjith\u00eb po i luteshin Zotit, n\u00eb heshtje. Edhe ai q\u00eb vuante nga ankthi, filloi t\u00eb lutej bashk\u00eb me ta, p\u00ebr jet\u00ebn e vet.<\/p>\n
Ai thot\u00eb q\u00eb n\u00eb momentin kur kishte filluar t\u00eb lutej p\u00ebr veten, nj\u00eb ndjenj\u00eb qet\u00ebsie dhe k\u00ebnaq\u00ebsie i p\u00ebrshkoi n\u00eb gjith\u00eb trupin e tij, sikur lutjet po pranoheshin. Kurr\u00eb nuk e kishte p\u00ebrjetuar nj\u00eb gj\u00eb t\u00eb till\u00eb. Ai ndiente q\u00eb shqet\u00ebsimi i largohej. Zoti ia kishte d\u00ebgjuar lutjet dhe ai do t\u00eb b\u00ebhej mir\u00eb. Ai kishte mbaruar lutjet p\u00ebr vete, por imami ende vazhdonte t\u00eb lutej, sikur q\u00eb edhe xhemati pas tij . Pa dyshim, q\u00eb xhemati nuk do t\u00eb nd\u00ebrpriste lutjen, gjersa Imami nuk do t\u00eb thoshte \u201cAmin\u201d<\/b>.<\/p>\n
Hallexhiu filloi ta shikonte imamin dhe nisi t\u00eb mendonte p\u00ebr t\u00eb se pse vall\u00eb ai po e zgjaste kaq shum\u00eb lutjen. Nuk e njihte personalisht.<\/p>\n
Nj\u00eb gj\u00eb e kishte t\u00eb qart\u00eb, se sa \u00a0shum\u00eb e v\u00ebshtir\u00eb \u00ebsht\u00eb p\u00ebr nj\u00eb person t\u00eb lutet sinqerisht p\u00ebr njeri tjet\u00ebr, sidomos kur asnj\u00eb lidhje nuk ekziston midis tyre. Ai e dinte shum\u00eb mir\u00eb q\u00eb t\u00eb lutesh me dhembshuri t\u00eb thell\u00eb p\u00ebr dik\u00eb, t\u00eb duhet t\u00eb krijosh nj\u00eb lidhje a miq\u00ebsi t\u00eb fort\u00eb me t\u00eb, n\u00eb m\u00ebnyr\u00eb q\u00eb t\u00eb dalin ndjenja t\u00eb v\u00ebrteta dhembshurie, q\u00eb shkaktojn\u00eb lutje prej zemre.<\/p>\n
Ai kurr\u00eb nuk kishte d\u00ebgjuar p\u00ebr k\u00ebt\u00eb imam, as nuk kishte biseduar ndonj\u00ebher\u00eb me t\u00eb. Ai gjithashtu ishte i sigurt q\u00eb as imami nuk ia dinte as emrin, as vendin e atij p\u00ebr t\u00eb cilin po lutej. \u00a0Mendimet filluan t’i v\u00ebrshonin: \u00c7far\u00eb njeriu \u00ebsht\u00eb ky imam? Si mund t\u00eb ket\u00eb ai dashuri, dhembshuri dhe m\u00ebshir\u00eb ndaj dikujt q\u00eb as nuk e njeh? P\u00ebr \u00e7far\u00eb po lutet ai akoma? E n\u00eb \u00e7far\u00eb fjal\u00ebsh, vall\u00eb? A thua se po mundohet skajshm\u00ebrisht p\u00ebr t\u2019u siguruar q\u00eb lutjet e tij t\u00eb mos kthehen pa marr\u00eb p\u00ebrgjigje prej Zotit?<\/b> Hallexhiu thot\u00eb q\u00eb kaloi edhe pak koh\u00eb, derisa ai vet\u00eb ishte i lodhur, por imami ende po e vazhdonte lutjen, duke q\u00ebndruar aty n\u00eb podium.<\/p>\n
Ai tashm\u00eb ishte zhytur n\u00eb mendime p\u00ebr imamin dhe, atij filluan t’i lindnin ndjenja dhembshurie dhe dashurie n\u00eb zem\u00ebr p\u00ebr imamin, aq shum\u00eb, saq\u00eb ai filloi t\u00eb lutej p\u00ebr t\u00eb. Ai tashm\u00eb kishte mbaruar s\u00eb luturi p\u00ebr veten e vet dhe i k\u00ebrkonte Zotit q\u00eb ta bekonte imamin akoma m\u00eb shum\u00eb. Ai u lut q\u00eb Zoti t’i ngrinte nivelet e tij shpirt\u00ebrore. U lut q\u00eb spiritualitetin e tij ndaj Zotit dhe dhembshurin\u00eb e tij ndaj njer\u00ebzve t\u00eb tjer\u00eb t’i trash\u00ebgonin edhe pasardh\u00ebsit e tij. Ai u lut q\u00eb Zoti t’i jepte \u00e7do t\u00eb mir\u00eb.<\/p>\n
M\u00eb n\u00eb fund imami tha \u201cAmin\u201d<\/b> dhe lutja mbaroi. Njeriu q\u00eb para pak kohe ishte i stresuar tej mase, tani ishte qet\u00ebsuar dhe kishte nj\u00eblloj sigurie q\u00eb lutjet q\u00eb ishin b\u00ebr\u00eb p\u00ebr t\u00eb, ishin pranuar. Ai ishte i sigurt p\u00ebr k\u00ebt\u00eb.<\/p>\n
K\u00ebt\u00eb histori ai e kishte rr\u00ebfyer pas shtat\u00eb vitesh, \u00e7’ka do t\u00eb thot\u00eb q\u00eb ai patjet\u00ebr kishte jetuar shtat\u00eb vjet, pas atyre tre muajve q\u00eb i kishin dh\u00ebn\u00eb mjek\u00ebt. Sipas rr\u00ebfimit t\u00eb tij, ai e kishte nd\u00ebrprer\u00eb edhe mjekimin. Un\u00eb nuk e njoh personalisht k\u00ebt\u00eb njeri, as nuk e di se p\u00ebr sa vite t\u00eb tjera kishte jetuar. Por, e di k\u00ebt\u00eb histori sepse imami ishte im at\u00eb dhe personi i shqet\u00ebsuar e kishte botuar rr\u00ebfimin e tij n\u00eb nj\u00eb revist\u00eb, pasi im at\u00eb nd\u00ebrroi jet\u00eb.<\/p>\n
Me siguri, ai ishte nj\u00eb m\u00ebngjes jasht\u00ebzakonisht i k\u00ebndsh\u00ebm i asaj pranvere, kur t\u00eb pranishmit p\u00ebr namaz ishin lutur p\u00ebr nj\u00eb njeri q\u00eb nuk e njihnin, pik\u00ebrisht n\u00eb koh\u00ebn kur drita e diellit ishte gati t\u00eb shp\u00ebrndahej. Dashuria e tyre ishte e v\u00ebrtet\u00eb dhe plot sinqeritet ndaj njer\u00ebzve t\u00eb tjer\u00eb. Kjo \u00ebsht\u00eb vet\u00ebm nj\u00eb pik\u00eb nga oqeani i pafundm\u00eb i dashuris\u00eb q\u00eb Zoti ka ndaj krijesave t\u00eb Tij. Mrekulli t\u00eb tilla t\u00eb lutjeve ndodhin gjithkund n\u00eb bot\u00eb, dhe kan\u00eb vazhduar t\u00eb ndodhin q\u00eb kur krijesat erdh\u00ebn n\u00eb jet\u00eb.<\/p>\n
P\u00ebr mua kjo \u00ebsht\u00eb e mrekullueshme q\u00eb Zoti t\u00eb ket\u00eb nj\u00eb dashuri kaq t\u00eb madhe p\u00ebr krijesat e Tij. Akoma m\u00eb e mrekullueshme \u00ebsht\u00eb fakti q\u00eb Ai i brumosi njer\u00ebzit me k\u00ebt\u00eb dashuri dhe dhembshuri ndaj njeri-tjetrit. Ne dim\u00eb, ndiejm\u00eb dhe jemi t\u00ebr\u00ebsisht t\u00eb vet\u00ebdijsh\u00ebm q\u00eb ne mund t\u00eb duam nj\u00ebri-tjetrin, ne mund t\u00eb kemi m\u00ebshir\u00eb dhe dashuri ndaj nj\u00ebri-tjetrit.<\/p>\n
Dashuria e Zotit zbret n\u00eb tok\u00eb sidomos at\u00ebher\u00eb kur Ai na sheh duke shprehur dhembshuri, dashuri dhe m\u00ebshir\u00eb ndaj njeri-tjetrit, sepse ky \u00ebsht\u00eb nj\u00eb pasqyrim i vog\u00ebl i Dashuris\u00eb s\u00eb Tij p\u00ebr ne. Kur Krijuesi <\/i>nga lart sheh krijesat e Tij duke shprehur dashuri dhe dhembshuri t\u00eb v\u00ebrtet\u00eb ndaj njeri-tjetrit, kjo padyshim e g\u00ebzon At\u00eb, at\u00ebher\u00eb ndodhin mrekulli.<\/p>\n
Pretendimet p\u00ebr dashurin\u00eb ndaj Zotit, ndaj Krijuesit, pa pasur dhembshuri dhe dashuri ndaj krijesave t\u00eb Tij, jan\u00eb boshe.<\/p>\n
Ne mund ta p\u00ebrjetojm\u00eb edhe sot t\u00eb nj\u00ebjt\u00ebn gj\u00eb q\u00eb ndodhi n\u00eb pranver\u00ebn e vitit 1961. Xhemati, imami dhe nj\u00eb njeri tejet i stresuar ishin lutur p\u00ebr nj\u00ebri-tjetrin me ndjenja kaq dhembshurie, saq\u00eb ato e t\u00ebrhoq\u00ebn pranimin e lutjeve t\u00eb tyre prej Zotit. Jeta e nj\u00eb njeriu ishte zgjatur at\u00eb dit\u00eb… dhe ne d\u00ebshmuan edhe nj\u00eb histori bind\u00ebse, edhe nj\u00eb pik\u00eb nga oqeani i dashuris\u00eb s\u00eb Zotit. Lavdi Zotit!<\/p>\n